Skyldu-fjallið

Nöldraði heil ósköp í morgun yfir mikilvægi stundvísi við hálf-sofandi barnið. Uppskar það eitt að finnast ég leiðinlegasta kéllíng í heimi.

Klemman sem ég er í þessa dagana er samfélagslegur þrýstingur um hitt og þetta og hvað maður á alltaf að vera að standa sig. Mér finnst bara heilmikið mál að standa mig þessa dagana. Ég er alltaf að gleyma hlutum út um allt og er að verða geðveik á að finna aldrei neitt.

Og þar liggur sjálfsagt hundurinn grafinn...ég á bara erfitt með alla hluti og finnst þeir vera eins og fjall sem öngvan vegin er hægt að saxa niður. Verður maður þá ekki bara að slaka á og taka því sem höndum ber í stað þess að vera með svipuna á fullu með heimskulegum skömmum?

Af fullkomnunaráráttu

Ég hef ekki haft eirð í mér til þess að skrifa neitt eftir að mamma dó. Mér finnst allt í einu asnalegt að blogga. En það hefur svo sannarlega komið aftan að mér að halda mér ekki við. Mér hefur gengið mjög klaufalega að skrifa ritgerðir síðan ég hætti. Vægast sagt klaufalega. Endaði með því að ég fór til námsráðgjafa þar sem ég féll algerlega saman vegna þess að ég er furðulostin yfir þessari skyndilegu fötlun sem helltist yfir mig.



Ég settist í stól og greip næstu bréftusku og fór að háskæla eins og lítið barn. Námsráðgjafinn var ekki sestur niður einu sinni. Tók ekki einu sinni eftir því fyrr en hún (hún ráðgjafinn er alveg satt samkv. íslenskri tungu þó svo að það sé kannski ekki málfræðilega rétt) sneri sér við og sagði: Nú! Er það svona?! Eftir nokkur skæl og væl (svo ég geri nú lítið úr sjálfri mér og því uppnámi sem staða mín hefur valdið mér) fékk ég að vita að ég væri algerlega á rangri hillu í skrifum mínum. Fullkomnunaráráttan er komin út í svo miklar öfgar að ég skrifa ekki línu í ritgerðar-ræfli nema setningin sé fullmótuð í höfðinu og pörfekt! Fyrr fær hún ekki viðurkenningu sem birtingarhæf í word-skjali. Ég sver það! Ég er sum sé ekki í lagi.

Ég fékk því það skemmtilega verkefni að rembast við: meðan ég skrifa ritgerð sem ég þarf að skila svo ég fái nú námslánin og bankinn verði glaður og allir glaðir og sál mín hálfa leið úr hreinsunareldi skuldasúpu, á ég að taka mig í hugræna atferlismeðferð. Sem fellst þá í því að ég kvelji fullkomnunaráráttuna með því að skrifa það fyrsta sem kemur upp í höfuðið í stað þess að ganga um gólf í leit að hinni fullkomnu setningu. Og vitið þið bara quað? Mér finnst þetta vera mest spennandi verkefni sem ég hef tekist á við í langan tíma! Mjög tilvistarlega heimspekilegur sjálfskoðunar fyrirbæra og verufræðilegur spenningur fyllir hjarta mitt. BA-verkefnið mitt verður alsælt ef mér tekst að yfirvinna þennan fjanda.

Vá hvað þetta er gaman. Víííí. Blogg blooooggogogogogogogogogog.

Blogg, jibbíí.

Ef Levinas velti fyrir sér hvernig í ósköpunum eftir 2500 ára sögu siðferðis gátu hlutir átt sér stað eins og útrýmingabúðir nasista, þá velti ég því fyrir mér hvernig góðar hugmyndir og góð hugmyndafræði eða kenningar, t.d. eins og hugmyndin um réttlæti, geti bara átt sér stað inn í höfðinu á fólki en ekki í praxis.

Er að setja í gang

Ég er bara að hlakka til þess að hugurinn fari á flug. Það hlýtur að gerast. Ekkert er betra en að blogga soldið. Pólitík algerlega búin að hertaka þennan vettvang.

