sunnudagur, september 14, 2003

Alltaf gaman að vera til. Til dæmis núna þá er ég veik. Líður eftir því. Ég er alveg að gefast upp á því að hafa haus og langar að skrúfa hann af á meðan slenið er inní honum og setja á mig varahöfuðið (þá væri ég manneskja með varir í staðinn fyrir haus) sem allar manneskjur ættu að hafa undir þessum kringumstæðum. Kringumstæðurnar eru haustflensan. Núna tröllríður hún öllum til þess að minna á hvað manneskjan er ófullkomin. Ég þarf ekki annað en að sjá ryk til þess að láta minna mig á hvað tilveran öll er ófullkomin. Það að maður skuli þurfa að þurka af er allt sem segja þarf um lífið. Hvað þá þegar ég missi eitthvað niður og þarf að beygja mig eftir því! Þvílík ófullkomnun. Og við, mannkynið, með bak sem ætlaðist aldrei til að við stæðum upprétt.

Fökk hómó erectus!!!

Á meðan ég er í símasvelti þá ræðst ég á tölvur hvar sem ég kem niður. Núna er það stóri bró sem lánar mér ALSD-ið sitt. Hann er svo ljúfur við litluna sína.

Ritræpa aðeins þangað til ég get ekki meira því þessar örfáu kommur sem birtust á rassgatamælinum hafa áhrif á líðan mína.
Sko núna finn ég fyrir því, svimi, súr augu, andfýla........búið.

laugardagur, ágúst 30, 2003

Ég er hreint ekkert að gefast upp á blogginu, öðru nær. Andleg líðan mín fer neðar og neðar eftir því sem símarnir mínir lokast og lokast og einokunarsubbarinn sem gengur undir nafninu "Faðir Símon" ógnar tilveru minni sem skuldara. Fékk þetta fína hótunarbréf í gær. En ég er á fullu að vinna í því að koma tilverurétti mínum sem frjálsi manneskju og bloggara í samt lag enda sakna ég netsamfélagsins gríðarlega. Fullt af hugmyndum í hausnum sem komast ekki út til vina og vandamanna.

Núna sit ég á Borgarbókasafninu til þess að koma skilaboðum áleiðis svo þið vitið að ég er sko ekki hætt. Það er bara ekkert sniðugt að sitja innan um almenning með engan kaffibolla hvað þá bjór sem er nú alltaf góður og koma hugsunum sínum út úr kollinum.

Hlakka til að borga símareikinginn upp í topp, laga lömuðu tölvurnar mínar sem eru í stórkostlegri fílu og fjúka á ljóshraða inn í netsamfélagið.

föstudagur, ágúst 29, 2003

Eins og sjá má þá erum við Sísí í framkvæmdum. Nýir og uppbyggilegir litir í fátæktinni. Heyriði ekki framkvæmdahljóðin? Vinnuvélar ossoleiðis. Búin að fá nóg af Blönna og er að hugsa um hver eigi að taka sætið hans...HELVÍTIS HRÍSGJRÓNI

mánudagur, júní 02, 2003

....döhhh...öhhh...huhumm...uuu...berti helmingurinn...eða öllu heldur Halli hárfagri fyrir þá sem lesa bloggið frá ö til a...

laugardagur, apríl 26, 2003

Hana, flúði til himnaríkis í einni hendingu. Fröken sys kom og bjargaði mér frá kettinum sem er farin að breima og ég nenni ekki að hlusta á svoleiðis röfl. Endalaust verið að nöldra í manni. Síðast í dag í vinnunni. Dem kúnnar men. Hver bjó þetta lið til? Helvítis hálfviti það er eitt sem víst er. Það má ekkert útaf bregða hjá fólki án þess að himinn og jörð hreinlega farist. Í dag voru það bréfpokar sem splundruðu lífi gamals karls. Hann hélt ræðu yfir því að það væru ekki til bréfpokar utan um glundrið hans. Hann tímdi ekki að kaupa plastpoka en hann tímdi að kaupa 2880 króna glundur! Stal síðan plastpoka á leiðinni út. Ég öskraði á eftir honum að ég ætlaði að rukka hann um þennan plastpoka þegar hann kæmi næst.

Kúnnarnir halda að maður muni ekki eftir þeim. Einn kelling kemur einu sinni til tvisvar í viku og spyr mann alltaf hvar hlutirnir séu sem hún ætlar að kaupa. Hún kaupir alltaf það sama! Hún er ekki ein um þetta. Þessi kelling hefur líka ausað yfir mig drullu. Í staðinn gerðist ég soldið djörf eitt skiptið og þegar hún spurði um glundrið sitt þá gekk ég bara beint að báðum flöskunum og rétti henni þær. Það kom soldið fát á kellu svo ég sagði bara gleðilega páska svona til þess að sýna henni hvað ég væri mikið yndi þrátt fyrir framhleypnina. Einn kall kom um daginn og spurði hvar ákveðið glundur væri og stóð beint fyrir framan stútfullar HILLURNAR. HALL-FÖKKIN'-LÓ! Ég potaði aðeins í hann og sagði honum að það væri alltaf á sínum stað. Kallinn trylltist og hélt ræðu. Ég baðst afsökunar, hann varð ennþá reiðari, svo ég reyndi að bæta eitthvað fyrir þetta og sagði að það myndi skapa glundroða ef við færðum þetta glundur annað. Hann varð rauður af bræði, sprakk í loft upp og spurði hvort það myndi skapa glundroða ef hann spyrði. Tíhíhíh...ég er svo mikill prakkari...

Svona er að vera afgreiðsludama í búð. Mikið fjör.

Jæja, ég ætla að borða mat bróður míns ljónshjarta og eiga gott kvöld. Jafna mig fyrir næstu törn.
Svo vil ég fá eitt kraftaverk takk. Segi ekki afhverju. Það er svo gaman að eiga leyndarmál...

miðvikudagur, apríl 23, 2003

Er ekki tími til kominn að blogga, er ekki tími til kominn að blogga, blogga blogga blogga a aahhh

Lífið gengur sinn vanagang. Svona eins og hæna.
Plastpokarnir eru ennþá út í bíl, kosta ennþá fimmtán krónur, og eru með auglýsingu sem sumir geta bara hreinlega ekki látið sjá sig með úti á götu. Þeir sem lenda í vandræðum með vöruna vegna mikils magns snúa þar af leiðandi pokanum við nú eða fara í búðina við hliðiná og kaupa sér poka með bleiku svíni. Hagsýna fólkið kemur með poka með sér (ÉG ER MEÐ POKA!!!). Nýjasta tískan er að vera með frekju svo allir sjái og heyri. Ég held að fólk (fíflin) sé eitthvað pirrað yfir kosningunum. Samkvæmt skoðanakönnunum þá getur fólk ekki ákveðið sig og það bitnar á öllum í kringum það.

Kafka er hreint ekki eins skemmtilegur og hann var fyrir tíu árum síðan. Þá var fílingur fyrir martraðafyllerí vakandi en núna þegar maður er búin að lifa í martröð vakandi alla daga án þess að lesa staf í bók eftir kallinn þá er hann ekki eins spennandi. Þó svo maður sé nú ekki alveg að upplifa sömu vitleysuna og persónurnar í bókunum hans þá held ég að lífið sé eitt risastórt bölvað bull. Maður lifir til þess að ekkert þangað til að maður deyr og verður ekkert. Furðulegt.
Nú svo er alltaf hægt að troða sér á spjöld sögunnar með einhverri vitleysu. Fara í pólitík til dæmis…svona til þess að vera eilífur (ólífur).

Kannski ætti ég að hætta að lesa einhverjar snobbbækur og snúa mér að Pollýönnu. Allt svo rosalega gaman alveg sama hvað. Ég elska til dæmis höfnun. Hún er það besta sem fyrir mig hefur komið. Ef mér væri aldrei hafnað þá hefði ég ekki fengið að upplifa höfnun! Nú veit ég allt um það. Og líður alveg feikilega vel. Nauðsynlegt nokkrum sinnum á dag. Annars meika ég ekki daginn og verð að fara veik heim.
Þegar heim er komið þá skoða ég öll nei-in sem ég hef fengið um ævina, finn hvernig þakið lyftist af húsinu og fyllist notakennd.

Hvað ætli Pollýanna myndi segja um stríðið í Írak? Hvernig myndi hún útskýra hungursneyðina í heiminum? Ætli hún sé öll útötuð í tómatsósu eins og Friðráður jólatvöþúsund?

Sem betur fer þá hef ég haus og nota hann stundum. En stundum vildi ég að ég hefði engan haus, hugsaði einungis um sílikonbrjóst, föt og Selin Dísjón og nýjasta diskinn með henni. Lífið væri svo einfalt. Bara vakna, vinna, kaupa föt og segja juminn, hva segiru og vúbbsí dúbbsí, alla daga. Halda að jörðin sé flöt og að langafi bróður míns fylgi mér hvert sem ég fer. Já, svo eru það allir miðlarnir og spákonurnar sem ég þyrfti að fara til. Ekki má gleyma Barböru Cartland, Rauðu seríunni, Sidney Sheldon (gardínur)…neim it.

Svo má náttúrulega bara…fara á fyllerí.

sunnudagur, apríl 20, 2003

Er í páskafríi í himnaríki á jörðu. Svo ætla ég að rokka feitt og svo fer ég heim til helvítis á jörðu. Nú eða þannig...það er svosem ágætt að vera þar þegar veðrið er gott ossonna.

Svo má náttúrulega ef andinn hellist yfir mann lemja frænda sinn fast í hausinn nú eða gefa honum nokkrar svefntöflur. Þá kemst ég í ALSD-ið hans. Helvíti fín tölva sem hann á men. Og lyklaborðið...puttarnir verða gjörsamlega viltir á því og fjúka bara um stafina og geta bara ekki hætt að blogga. Vilja bulla og bulla endalaust...en ég verð víst að láta mig hverfa frá góssinu...það er eitthvað mIRC í gangi hjá frænda...hann er allur í kvenfólkinu.

Kannski að hann kenni mér á karlfólkið þegar hann hefur tíma frá irkes.
Hvað með þa þó frændi sé bara sextán ára? Allir karlmenn eru meira og minna sextán ára!
Hann á örugglega nokkur gullkorn þrátt fyrir "aldur".

mánudagur, apríl 14, 2003

Það er einhver kona út í bæ sem gerði sér lítið fyrir og skrifaði heila bók um fátækt á Íslandi. Svona til þess að einhverjir alþingismenn fengju réttar upplýsingar um pakkið sem á ekki ofan í sig og á. Þessi kona er að reyna að afsanna kenningu Blönna um að fátækir séu dópistar eða fjölskyldur dópara.

Ég sé alveg þessa aumingja fyrir mér, hlaupandi í stríðum straumum í hjálparstofnanir til þess að sníkja páskaegg handa skrímslunum sínum. Ég segi nú bara eins og 1944 hvað er þetta lið að eiga börn? Nú eða breyta sér í öryrkja, hvað þá að eldast! Halló hvað er að þessu liði? Af hverju drepur það sig ekki? Hefur ekkert hér að gera. Bara dauði getur bjargað þessum smásála-fökki sem er að þvælast fyrir okkur hinum sem sitjum í djúpum frjálshyggjuhugleiðingum. Sendum Adam Smith á þessa ræfla. Útrýmum öryrkjum og einstæðum mæðrum. Og þið ellilífeyrisþega-kellingar sem gleymduð að vinna á sínum tíma aþþí að þið höfðuð kall til þess að sjá fyrir ykkur…kaupa reipi hið fyrsta. Þjóðfélagið hefur ekki efni á svona ónytjungum. Burt, burt með ykkur öll!

Kannski ætti ég að bjóða fram með þjóðernissinnum. Ég er efnileg. Það eru ekki bara útlendingar sem eru að menga þjóðfélagið heldur einnig ónýtir hard core Íslendingar. Ég hef meiri áhyggjur af ónýtum Íslendingum. Skít með útlenda húð.

Lögleiðum vændi svo að ónytjungarnir geti unnið almennilega fyrir sér. Stofnum Ríkishóruhús. Fullt í ríkiskassann. Þá getum við selt öll önnur ríkisfyrirtæki skamm- og vandræðalaust. Síðan einkavæðum við Ríkishóruhúsið náttúrulega þegar ríkið hefur fengið tekjurnar sínar.

Ég er ekki viss um að þessi ræða fái Blönna af þeirri hugmynd sinni að taka af mér vinnuna. Samt 1944-leg að hluta…

Það verður fróðlegt að sjá hvað gerist eftir kosningar. Nú er ég á því að vera svo full á kjördegi að ég komist ekki út úr húsi. Mér finnst kosningabaráttan ekki vera fyrir fólkið heldur fyrir stjórnmálamenn sem vilja komast á þing til þess að eyðileggja líf okkar hina með karpi um hver á að sitja hvar og klukkan hvað! Hver sé sætastur, bestur og klárastur. Á meðan sitja fyrirtækiskallar og menn með góða starfslokasamninga á sólbekkjum inn í Alþingisgarðinum með Móniku Levinski tippi milli fingra og konna í glasi.

Ríkistjórnir þessa lands draga alltaf á langin að leifa almenningi að njóta peninganna sinna. Það er alltaf fundið upp á einhverju til þess að koma í veg fyrir það. Starfslokasamningar á borð við þá sem Þórarinn V fékk og öll tréin hans, Árni Johnsen og blankheitin í honum. Kárahnjúkar eru núna á borðinu.

Svo kemur að kosningabaráttu og þá byrjar ruglið. Núna heitir fátækt ekki fátækt heldur að lækka skatta. Hitt er svo ljótt. Að viðurkenna að samfélag okkar eigi bágt það er ekki til í stöðunni enda eru þetta einhverjar þrjár einstæðar mæður, fimm öryrkjar og tvö gamalmenni. Who cares?

Ég neeennnnti ekki að horfa á vitleysingana sem sátu saman og röfluðu í gærkvöldi enda var ég á ælunni allan tíman. Þegar Steini Joð fór að tala um fátæka útlendinga hljóp ég inn á kló. Hann fullkomnaði ulluna. Bara hvernig hann kom því að var ótrúlega hallærislegt. Þetta var beinlínis svona: Fátækir útlendingar, kjósið Hina íslensku Talíbana (fólk sem er á móti kanasjónvarpi og bjór), við vitum af ykkur en ekki hinir. Nett klúður hjá annars ágætum manni.

Hm…er ég virkilega að tala um kosningarnar?! Ég er í vondum málum. Mér finnst bara hallærislegt að maður skuli kjósa. Þetta fólk sem er í framboði er ekki að hugsa um hagsmuni míns aldurshóps þ.e. fólk frá 18-100 ára. Það er að hugsa um eitthvað allt annað. Góðan starfsferil og eitthvað soleiðis. Þetta er lið sem vill ekki láta skilja sig eftir þegar sögubækur eru skrifaðar. Vill vera Hannes Haf og Nonni fors. Og láta jarða sig í Dómkirkjunni með mikilli viðhöfn. Það held ég a.m.k.

föstudagur, apríl 11, 2003

Æ em mizzz blogfokker dot com

Engin rugl framundan…eða hvað? Sísí var nebblilega að hringja. Það þýðir þokkalegt rugl á konum! Dem ég elska að rugla og rokka feitt þangað til ég vakna daginn eftir. En ef maður fer á Grand Rokk og ruglar saman reitum við bláókunnuga með hvítum og svörtum köllum úr TRÉ (mínir kallar eru úr GLERI) þá verður maður síður timbraður. Líklega út af tréinu. EN…ef maður ruglar reitum með köllum úr gleri þá verður maður alsæll.

Hvort er náttúrlulegra glerið eða tréð? Ótrúlega góð spurning og full af heilbrigði.

Kafka og Bítlarnir eru að gera sig núna. Nema ég var búin að lofa að horfa á rassgata-djúpa laug. Bara ef Stíf Ó er, annars nenni ég því ekki. Hann er svo fallega ljótur. Og röddin hans…mmmmm DEM!
En miðað við þær hörmungar sem tippið á honum hefur þurft að ganga í gegnum þá er ég nú ekki viss um að mig langi neitt til þess að njóta þess…
Hins vegar öllu fróðlegra að berja það augum. Það er mjög líklega orðið að einhverjum mjútant. Svo er líka spurning hvort að það sé eitthvað á milli eyrnanna á honum þegar hann er búinn að troða mar-glytttu yfir hausinn á sér. Ætli hann hafi hár…nú eða eyru?! Hann ætti að prufa að éta eina næst og vita hvor hefur betur magasýrurnar hans eða marglitan.
Vélindað…ég var búin að gleyma því. Og fleiri líffærum sem margó þarf að fara í gegnum. Engu að síður þá er all tjallens fyrir karlmenn eins og Stífann Óhhh.

Hm…Blönni elsku hjartans Blönni minn. Særði mig djúpu hjartasári. Nú er hann á leiðinni á dauðalistann minn. Hvað haldiði að ég hafi séð í blaði fátækra, skuldara og fátækra skuldara? Hann vill ræna mig vinnunni helvískur! Einkavæða glundurstaði! Hann sagði nauðsynlegt að einkavæða G.L.U.N.D.U.R. (svo)
End æ kvót: “Ég skil ekki af hverju opinberir starfsmenn þurfa að afgreiða glundur (svo) – ég bara skil það ekki.”

HALLÓ KALL!!! Síðan hvenær varð ég opinber starfsmaður?! Launin mín eru allavega ekki í samræmi við það jú djakkfökking ass-opinberfökking starfsmaður!!!!!!!
Og ef ég er það þá er ég líka manneskjuhelvíti að reyna að vinna fyrir BRUÐLINU MÍNU!!!
Helvítis djöfulsins andskotans fífl.
Helvítis brundsafnari með síðan aumingjapoka sem hangir einhverstaðar niðrá lær því þú ert að verða GAMALL KALL!

Og ég sem hélt að við Blönni ætluðum að kvænast…ég er illa liðin og fyrirlitin af þessum manni. Veit hann ekki hvað ég er falleg í haus og starfi? Hvað er að?
Ég er alveg tilbúin til þess að mæta honum í Hagkaup og skoða ofan í innkaupatrukkinn hans og týna upp úr honum bruðlið. Ég efast um að Blönni sé með sex tonn af hrísgjrónasekkjum þar ofan í. Hvað þá íslenskt Smjör sem er ódýrast. Hann notar örugglega handsápukrem og…
Eru þið kæru lesendur að sjá hvað ég er móðguð og sár? Með tár?

fimmtudagur, apríl 10, 2003

Það hefur verulega staðið á mér þessa dagana eða vikurnar eins og bloggið mitt gefur til kynna. Svona er þetta bara. Lífið er nákvæmlega svona. Stundum gerast hlutir og stundum vilja þeir ekki gerast. Kisa er svo sammála mér að hún sleikir á mér handarbakið á meðan ég er að pota puttunum ofan á takkana á lyklaborðinu. Hún veit sínu viti elsku krúttið mitt. Hún elskar mig. Enda kaufti ég svo rosalega góðan mat handa henni.

Ég held að það séu margar ástæður fyrir því að ég hef verið í andnauð en sú helsta er að bloggsíðan mín er allsber án Blönna...
Svo hef ég verið algerlega inní hausnum á mér svona eins og í textanum hennar Bjarkar: “Þegar mér leiðist þá sný ég bara augunum inn...” og maður bloggar varla mikið þegar augun í manni snúa inn í heila.

Núna er efst á mínum geislabaug-i fólk. Vinnan mín þ.e.a.s.
Er fólk gott eða vont? Er til gott fólk? Vinir manns falla ekki undir það að vera fólk. Vinirnir eru vinir. Vinir eru góðar manneskjur. En fólk? Ég held að ég hafi einhverntíma áður talað um fólk í blogges. Þá að fólk væri fífl og eitthvað þessháttar. Ég held að fólk sé líka frekt, tilætlunarsamt, með egósetrík upp að ellefur, illilega veikt á geði og keyri ölvað út um alla borg.