Tæpur er tunguputtinn

Stuldur er orðin svo hrikalegur að maður þorir ekki að láta neitt hér niður. Og nú þegar fésbók er búin að gleypa allt og alla er alveg kominn tími til að putta soldið bloggið sitt.

Nú þegar ég er komin með nóg af henni fésbók, og allir sem blogga, blogga um pólitík, svind, svínarí og plott...er þá ekki bara kominn tími á endurreisn hugleiðinga í dagsins önn? Kannski bara.

Sjáum hvað setur, hvort tjáningarþörfin fari ekki að gera vart við sig með haustinu...sköpun æpandi og óandi inn í manni, ólgandi æst að fá að blaðra með puttunum um allt og ekkert...sjáum til.

Bókastaflarnir...

já þeir eru svo sannarlega komnir út um allt!

Bókafíkill eins og ég ER, er rosalegt. Ég hef hér tækifæri til að velta mér upp úr því hvað í ósköpunum það er við bækur sem mér finnst svo heillandi. Ekki gef ég mér tíma til að lesa þær! Og svo les ég margar, ekki í einu, heldur eru margar í gangi. Sem þýðir að ekki er ég dugleg að klára blessaða staflana. Sumar hef ég verið í mörg ár að lesa! Sem dæmi eru Nafn rósarinnar og American Psycho.

Vitandi af þessu hefur mér tekist að forrita heilann minn á þann veg að hann er duglegur að muna hvar hann er staddur missi hann áhugan. Ég er svakalega montin með þann árangur. Svindl með Nafn rósarinnar hún hefur verið kvikmynduð; en hvað ameríska bilaðinginn varðar þá er innihaldið þess eðlis að maður er kannski ekki tilbúin til þess að lesa áfram alveg strax. Hún er suddaleg.

Ég veigra mér við því að "raða upp" (setja bækur í hillu í vinnunni) á 5. hæð. Vegna þess að ég gæti bilast þar og bætt um betur við bókastaflann. Ég er að reyna að halda mér við skáldsögurnar því ég hef svelt þær svo lengi. Hins vegar að þegar "svarti hundurinn" minn fer að gelta, þá finnst mér voða gott að flýja skáldverkin (sem minna mig á raunveruleikann og ég fyllist sektarkennd) og fara yfir í fræðsluna (sem eru pælingar í haus einhvers) og krefst annars konar áreynslu.

Í gær fékk ég móral yfir því að vera ekki vel að mér í neinu nema Harry Potter og Töff týpa á föstu í barna og unglingadeildinni. Svo mín tók: tríólógíu af Ávítara-bókunum, Eragon og Philip Pullman - bókunum. Við erum að tala um 15 kíló því Eragon er þykkari en almennings-klósettrúllur.

Sjáum hvað setur. Dóttir ávítarans byrjar býsna vel. Finn ekki fyrir því að ég sé fullorðin stelpa.

En quað er svona notalegt við bækur sem fær mann til að betrekja heimilið sitt með þeim og þurrka loftið heima hjá sér í fáránlega lága tölu (er með mæli fyrir píanóið)? Aumingja píanóið mitt.

Minning

Í tilefni af þessum degi set ég kertamynd. Mér finnst hann ekkert fyndinn og skemmtilegur og kann ekki við grín og hrekki. Og ég þekki fleiri sem eru sama sinnis. Elsti bróðir minn sem er látinn fæddist á þessum degi árið 1957. Og ég ætla að kaupa handa mynd af honum, blóm og kveikja á kerti fyrir mömmu sín.

En þrátt fyrir þessa depurð og nánast galtóma buddu þá er einhver gleðidagur í dag. Alla vega sá ég það í póstinum mínum. Því ákvað ég að vera fín, í pilsi með bleik jarðaber lafandi í eyrunum og gloss á munni. Og tók strætó svo ég gæti notið miðbæjarins í þessu stórkostlega veðri sem er í dag. En í strætó fékk ég brjóstsviða og fór út fyrr en ég ætlaði mér. Hljóp í Apótekið til þess að kaupa mér tuggutöflur sem ekki virka. Svo ég er með eld í kviðarholinu og líður ekkert sérlega gleðilega...þrátt fyrir glossið og jarðaberin í eyrunum...