Þegar ég var búin að komast að þessari niðurstöðu eftir tveggja vikna fólksathugun brunaði ég á bílnum beint niðrá bókasafn og réðst á Kafka. Passar vel við fólkapælingarnar mínar að lesa allt um Þegar ég var padda [svo] eftir Franz. Og svo náttúrulega uppáhaldssagan mín sem er Í refsinýlendunni. Hún er nú svo frábær að það ætti að búa til bíómynd upp úr henni! Þannig útrásar maður. Finna eitthvað nógu fríkað til þess að geta feisað kúnnan með öll sín alkólísku frávörp og klór.

Maður þarf að setja sig í mannfræðigír þegar maður vinnur í verslun. Setja upp gleðifrontið til þess að gera fólkafíflin glöð og ánægð með kaupin sín og pokana sína. Fólk í búð, eins og ég hef áður talað um, eru FRÍK!
Vinkona mín sagði mér alveg yndislega sögu af því þegar hún var einu sinni að vinna í búð. Ég man hana ekki í díteil en það kom kúnni til þess að kaupa brauð. Kúnninn spyr um brauðið og vinkona mín sagði að það væri ekki til (ég held að það hafi verið búið). Kúnninn eipaði af reiði og hótaði að sjá til þess að hún yrði rekin.
Út af BRAUÐI.
Er lífið ekki dásamlegt?

Það er svo mikið af undarlegum hlutum sem gerast í búðarvinnu. Ef maður situr og afgreiðir og talar við vinnufélagana á meðan þá finnur maður fyrir því að kúnnafólkið verður alveg gígantískt móðgað yfir því að fá ekki óskerta athygli manns á meðan maður er að blíba glundri í gegnum þar tilgerðan skanna. En svo þegar kúnnafólkið talar í símann á meðan ég er í blíbingum þá á ég helst að halda á tólinu fyrir það á meðan það setur í pokann og heldur áfram að tala nú eða ég á að setja í pokann á meðan það er ómissandi í símanum. Bara í gær ætlaðist einn kall til þess að ég setti í pokann fyrir hann á meðan hann var að tala!
Er ekki í lagi heima hjá FÓLKI?

Ég er eiginlega orðin þreytt á að vera skítur út í búð. Ég held að ég þurfi að leggja höfuð í bleyti og finna eitthvað annað. Það er kominn tími til að ég skeri af þá putta sem eru eftir. Ég er ekki orðin leið á vinnunni heldur fólkinu sem labbar inn og labbar út. Það er svo ljótt...í höfðinu.

laugardagur, mars 29, 2003

Núna er laugardagur sem þýðir að ég ætla mér að fera full klukkan tuttuguhundruð á AKRANESI. Boltabænum þar sem bitið er í nef og aðra líkamsparta. Ég er engin undantekning frá reglunni. Bít fast í munna ef þeir eru af hinu kyninu.

Það er fundur hjá frægu félagi þar í bæ sem kennt er við prump og ég hlakka mikið til að freta með bestu vinkonunum. Ég er nefnilega búin að vera að safna geðveikt af ógeði í þarma vora og ætla að dúndra rosalegum fýlum. Stelpurnar eiga eftir að tapa geðveikt fyrir mér í kvöld. Það verður vond lykt í heimabæ Akurnesinga. Verri en peningalykt.

Þið hin eigið góða helgi og ég elska ykkur öll sem hafið böll.

miðvikudagur, mars 26, 2003

Það skal engin manneskja halda það að ég nenni eigi að blogga lengur. Það er ALSD-leysið sem kemur því til leiðar að maður kemst ekki inn á netið þegar mann hentar þá og þá helvítis stundina. Enda styn ég ef það er ufsilon í þvý. Helvítis ókeypis drasl í boði Íslandsbanka!

Ef eitthvað fípl uppgötvaði rock n' roll þá uppgötvaði ég blog 'n bjór. Allt hægt á íslensku.

Veit ekki staf í heiminum vegna Blönna. Sísí-leysi. Sísi myndi nebblilega bjarga öllu því hún er svo klár í template. Ég er að tala um að setja ljótu myndina af Blönna á síðes. Blönni kemur stundum í fréttirnar en það er allt á útlensku (fjármálatal, kaup á bréfum og hvernig lífeyrissjóðir eigi að fjárfesta í hinu og þessu svo ellilífeyrisþegar fái peningana sína til baka að einhverju leiti (er ufsilon í því Biggi?)).

Veit meira um Blönna. Ef ég vil hitta hann þá fer ég og versla í Hagkaup í Kringlunni á laugardögum í hádeginu. Þá get ég séð útganginn á honum. Hann er víst rosalega illa til fara kallinn. Gengur í druslum og bomsum. Hvort ætli hann sé með brún augu eða blá? Kannski er hann með bæði eða hvorugt. Ég er svo heimspekileg...

Augum við að tala um stríð í smá stund? Eða Ötlum við að tala við Atla um stríð í smá stund? Er ég bróðir konunar minnar og sonur barna minna? Ég hef það alla vega á tilfinningunni einhverja brenglun um sjálfa mig þegar tveir kallar í ríkisstjórn ákveða fyrir alla þjóðina að setja mann á kortið yfir ljótleika. Kannski að það sé kominn tími til að flytja til Trékillisvíkur. Ég efast um að brjálaðir Arabar detti hún í hug þegar þeir fara að nota langdrægar bombur sem kauftar voru af aumingjunum í Ameríku fyrir tuttugu árum. Helvítis Kanar. Muna ekki hverjum þeir seldu hvað og hvenær síðasti söludagur væri...eða öllu heldur hvenær síðasti sprengjudagur væri ( ef jógúrt rennur út þá hlýtur að vera síðasti "söludagur" á sprengjur). Annars veit ég ekkert um vopn. Langar í Uzi. Þá þarf ég að flytja til Júnætet steit of Ameríka. Þá get ég fengi soleiðis...ég er Lara Croft!

Kannski er kominn tími til að við hin sem eigum faktíst Ameríku að banna kosningar þar. Ameríka saman stendur af klikkuðum og afbökuðum hvítum mönnum, óld júrópían fóks, með klikkaðar og afbakaðar kristilegar hugmyndir. Indíánar sem eru réttilega eigendur þessa lands...löngu búið að eyðileggja þeirra hugmyndir um lífið og tilverun. Þess vegna ætti "gamla Evrópa" að fá að troða hugmyndum sínum inn í þessa heimsku allrakvikinda þjóð sem veit ekkert í sinn haus. Æi það er svo margt í þessu. Af hverju erum við ekki löngu búin að finna upp orkugjafa sem er ekki olía heldur eitthvað annað sem er umhverfisvænt og auðvelt að búa til? Hvernig getur ríki verið sjálfstætt ef það þarf á öðrum löndum að halda? Ég er ekki að tala um mat heldur orku. Við getum vel lifað án orku og höfum gert í aldanna rás ekki satt?

Heimskulegt þetta líf. Og svo nennir maður að vera til. Mjög kómískt!!!
En ég elska það samt...smá en er illt í því.

föstudagur, mars 21, 2003

Það var og.
Blönni búinn að yfirgefa mig og mína síðu. Mér dettur helst í hug að hann hafi skroppið eitthvað langt austur. Ég hef hann grunaðann um að vera ofan á einhverjum skriðdrekanum með hjálm á hausnum og Flamethrower á öxlinni. Leyndir Bjössa Bjaddna-draumar. Bjössi keyrir sjálfsagt. Ég er meira fyrir Uzi og helst tvær...eins og fröken Croft. Pppáppppáppppáppppáúúhhh

Jæja, svo Blönni er týndur. Ég sé alveg við því. Ég á ógeðslega mynd af honum sem birtist mér í hvert sinn sem ég kveiki á tölvunni. Þar er hann í öllu sínu veldi og er sko hreint ekki fallegur. Ég fæ hláturskast í hvert sinn sem ég sé þetta hrikalega bros sem hann er með. Þessi mynd kemur í staðinn fyrir þá sem er horfinn. Nema að hann sé hreinlega dáinn...en ég hef ekki séð neinar tilkynningar um það.

Ég vandræðast. Ég hætti því ekkert. Skar mig í puttann í dag. Duglega. Fór upp á slysó og þar var mér tilkynnt að í dag væri dúkahnífadagur. Allir í sömu tísku og ég. Læknirinn saumaði fimm spor í puttann og hjúkkan eitt. Það er soldið sárt að blogga núna en ég get svo sem allt.

En eins og með nefið...þá er þetta í þriðja sinn sem ég fer á slysó til þess að láta bæta mig eftir dúkahníf. Fyrst voru saumuð þrjú spor í baugfingur vinstrihandar. Svo var þumalfingur vinstri handar teipaður þar sem ég skar svo snyrtilega þvert yfir hann og nú fékk vísifingur vinstri handar laglega að kenna á því. Það táknar að ég á eftir að vinna í tvö ár enn hjá þessari ágætu stofnun því þetta er árviss viðburður hjá mér. Næstir verða litli putti og langatöng sem fara á slysó. Þá hlýt ég að vera búin að koma ár minni vel fyrir borð og get farið að kanna menntaveginn. Hef ekkert að gera þarna mikið lengur. Það er óholt bæði fyrir rökhugsunina og sjálfsvirðinguna að vinna svona vinnu. Sem sagt heilsuspillandi fyrir þenkjara og stundum er ég alveg að fara að hringja á heilbrigðiseftirlitið sökum þess.

Núna tekur helgin við og ég ætla ekki að vera dauða drukkin klukkan tuttuguhundruð á morgun. Ég ætla að koma sjálfri mér á óvart og segja: Hey..vá mar ég er ekki full, og setja upp geðveikan hissa-svip. Horfa síðan á Leap Years á meðan píanóleikarinn hjá Gísla Marteini drepur hljóðið með puttunum sínum.

föstudagur, mars 14, 2003

Veik.
Búin að vera veik í HELVÍTI!
Það er ekki hægt að blogga undir þeim kringumstæðum. Bíllinn dó og ég veit ekki hvað og hvað. Ég kann útvarpið utanað eftir að hafa legið í viku upp í rúmi, sveitt, ógeðsleg. Blönni mætti ekki einu sinni í útvarpið til þess að konforta mig. Eina hamingjan á heimilinu var hjá Kisu því hún fílar það í botn að hafa mig heima og helst ofan á mér. Ekki nóg með að ég væri veikust heldur lá mér við köfnun þegar kötturinn kom sér fyrir ofan á hálsinum á mér. Ég er enn að jafna mig eftir þetta allt saman. Hausinn er eins og eyðimörk. Allt gufað upp. Kisa sogaði allt út með því að snúa rassgatinu upp í andlitið á mér og prumpa inn meðan ég lá bjargarlaus í bælinu. Ótrúlega ógeðfellt á henni rassgatið.
Nú tekur við endurhæfing heilans með einhverjum ráðum svo ég klikki nú ekki aftur á blogginu.

mánudagur, mars 03, 2003

Mætt á svæðið.

Jæja, helgin búin með allt sitt skrall. Að sjálfsögðu var ég drukkin klukkan tuttuguhundruð á laugardagskvöld. Hvað annað? Föstudagskvöldið fór í svefn.

Búin að leysa vandamál áður en það kemur upp. Nú þegar farið er að birta og maður sér drulluna og skítinn inn í íbúðinni sinni þá finnur maður eitt og annað. Ég sé kattarháralígjur út um alla íbúð. Ég þarf ekki að kaupa mér föt í framtíðinni en ég þarf hins vegar að fjárfesta í rokk.

Blönni var hjá Agli um helgina. Ég fylltist aðdáun þegar hann byrjaði að tala, hann talar svo hratt. Mér varð hugsað til hans þegar ég fór út í búð um daginn. Ég þurfti að fjárfesta í leiðindahlutum eins og klósettpappír og sápu. Þegar ég skoðaði sápuúrvalið hugsaði ég til Blönna. Skildi hann kaupa handsápu eða sápukrem? Ef maður kaupir sápukrem þá er maður fljótur að þvo sér en ef maður kaupir handsápu þá er maður lengi að og vaskurinn verður allur út í sápuklessum. En maður sparar...

Ég kauftaði handsápuna. En kisa hún þurfti að skemma allt fyrir mér. Kisa hefur nefnilega þann leiðinda sið að vilja ekki vatn nema beint úr vaskinum. Svo ég þarf alltaf að passa upp á að það sé vatn fyrir hana. Hún hefur annan leiðinda sið sem hún var rétt í þessu að framfylgja en það er að sópa öllu mögulegu í burtu og niður á gólf eða ofan í vaskinn. Þannig að ódýra handsápan lítur ekki lengur út fyrir að vera neitt slíkt eftir að hafa lent í vatni og liggja þar heilan vinnudag!
Ég fór í Bjánus í dag og horfði löngunaraugum á sápukrem á tilboði...

Dabbi frændi er að krútta yfir sig núna. Hann er mættur í nútíma kosningaslag. Eyðir öllu tali um fylgi flokka með því að segja frá tveggja manna tali og sex eyrum. Hann ætlar sko að passa upp á það að við mætum á kjörstað...með landa í brúsa! Sver sig í ættina kallinn...nema hann hvílir sig í London. Ég hvíli mig í Borgarfjarðasýslu. Svo væri ég alveg til í 300 miljóna mútur frá Bjánus Bjánum.

Svo er fyrsti í bömmer mættur eins og vanalega. Það er ekkert skrítið að manni finnist tíminn fljúga frá manni. Áður en ég veit af verður komin súr gömlu kalla fýla af mér og einhvert form af herfu í speglinum á morgnanna. Það er alltaf mánaðarmót með öll sín leiðindi. Ég auglýsi hér með eftir einum milljarði. Það ætti að duga mér í einhvern tíma. Nenni ekki að vera með skítalaun lengur. Það er ekki hægt. Sérstaklega í ljósi þess að ég er líklega að fara að missa aukavinnuna mína. Hún líður nefnilega fjárskort eins og ég. Ég og Hr. Fjárskortur hljótum að fara að ganga í hjónaband. Ég er alla vega alls staðar þar sem hann er. Nú er bara að hugsa hlýlega til hrísgrjónanna. Þau bíða handan við hornið glottandi oní poka.

miðvikudagur, febrúar 26, 2003

Gluggaði aðeins í gömul blogg. Ætlaði að láta vita að nefið á mér er á sínum stað. Það er svo vel staðsett að ég finn ekki fyrir því. Sjónvarpið þraukar, bíllinn gengur enn og ég sé aldrei ógeðslega þáttinn Leap Years (man loksins hvað hann heitir) því ég er alltaf full einhversstaðar út í bæ þegar hann er í varpinu. Nóg er af ógeði samt.

Fór í bankann með eitt kíló af krónum. Sagði ekki orð um dóttur mína enda þurfti ég þess ekki því ég kom krónunum svo vel fyrir í snyrtilegu Tupperver plastboxi. Enginn fátæklingur myndi geyma krónurnar sínar í svoleiðis...
Keypti bensín og eitthvað óholt fyrir Brynjólf biskup.

Kroppurinn er farinn að tapa kílóum enda ekkert skrítið þegar kvöldmaturinn er soðnar kartöflur, stappaðar í klessu með smjöri og tómatsósu. Rosalega holt og gott. Bráðum kemur að því að ég fari að stela úr vinnunni. Svona einhverju típísku eins og kaffi og klópappír. Það er það eina sem ekki er talið. Ekki spyrja mig einu sinni hvernig ég get verið full á Laugardögum. Ímyndið ykkur bara að ég sé með 8 til 9 lítra af vatni við hliðina á mér.

Nú er ég komin með heilsudellu. Sundkona mikil þessa vikuna ( það eina sem ég kann að spara er sundkortið). Svo dugleg. Reyndar er þetta tilraun til þess að vinna á leiðindaþreytunni sem vill bara að maður horfi á sjónvarpið sama hvað er í því. Það virkar, ég er farin að geta lesið aðeins fleiri blaðsíður á kvöldin. En eins og allir kostir þá fylgir sundinu stór galli. Það eykur matarlyst!

Ég er eins og þráhyggjusjúklingur. Er alltaf að opna og loka ísskápnum í einhverri von. Þannig að það er spurning hvort sundið sé ekki andlegri-heilsuspillandi. Ef litið er inn í ísskápinn hjá mér akkúrat núna þá mætir manni Síbería. Köld eyðimörk með ljósi sem sloknar og kviknar eftir því hvað maður opnar hurðina mikið. Stórkostleg leið til þess að upplifa ný lönd og nýja menningu. (?!)

Karamazov bræður eru að gera mig að hamingjusamasta einsetubúa í heimi. Hvernig er hægt að skrifa svona? Annars fékk ég skrítna tilfinningu í gær þegar ég var að bóka mig. Ein persónan minnir dulítið mikið á Sveijk. Eiginlega of mikið. En ég hló mig máttlausa engu að síður.

Eitthvað fleira sem mig langar að koma á framfæri út í veröldina?
Nei ekki í bili...jú mig langar í poppkorn og súkkulaði. Einhver?

þriðjudagur, febrúar 25, 2003

Eitthvað takmörkuð í mér tungan þessa dagana. Það er ég sjálf. Ég er ekki alveg inn í mannlífsgleðinni núna. Ég er að telja krónupeninga og það tekur sinn tíma. Það er nefnilega soldið erfitt að halda einbeitingunni þegar maður telur krónur sem eru þúsund talsins. Svo ætla ég með þessar krónur í bankann á morgun og þykjast eiga dóttur sem er að safna fyrir rúmi. Síðan segi ég að dóttir mín skuldi mér hins vegar þúsund krónur fyrir akstur fram og til baka af leikskólanum og nú sé komi að skuldadögum. Eftir það ek ég á bensínstöðina og breyti þúsundkallinum í vökva. Hann ætti að duga fram á lördag.

Fólk afsakar klinkið sitt sínkt og heilagt. Klinkið tekur svo rosalega mikið í, segir það og réttir manni grilljón hundrað og tíkalla. Og þegar fólk er laust við klinkið talar það um að nú hafi létt heilmikið á því. Það segist fá slagsíðu af klinkinu...svo rosalega þung buddan eitthvað...Ég hef nú oft velt því fyrir mér hvort ég eigi að koma með tóma krukku í vinnuna og spyrja klink-liðið hvort það vilji ekki losa sig við meira. Skrifa utan á krukkkuna: NÁMSLÁNAYFIRDRÁTTUR.

Mig langar sérstaklega mikið að fá þessa tegund af slagsíðu. Orðin leið á að tína krónur upp úr götunni. Fá almennilegt gull. Eitthvað sem tekur í svo ég bogri nú almennilega. Í staðinn situr maður uppi með fullt af danskri slagsíðu sem maður getur ekkert gert við. Ekki einu sinni platað sjálfsala til þess að lána manni fyrir einni happaþrennu eða súkkulaðibita. Hálf aumingjalegt eitthvað.

Fólk virðist samt geta platað bankana með útlendingum. Við kassafólkið tökum sérstaklega eftir því á sumrin. Þá fáum við rosalega mikið af bandarískum útlendingum sem eru að þykjast vera krónur og svo eru það dönsku útlendingarnir sem þykjast vera fimmtíukall. Eitthvað slöpp gæsla á sumrin hjá klinkbanka-fólkinu.

Svo reynir viðskiptavinurinn stundum beint...hann getur nefnilega alltaf hafa “gleymt” gleraugunum sínum og verið í þeirri von að ég sé staurblind.
Hugleiðing: Hvernig ætli boxin í Strætó líti út eftir dagsins önn?

Nema þetta sé hreinlega bara óskhyggja að nota útlendinga sem gjaldmiðil. Smokra nokkrum dönskum útlendingum í boxið hjá strætó og segja eitthvað á hrognamáli með herðatré upp í sér.
Ætli það sé ekki einna helst fólkið í fjarkanum?



sunnudagur, febrúar 23, 2003

Þreyta og andleysi einkenna þessa helgi. Vinnan göfgar ekki manninn heldur rænir hann orku til þess að gera eitthvað skemmtilegt eins og til dæmis að hugsa oná blað eða blogga. Ég er til í sumarfrí í 3 mánuði núna. Ég hef nóg að gera annað en að vera þreyttust. Svoleiðis bókastaflarnir út um alla íbúð af hálf-lesnum skræðum. Man ekki einu sinni lengur hvar ég er stödd í öllum staflanum. Þarf að byrja upp á nýtt á öllu saman! Þetta er spurning um að láta leggja sig inn á bókasafns-hælið. Það hlýtur að vera til einhverstaðar í Bandaríkjunum. Hæli fyrir fólk sem þarf að fá að lesa í friði fyrir lífinu. Það er allt til í Bandaríkjum. Meiraðsegja brjálaðir Runnar. Það þyrfti kannski að klippa þá niður. Snyrta aðeins...kannski bara eitthvað fyrir ofan háls? Eða kveikja í... svona til þess að minnast einhvers manns sem er í ritræpunni frægu.

föstudagur, febrúar 21, 2003

Ég er alltaf að fá hugmyndir. Þær hverfa sumar út í fjarskan. Hinar sitja eftir í nefinu á mér.

Manneskjufýlur eru umræðuefni þessa bloggs. Það þýðir að við verðum að skreppa niður í vinnu einu sinni enn. Sumt fólk sem kemur í vinnuna mína lyktar alveg ferlega. Við erum ekki að tala um kommon svitalykt heldur gróðrarstíu af viðbjóði. Súr gömlu kalla- og kellinga fýla. Hvernig er hægt að gera manni þetta? Blævængur tíðkast á Spáni vegna hita. Blævængs er þörf í vinnunni. Osta- fiski- og loðnubræðslufýla eru ilmur samanborið við...þetta...eitthvað...Deyr fólk úr elli? Er það ekki eitthvað annað sem dregur fólk til dauða? Þess eigin viðbjóðslega súrufýluógeð? Ég held að við þurfum að endurskoða hvort fólk deyr úr elli eður....plís teik jor bisniss somver else!

Hausinn fer á fullt. Sérstaklega í ljósi þess að líkamslykt spilar stóran þátt í makavali! Hverskonar þefskyn hefur súrufýlu-fólkið? Mér dettur eitt í hug og það er að herra og frú Súrufýlus eru án lyktarskyns eða með baðhræðslu. Það er ekki óalgent meðal gamalmenna...en það eru ekki bara gamalmenni sem eru að bræða eitthvað annað en loðnu!

Nú ef ekki blævængur þá verð ég bara að fara og læra köfun. Í köfun þarf maður að læra að anda með munninum. Svo get ég látið gamlan draum rætast...sinkronæst svimmíng...nema ég væri ekki í sundlaug heldur með ljóta klemmu á nefinu að störfum. “Gnóðahgn dnagg, vnildum plnasmpmoka?” Fólk segði já við öllum plastpokum af vorkunsemi við holgóma kassadömu. Gætu jafnvel haldið að ég væri dönsk. No more pokproblems. Og ef ég yrði spurð hvað þetta væri á nefinu á mér og ég svaraði því, þá gæfist fólk bara upp á því að hlusta því það skilur ekki orð í holgómadönsku. Ég myndi mæta hinu fullkomna skilningsleysi og vera frjáls úr viðjum heimskrar kassadömu. Því í staðin fyrir að vera heimsk og vond í reikningi að mati viðskiptaóvinarins með öll sín vandamál, þá verð ég óskiljanleg. Draumur allra dama (Dana?).

Mæli með: að allir sem þurfa að vera á kassa og horfa í augun á kúnnanum mínútu áður en kemur að afgreiðslu fari á Al-anon fundi, læri köfun og noti sinkróneraða klemmu.

Mæli á móti: Hræðslu við hreinlæti. Það er allt í lagi að baða sig endrum og sinnum. Umhverfisvænna...fyrir utan líftíman sem hægt er að kaupa með því. Ef bað er ógeð, byrja að reykja. Hver segir að maður þurfi að lykta eins og þorri allt árið um kring?


fimmtudagur, febrúar 20, 2003

Það eru sko mega pælingar á leiðinni...hvursu miklar...bara sona miklar:

Ef ég gæti talað við köttinn þá myndi ég tala við helvítis köttinn!

Djísús kræst, Djöfuls kuldi! Hver samdi þetta land? Og hvað með þessa kalla sem flúðu fagra hárið og þóttust nema land? Gone With The Wind on Mescaline? (Stolið úr bíómynd með Kevin Spacy sem er fallegri en Blönni...en hvað er þetta með mig og kalla sem eru að missa hárið? Auglýsi eftir Haraldi hárfagra hér með...þarf ekki að heita það endilega en það er plús ef sá er ungur svo ég verði þokkalega ánægð þrátt fyrir hármissinn þegar árin líða.)

Þið sem horfðuð á Batselor (Pétur Blöndal) í kvöld...tókuð þið eftir gleraugunum sem foreldrarnir báru á nefjum sér? (Að sjálfsögðu þau sem notuðu gleraugu) Kinnarnar sáu betur heldur en augun! Af hverju að fá sér ekki gleraugu niður á maga? Ég meina fólkið gekk ekki með gleraugu...það gekk í gleraugum.
Öfgar í Ameríku. Ameríka er alltaf að sanna sig betur og betur hvað hún er timbruð.

Íslensk stjórnmál eru nett á leiðinni inn í Ameríku fylleríið. Stjórnmálaflokkarnir eru svo uppfullir af sjálfum sér að þeir eru ekki lengur í tengslum við mannlífið í landinu heldur fluttir út í Kolbeinsey...mig minnir að það sé eyjan sem er að drukkna og það er steypt í hana reglulega svo hún drukkni ekki og setji landhelgi Íslendinga í uppnám! Fiskiparadísin.

Hvað á það að þýða að taka svona ákvarðanir fyrir okkur hin þ.e. að samþykkja stríð við Írak? Hver kaus þetta lið sem situr í leisíbojonum í grjótnámunni? Í staðin fyrir að hugsa inn hugsa stjórnmálamennirnir út. Eins og Kaninn. Green Peace siglir um heimsins höf til þess að drulla yfir skít annarra þjóða í stað síns eigin. Heimskuleg utanríkisstefna er að gera útaf við okkur hin sem viljum eiga fyrir mat, skuldum, bjór hvað þá að maður komist í leikhús fimm sinnum á okkar skitnu ævi. Við erum lítil skitin eyþjóð í einhverju stórmennsku brjálæði. Stjórnmálin eru að fara fram úr sjálfu sér og auðhyggjan er allsstaðar. Á maður að nenna að kjósa? Fyrir hvern eru flokkarnir. Tökum sem dæmi drenginn hann Sigurð Kára. Er hann að höfða til ungra sjálfstæðismanna eða er hann að tala til aldraðra Bjarna Ben-ista? Eru stjórnmálamenn ennþá að velta sér upp úr Marshall-aðstoðinni sem sukkað var fyrir á sínum tíma? Pési Blönn hefði betur verið fjármálaráðherra þá.

Íslendingar sukkuðu svart með marsjalinn. Fóru mjög illa með þessa pé-ninga sem við fengum á sínum tíma og áttum ekki skilið. Svo þykist Pési Blönn getað ásakað okkur láglaunafólkið fyrir að taka lán fyrir lifnaðarháttum! Pétur kann ekki staf í félagsfræðum. En kannski vegna þess að Íslendingabúar kunna ekki að búa til byltingu heldur kjósa þeir að fara eftir reglum kúgaranna. Óbeij kos ví rúl!

Enginn vill vera öðruvísi og reiður. Það verður enginn Gúttó-slagur héðan af. Okkur vantar leiðtoga sem storkar stjórnvöldum verulega og er ógn af. Leiðtogann vantar fylgismenn sem eru tilbúnnir til að fórna. Fylgis mennirnir eru ekki tilbúnnir til þess að fórna. Ef maður skoðar Sturlungu þá snýst hún einmitt um þankagang Íslendinga. Alltaf passandi mannorðið.

Ef heiðarleikinn er auðlind hvað er þá siðferði? Þá meina ég siðferði okkar sem sitjum og lútum reglunum og klórum í lögmannabakkana?

Mæli með: Að við mætum full á kjörstað. Þá fáum við ekki að kjósa og þurfum ekki að hugsa um hvort við ættum að skila inn auðu eða hvern á að kjósa. Engin skömmustu strik þar. Hva ma var bara fullur, demit mar!



miðvikudagur, febrúar 19, 2003

Bráðavaktarkvööööld! Grét úr mér augun. Þvílíkur unaður þá sjaldan sem maður tárast.

Hvað get ég röflað um í dag? Mér dettur ekkert í hug þegar ég líð Pétursskort. Ég er ekkert að gefast upp á fátæktinni sem er aðal áhugamál mitt en engu að síður þá er vöntun á manninum svo ég tali frábæra stjórnmállýsku.

Settist á tóarann og leit í blað sem ég hef ætlað mér að skoða í heila viku. Ég er svo framtakssöm...Í blaðinu var auglýsing frá Námsflokkum Reykjavíkur og þar komst ég í feitt. Það er anti-bruðlaranámskeið í boði! Kostar reyndar 13 Brynjólfa og einn Nonna eða tvær Ragnheiðar, þrjá Brynjólfa og einn Nonna. Eða eins og í mínu tilfelli 13 þúsund og fimmhundruð þoska! Vandamálið er að það er lauuungu byrjað. Það á að auglýsa svona með stórum stöfum á síðunni hans Blönna. Annars ætti Blönni sjálfur að halda námskeið. Og lokaverkefni okkar nemendanna væri að kaupa banka.

Á heimasíðu Blönna má lesa fyrirlestur sem nefnist Heiðarleikinn er auðlind....yeahh...wright. Ef ég kemst ekki á fátækranámskeið þá verð ég að komast á námskeið þar sem manni er kennt að stela úr búðum og svíkja undan skatti. Svo væri ekki úr vegi að vera skráður íbúi í sömu skattaparadís og Nonni Ól og Björk rafvirkjadóttir.

Ég gerði alveg ótrúlega skömm af mér í fyrra sumar. Kaufti tölvuleik til þess að læra allt um markaðshyggju...CAPITALISM II...skil ekki bofs í þessari peningahungruðu sýndarveröld og hefði betur farið á gott fyllerí. Ég er fólk, fólk er fífl...ef fólk er fífl og ég er fólk þá er ég fífl. Viltu plastpoka?

Endalaus andleysa er þetta Pétur minn.

Að lokum góð og gild kínversk speki sem ég heyrði fyrir mörgum árum:

Ef þú vilt vakna brosandi að morgni sofnaðu þá með herðatré þversum upp í þér að kveldi.


þriðjudagur, febrúar 18, 2003

Hætt að vera timbruð. Nú er ég drullu þreytt alla helvítis daga! Hvað á það að þýða, á maður ekki að blogga? Það er nett rokk í því.

En ég er eitthvað svo auð og tóm inn í mér. Síðasta vika var ekkert vika en fullt af sól inn í mér. Nú er ekkert vika og engin sól. Þarf að fletta upp í Hawkings og athuga með tóm og sólarleysi. Byrjar annars ekki einhver fræg ritræpa á auðn, tómi og sólarleysi? Hljómar eitthvað svo úrelt og guðað...mmm ég finn kaffilykt!

Mig minnir að ég hafi einhverntíma reynt að lesa ritræpuna margfrægu. Það var eitthvað í byrjuninni sem meikaði ekki sens svo ég lagði ræpuna frá mér. Skildi ekki alveg hvernig hægt er að segja að það verði ljós og verða svo að búa til önnur tvö til þess að greina nótt frá degi. Ég hélt á tímapunkti að það væri búið að búa til daginn. Það hefur sem sagt á ákveðnum degi í sköpunarsögunni bara verið dagur allan tíman á jörðinni. Ég áttaði mig ekki heldur á því hvernig gróður jarðar þreyfst (?) í myrkrinu áður en stærra ljósið var búið til....æi nei ég er hætt. Ég ætla ekki lengra með þetta.

Ég er samt svo veik fyrir rökræðum. Mig hefur alltaf langað til þess að geta sagt eitthvað í líkingu við: Já, en ég er góður og gildur þjóðfélagsþegn, Lúkas 5, 11 eða soleiðis. Sett svona fínar endingar í rökræðurnar mínar...svo ég ákvað að reyna að lesa ræpuritið. Álíka leiðinlegt og að fara í ræktina!

Svo er það bara vinnan. Alla daga. Í hvert einasta skipti sem ég geng inn á þennan vinnustað verð ég alltaf jafn undrandi á því að ég skuli vera þarna. Ég spyr mig í sífellu: Er ég virkilega komin hingað aftur? Ég var hérna í gær...

...þetta kallar á sögu úr vinnunni:
Einu sinni skar ég mig í puttann, þurfti að fara á slysó og rétt slapp við saumana. Mæti aftur til leiks með risa umbúðir og kem mér fyrir framan afgreiðsluborðið tilbúin til að mæta óréttlæti heimsins hjá öðrum (af hverju kosta pokarnir? Af hverju er þetta ekki til hér bara þar? Þetta kostar ekki svona mikið úti í Danmörku, Svíþjóð, Bandaríkjunum eða nokkrum stað í heiminum, REYNDU EKKI AÐ ÞRÆTA VIÐ MIG!) þá kemur fastakúnni. Hún vill ekki plastpoka bara bréf. Svo segir hún: Hva ætlarðu ekki að setja ofan í pokann fyrir mig? Ég sagðist ekki geta það og sagði henni að ég væri slösuð (og sýndi henni puttann). Þá sagði hún: Þú varst það ekki um daginn...UM DAGINN!!! Á ég líf fyrir utan opnunartíma ég bara spyr?

Ef fólk er fífl, hvað er fólk þá þegar það fer út að versla? Vitiði hvað Íslendingar tala mest um? Veðrið og plastpoka!

Mæli með: Fara snemma að sofa svo maður hafi fullt af orku um helgina til að blogga.

Mæli á móti: Plastpokum. Skapar furðulegustu leiðindi ever að þurfa að selja þá. Nag nag nag


sunnudagur, febrúar 16, 2003

Fyrsti í þynku. Átti frábært kvöld í góðum félagskap. Ætla að vera timbruð í dag.

laugardagur, febrúar 15, 2003

Í kvöld ætla ég að rokka í góðum félagsskap á Dömustöðum. No blogging today þess vegna því ég er að setja upp rokklúkkið. Góða helgi!

föstudagur, febrúar 14, 2003

Það er alltaf pláss fyrir kúkabrandara í tilverunni. Fyrst þegar maður er á aldrinum þriggja til tvítugs og síðan rétt áður en midlæfkræses taka við.

Ég er búin að komast að því hvar Pétur Blöndal hefur falið sig. Á útvarpi Sögu hjá Arnþrúði Karlsdóttur. Ég var upplýst um þetta í vinnunni. Ég fékk fleiri merkilegar upplýsingar um Blönna. Hann býr með syni sínum! Hann kann sko að spara drengurinn. Ég frétti líka að það er búið að auglýsa eftir tannlausa pizzu-bóndanum. Fólk vill berja undrið augum.

Og svo er það fátæktin
Ég hef ekki borðað mat í tvo daga. Ég er alveg að læra að spara. Allt tekur sinn tíma. Þannig að ef þið vinir mínir sjáið beinahrúgu á gangi þá er það líklega ég í hrísgrjónagrauts verkfalli. Síðan les ég sjálfshjálparbækur sem segja manni að líða eins og maður sé skuldlaus því þá verður maður skuldlaus. Ég..ég skulda ekki krónu! Bara nokkur hundruð þúsund upp í tvær millur...samt er ég ekki dópuð! Ef maður er ekki að dópa og skuldar hættir maður að skulda ef maður dópar?

Mæli með: Þránni Bertels á bakhlið Fréttablaðsins (blaði fátækra, skuldara og fátækra skuldara)
og að elska sjálfan sig í botn í smá stund. Það virkar í smá stund.

Mæli á móti: djammi ef maður á að vinna daginn eftir.

fimmtudagur, febrúar 13, 2003

...og hérna kemur ða þó lítið C (ein af heimspekilegu vangaveltum vikunnar)...

Ég er búin að vera að melta vikuna. Þetta var einskonar ekkert vika. Ekkert gerðist og engin sagði neitt. Ég sá engar kómískar hliðar á mannlífinu. Vikan leið bara sí svona. Það liggur við að ég lesi Stephen Hawkings aftur til þess að átta mig á hvað tímanum gengur til með þessu. Ekki það að ég botni neitt í skammtafræði heldur er það bara kúl upp á intelektúal lúkkið.

Til þess að útskýra enn frekar þessa viðburðalitlu viku þá er ég búin að gera uppgötvun. Einu sinni fattaði ég það hvernig átti að pissa án þess að það heyrðist. Nú er ég búin að fatta hvernig á að kúka án þess að það sjáist...þ.e. skítaskánin sem situr eftir ef kúkurinn er efnafræðilega manni í óhag og kýs að sitja eftir í skálinni þrátt fyrir marg-endurtekna sturtun. Það er svona eitt og annað sem maður dettur niðr’á í tilbreytingarleysinu.

En þó svo að umhverfið sé rólegt þá er ekki þar með sagt að það sé rólegt inn í manni. Fullt af pælingum hingað og þangað um veröldina. T.d. af hverju hefur Pétur Blöndal ekki komið í sjónvarpið? Hann ber uppi bloggið mitt! Sumir dópa til þess að koma sér í skuldir. Aðrir dópa til þess að koma öðrum í skuldir. Sumir skrifa upp á til þess að aðrir geti dópað. Pétur talar, ég blogga. So what is blogging about? Pésa Blönn.

Sísí er alveg að gera útaf við reiknisdæmið mitt “hvað varðar” jólagjafir Blönna. Samkvæmt mínum upplýsingum þá á hann sex börn og einhver barnabörn. Ef hann gaf bara sjö gjafir (samkvæmt Sísí) þá rekur mann í roga...hvernig deildi hann þessu niður? Vinur kom með snilldar hugmynd. Hann gaf bara börnunum sínum. Hann gaf ekki barnabörnunum því þau eru ekki nógu skyld honum. Það segir mér aftur á móti að hann gaf gjöf með fullt af aukastöfum (deiling) þannig að jólagjafirnar hafa verið í formi hlutabréfs eða einhverju arðbæru. Ef hann á konu þá gaf hann henni ekki neitt því hún er ekkert skyld honum. Hmm....soldið langsótt en samt það má gera mikið úr fullt ekki satt?

Ég ætla samt að viðurkenna að mér finnst nokkuð til í sumu sem hann Blönni segir. Ætla ekki að rekja það hér. Stundum velti ég því fyrir mér hvað myndi gerast í heimspólitíkinni ef hann yrði fjármálaráðherra!!!

Mæli með: Ísköldum stórum bjór og taflborði með hvítum og svörtum köllum á og prufa að tefla eins og Fisher vill að allir tefli.

Mæli með: Að einhver finni upp skákforrit til þess að uppfylla ósk Fishers.

Mæli á móti: Svefni, það er svo leiðinlegt að vakana aftur.

miðvikudagur, febrúar 12, 2003

Ég er aðeins að hugsa...þetta kemur allt saman

laugardagur, febrúar 08, 2003

Dagurinn í dag er leti og lestur. Svo gerði ég heiðarlega tilraun til þess að horfa á sjónvarpið. Laugardagskvöld með Gísla Marteini. Það er nú eitt...píanóleikarinn í þáttunum annað. Hann er á leiðinni á dauðalistann hjá mér. Kannski ekki hann sjálfur heldur hljóðið sem puttarnir hans búa til. Stef sem benda til þess að puttarnir eiga erfitt með að hætta þegar þeir byrja á annað borð, ferlega æstir eitthvað. Svo eiga puttarnir hans það til að byrja að spila inn í miðju samtali Gísla og viðmælandans. Ferlega undarlegt. Þegar Gísli og viðmælandinn sitja hlæjandi og skellandi sér á lær, hljómar skyndilega grafalvarleg dramatískt dinnergutl gjörsamlega úr takti við gleðina hjá Gísla og gestum. Píanóleikarinn er líklega ekki í sama herbergi og þeir.

Og meira af fátækt. Sjálfstæðismenn fara hamförum í að skilgreina hvað fátækt sé. Þeir viðurkenna ekki að fólk sé fátækt á Íslandi fyrr en það fer að leggja sjálft sig til munns. Hér eftir lít ég hornauga á fólk sem vantar á putta og handleggi...tala nú ekki um ef fólk lítur út fyrir að hafa lent í eldsvoða!

IKEA gengur svo langt að í auglýsingu frá því (IKEA) í Fréttablaðinu er spurt hvort fötin manns séu fátæk. Fötin!!! Who cares? Gemmér að éta!

Sísi gaf mér eitthvað til þess að pæla í eftir það sem hún skrifaði í kommenta-kerfið hjá mér. Þ.e. að Pétur hefði eytt 70 þúsund í jólagjafir. Hausinn fór á fullt og niðurstaða mín var sú að hann gefur 7 hundruð manns jólagjafir. Annað væri bruðl!

Það er ekkert sem bendir til þess að ég sé manneskja í dag. Engar hrakfarir eða mannleg mistök. Í gær eftir vinnudagsins pínu og miklar vangaveltur um hvað ætti að borða sér til ánægju skrölti ég á skrjóðnum í næstu verslun. Spurningin var sú hvort ég ætti að elda sjálf eða finna eitthvað sem eldaði sig sjálft. Ég er ekki fyrr komin inn í búðina þegar mér verður óvart litið í rekkann þar sem geymdir eru 1944 réttir. Það fyrsta sem ég kom auga á var hrísgrjónagrautur. Djöfulsins viðbjóður! Bara myndin utan á pakkanum fyllti mig hryllingi. Mynd af hrísgrjónum með rúsínum út í sem hafa litað útfrá sér í grjónin svörtum geislabaug. Ég kaus að elda sjálf. Pétur hefði bilast þegar hann hefði séð ofan í körfuna hjá mér. Kjúlli og rjómi!

Svo endar kvöldið mitt á bjór og Nick nokkrum Cave.

föstudagur, febrúar 07, 2003

Sísí mætti í heimsókn og gerði heimasíðuna að guðdómlegu gulli. Eins og kallinn hann Sesar, fór hún léttilega yfir Rúbíkon fljótið og veni vidi vici: Pési fallegi er kominn á réttan stað í lífinu þangað til ég fæ nóg!

Ég ætlaði mér líka guðdómlegt gull, kom glorsoltin heim úr vinnunni, þefaði af Blöndalsglundrinu og skellti því í örbylgjuna. Kvöldmaturinn lyktaði undarlega, einhverskonar form af ælulykt, svo ég spýtti honum út úr mér og fann Seríos-hringi í pakka í staðinn. Þannig að ég verð eitthvað skrítin á morgun í maganum. Ekki út af Blöndalsglundrinu heldur vegna vannæringar. Ég er alltaf skrítin í hausnum þannig að ég er ekkert að taka fram hvaða áhrif vannæring hefur á hausinn á mér.

Það er ekki séns að ná í mig þessa dagana í gegnum síma. Ég er að breytast í bloggfíkil. Ekki það að margir séu að skoða í mér ruglið...það er bara eitthvað við það að vera loggaður. Hálf dópað...allir vinirnir eru á netinu og fullt af öðru fólki. Það einmannalegasta í heimi er þegar maður loggar sig í burtu því þá hverfur maður úr sambandi við umheiminn. Svo ég ætla að blogga þangað til hjartað segir ekki meiri blogg. Pétur blessi bloggið.

Annars getur Pési minn verið stoltur af mér. Ég er búin að komast að því að símreikningurinn hækkar talsvert ef ég fæ mér Adéessell. Síminn minn myndi hækka sirka tvöhundruðprósent ef ég fengi mér SULLIÐ.

Bloggidí bloggidí blogg. Nú væri gott að hafa hann Nasa Gríms við hliðina á sér. Hann myndi vera drullu fullur og kasta fram stórkostlegri rímu sem myndi verða sannkallað íslenskt samtímaljóð. Hann væri í trekk svo að brotið myndi gróa rétt saman og hann yrði sannarlega glaður þegar hann kæmist á lappir því þá gæti hann gleymt kóngsins köben því nóg er af knæpum. Í staðinn er hann löngu dauðaður.

Íslendingar sáu sér leik á borði (skák) og búttuðu til dag honum til heiðurs. Nema þeir klikkuðu á einu. Fylleríinu sem ætti að fylgja þessum degi. Á afmælisdegi Jónasar er menningarfyllerí og það eru sko ekki allir Íslendingar sem fá að fara inn í einhverja menningarhlöðu og drekka eins og Nasi hvað þá að spreyta sig á tröppum til þess að detta í. Hvers konar menning er það? Mér finnst að á hverjum Nasa-degi þá skuli almenningur fá að spreyta sig á því að falla niður stiga ofurölvi. Sleppa tívolíinu á hafnarbakkanum. Vera soldið íslensk.

Ég er á því að fyrst Íslendingar eru svona mikil bókaþjóð þá ættum við að fá viku frí frá öllum starfa til þess að lesa bækur. Ekkert að þessari uppástungu. Því svo ættu allir Íslendingar að gefa út skýrslu sem þeir þurfa hvort eð er að gera í formi skattframtals, og segja allt um bókina sem þeir lásu á Nasa-vikunni.

Halló!!! Það er líka svikið undan skatti!

Af hverju ekki að leggja niður páskana, klína bókalestrinum yfir á jólin og færa jesúdagana sem eru bara um páska, yfir á jólin, sem eru heiðin og einmitt sá tími sem maður vill lesa og éta konfekt og afganga? Af hverju ekki? Það er fullt af fólki að lesa tölur yfir einstaklinga en það er líka til fullt af fólki sem les hundleiðinlegar ritgerðir eftir háskólanema. Fá nýtt blóð í skattinn.







miðvikudagur, febrúar 05, 2003

Boraði í nefið í vinnunni í dag. Reyndi að láta lítið á því bera. Það er ekki kúl að vera nappaður með nefið úttroðið af fingri. Ég er alltaf að reyna að klára sáratægjurnar eftir leiklistar-dettið mitt. Sjálfsagt ekki mælt með þessari aðferð í læknabókum. Mér skilst að það sem er undir nöglunum á manni sé ekki neitt til þess að hrópa húrra fyrir heldur eitthvað fyrir líffræðinga og heilbrigðiseftirlitið. Spurning hvort maður vilji koma einhverjum sýklahernaði af stað í nefinu á sér. Kannksi eitthvað sem Blairwitch og Bússi ættu hugleiða. Sleppa því að fara í stríð við Írak heldur reyna að fá Saddam til þess að bora í nefið á sér eftir að hafa dýft höndunum í eitthvað ógeðfelt.

Haldiði að hann Pétur minn Blöndal hafi ekki komið í sjónvarpið í kvöld. Hvað var umræðuefnið? Fátækt! Hvað annað? Hvað haldiði að hann sé búinn að gera? Finna fólk sem er hæstánægt með 70 þúsund! Einhvern bóndakall sem er kominn á eftirlaun og skilur ekki bruðlið í Reykjavík en kýs að búa þar í dag. Pétur tók það skýrt fram að þessi maður borðar ekki pizzur! Er víst að bóndinn geti yfirleitt borðað pizzur? Pétur sagði að bóndinn gæti líka lagt fyrir. Líklega fyrir tönnum. Svo koma pizzurnar...

Og svo kom Bráðavaktin. Ég jarðaði mig fyrir framan skrímslið tilbúin með eldvarnarteppi ef eitthvað skildi fara úrskeiðis hjá mér eins og í þættinum. En varpið hafði það af. Fullt af starfsmannaástum í Bráðavaktinni! Óaði og æaði með kisu yfir allri spennunni. Ég ætla að gifta mig í læknaslopp það er alveg á hreinu. Starfsmannagallinn minn er sko ekki verðugur til þess að láta hneppa sig í varðhald. Gæsluvarðhald væri nær í lagi þegar maður er klæddur eins og vínber.

Sturta og Fjodor bíða eftir mér. Ég á stefnumót við rússneska kalla í kvöld. Sturta er ekki rússnesskur kall. Það er bara sturta. Þar sem maður þrífur sig...ef eitthvað er ennþá óljóst. Vantar karllæga væmni og rómantík í líf mitt svo ég ætla á rússnesknt tilfinningaflipp. Fjodor er það mikið konfekt að maður þarf að hafa sig alla við þegar maður byrjar að gæða sér á orðunum. Þess vegna er ég svona hundlengi að lesa hann. Læt vita þegar ég er búin að lesa fræga kaflann.

Svo á ég eftir að gæða mér á Blöndal sem bíður eftir mér ofan í pottinum. Ég er samt ekki alveg að meika grjóna. Ég held að ég kjósi heldur lifrarpulsuna svona rétt fyrir svefninn.

þriðjudagur, febrúar 04, 2003

Braut odd af oflæti mínu og hækkaði ofninn upp í þrjá. Skreið upp í rúm í ullarsokkum og flíspeysu. Svaf svefni hinna ranglátu (skuldarar/fátæklingar) alveg þangað til í morgun. Útvarpið æpir á mig klukkan sjö á morgnanna ef ég skildi vilja heyra fréttirnar klukkan þá. Svo sofna ég aftur þangað til hin klukkan vekur mig til vinnu.

Eftir að hafa setið í vinnunni og fengið fullt af upplýsingum sem ég kæri mig ekkert um að vita (til dæmis að fólk vill ekki poka því það á nóg af þeim út í bíl!) fór ég heim og eldaði Blöndalsgraut sem dugir mér alveg þangað til að ég fer að hata hrísgrjón. Langar samt í ADSL. Ætla að kanna málið. Ég fékk nefnilega góða hugmynd. Fjarlæga Pétur úr veskinu þegar mig langar að bruðla.

Hef ekki verið að fylgjast vel með deiglunni (þ.e. allur fréttaflutningur) því ég er að hugsa...stanslaust um allt og ekkert. Ef maður hugsar of mikið þá fer maður að tvístíga og snúast í hringi. Einhverskonar líkamsrækt séð úr fjarska. Ég er ekki viss um að Muller myndi viðurkenna slíkar hreyfingar.

Heyrði þó að Blairwitch project hafi flogið í fangið á Frakklandsforseta til þess að bjóða honum í darraðadans sem á að fara fram í Austurlöndum fjær en Sjak Sírak hafi afþakkað boðið. Líklega getur hann ekki verið með. Frakkar kláruðu ábyggilega allar kjarnorkusprengjurnar sínar í tilraunum sínum í Indlandshafi á sínum tíma. Þá hættu allir í heiminum að drekka frönsk vín í smá stund. Franskir vínbændur eru sjálfsagt með heygafla í rassinum á Sjakk til þess að minna hann á að útflutningsafurðin gæti verið í hættu ef hann svo mikið sem hlær af bröndurunum hans Mister Bitch Blairwitch

Ég nenni nú ekki að fylgjast með þessu stríðstali. Hef meiri áhyggjur af afleiðingum þess en eins og þorri almennings þá hef ég enn meiri áhyggjur af buddunni. Hvernig ætli buddan komi út í stríðinu? Hækkar bensínverð, hækka strætófargjöld (ef bíllinn deyr)? Fá flóttamenn frá Írak vinnuna við Kárahnjúka? Það er af nógu að taka. Sægur sjór af samfélagshræðslu.


mánudagur, febrúar 03, 2003

Skrifpúkinn hefur eitthvað látið á sér standa eftir allt hammboltafylleríið. Maður getur orðið dasaður eftir æsinginn. Nú er það bara fyrsti í bömmer. Í dag er dagurinn sem maður situr með sárt ennið eftir að hafa borgað alla þá þjónustu sem maður tekur ekki eftir að maður noti. Til dæmis rafmagnið og hitinn. Í mínu tilfelli er synd að ég skuli borga fyrir einhvern hita. Í hvert sinn sem kólnar og verður vindasamt rýkur hitinn út í kuldann. Eins og það séu einhver not fyrir hann þar!

Meira um fátækt
Pétur Blöndal er í uppáhaldi hjá mér þessa dagana. Reyndar hefur hann verið það lengi. Ég er að hugsa um að verða mér úti um mynd af honum og setja hana í veskið mitt. Hvar er Pétur betur geymdur en nákvæmlega þar? Í hvert sinn sem ég opna veskið og ætla að byrja að bruðla þá er Pétur þar til þess að minna mig á áramótaheitið mitt en það er að ég ætla að vera óttalegur nirfill þetta árið. Læra eitthvað af manninum svo ég geti keypt mér einn banka í lok ársins. Það er nefnilega búið að selja þennan sem ég átti einhverjum körlum út í bæ.

Gott dæmi um hvað Pétur gæti gert fyrir mig: Ef ég ætla að verða alvöru bloggari þá er spurning hvort ég ætti að fá mér ALSD eins og einhver frægur íslenskur poppari myndi orða það. Og af því að ég er svo hrifin af spurningum þá þyrfti ég að horfa á myndina af Pétri og spyrja hvort ég hefði efni á því. Pétur segði samstundis nei. Hann segði mér að skrifa niður í word allt sem ég ætlaði að segja næstu daga og senda síðan allt þvaðrið inn í einu. Hann myndi segja mér að sleppa því að blogga yfir höfuð og jafnvel sleppa því að hafa síma! Sjóða sjö kíló af hrísgrjónum á mánudegi, setja í frysti og skella í örbylgjuna þegar hungrið segði til sín.

Nú svo má náttúrulega gera trúarbrögð úr honum. Stækka myndina og koma henni fyrir á heimagerðu altari með tilheyrandi skrauti. Af hverju trúarbrögð? Jú til þess að hafa ástæðu fyrir að fasta heilu mánuðina og fela þannig fyrir öðrum að maður sé fátækur það þykir svo mikil skömm af því í þessu samfélagi. Maður þyrfti ekki einu sinni að borga fyrir djammið. Það er nú þokkalegt rugl sem yrði í hausnum á manni bara af góðu næringarleysi.
Í upphafi var orðið og orðið var hjá Pétri...hljómar mjög vel.


Kæru fátæklingar, setjum Pétur í veskið en ekki í eitthvað sæti í næstu kosningum

miðvikudagur, janúar 29, 2003

Hahh við sigruðum helvítis Pjallana.
Hvur veit nema að Íslendingur kunni að halda á litlum bolta útklíndum í lími og ógeði? Ég er ekki stoltur Íslendingur í dag heldur er ég stoltur íþróttamaður í dag. Ég er heilsufrík sem á engan netabol en ég á smá bjór.

Ég get samt ekki horft á handboltann í sjónvarpinu heldur verð ég að hlusta á hann í útvarpinu. Það er miklu betra að hlusta heldur en að horfa. Mæli með því fyrir þá sem eru hjartveikir. Adolf Ingi fær langt prik frá mér fyrir frábæra lýsingu á ljóshærðum mönnum í Pjalla liðinu, fyrir skítkastið í dómarana sem dæmdu aldrei rétt (?) og að sjálfsögðu fyrir að nenna ekki að segja frá því þegar Pjallarnir skoruðu mörk og viðurkenna það í bráðustu beinni. Hlakka til að hlusta á morgun Dolli.

Ég er nú þannig gerð að ég myndi helst vilja hlusta á sjónvarpið alveg sama hvað. Mér finnst best að hlusta á hluti heldur en að horfa á þá. Ég er ekki viss um að þátturinn, sem ég er svo rosalega hrifin af þessa dagana og búin að komast að hvað heitir en man það ekki, myndi líta nærri eins illa út ef ég heyrði bara í honum, nákvæmlega eins og handboltaleikur. Það er rosaleg sorg að horfa á leikmenn landsliðsins missa boltann, það er miklu betra að heyra það frá honum Dolla. Þá kemur spurning:

Ef ég er svona hrædd um að það kvikni í sjónvarpinu myndi hræðsla mín gagnvart sjónvarpinu hverfa ef ég losaði mig við myndlampann og hefði bara hljóðið? Þá kemur enn ein spurning: Er hægt að losa sig við íkveikjuhættu á þann hátt? Og þá kemur sú þriðja: Þarf ég að borga afnotagjöld af sjónvarpinu? Og enn sú fjórða: Borga blindir afnotagjöld af sjónvarpinu (þ.e. ef þeir eiga sjónvarp)? Ég á svo nóg af spurningum í þessu lífi. Kannski fæ ég svör við þeim á minni lífsleið.

Nóg um bolta og blinda. Ákvað að fara í smá fegrunaraðgerðir í kvöld. Litaði á mér hárið alveg sjálf. Mér tókst að reka höfðuðið í risið inn í íbúðinni minni og búa til myndarlegan fjólubláann blett í hvítt eldhúsið. Svo þurfti nú að losa blessaðan litinn úr hárinu (fullt af æfingum i n og nn) Þá kom upp vandamál. Átti ég að fara í sturtu til þess að aðstoða mig við að sletta lit út um allan sturtu"klefann" eða átti ég að taka þá áhættu að festa hárið í niðurfallinu í baðvaskinum? Ég tók áhættuna á klósettvaskinn. Viti menn hér sit ég og skrifa blaður. Mér finnst nóg að skíta út eldhúsið með hausnum. En ég vissi líka að ef í hart færi þá gæti ég kannski klippt mig lausa með tánaglaklippum.

Ég er ekki komin að fræga kaflanum hans Fjodors. Gleymdi nebblilega að segja frá því að ég er enn í fyrsta bindinu. Vildi heldur ekki segja annað en það er nú það að ég var á gangi ein míns liðs upp Bankastrætið, rann á svelli með þeim afleiðingum að hægri fóturinn felldi vinstri fótinn og þar sem ég var með hendur í vösum datt ég alveg svakalega. Beint á andlitið og allt út í blóði frá nebba litla. Þetta var svo rosalega vont að ég vona að bíllinn minn verði bara góður. Ég ætla að ganga sem minnst. Nebbi meikar ekki meir! Hann er búin að fá rosaleg Mæk Tæson. Einu sinni hnerraði ég aðeins og skallaði bjórglas sem var ekki gott því glasið brotnaði og bjórinn fór út um allt (hey þetta var ókeypis bjór! Very vital), nokkrum tímum síðar (var með flensu inn á bar) fór ég á klóið með vinkonu (að sjálfsögðu). Það var aðeins of lítið pláss fyrir konu með kvef og mín skallaði nebba litla beint á áldraslið sem þekur klósettrúlur skemmtistaða og það var sko vont. Hef ekki andað almennilega síðan. Kórónaði svo allt með því að detta á andlitið.
Ég er eins og landsliðið, dugleg. Ég held að ég sé alveg að fara til læknis. Fer þegar ég á pening. En ég var hrikalega heppin. Það sér varla á mér. Ekki skráma en smá gulur blettur á nebbes. Önnur ummerki eru þau að ég bora rosalega mikið í nefið til að ná í drasl því það er auðveldara að bora heldur en snýta.

Mæli með: Gleði yfir sigri landsliðsmanna. Þátt fyrir allt þá verðum við að viðurkenna að þeir eru íslenskir og spila leiki sem endurspegla líðan þess íslenska þegar í hart fer sbr. grein Þráinns sem ég vitnaði í um daginn en henti því bloggi því mér fannst það of persónulegt.

Mæli með: syrgja Bráðavaktina í kvöld. Nú ríkir sorg á mínu heimili því ég er fíkill í ER svo lengi sem það er ekki mitt nef heldur einhvers annars. Enda var það ekki í stöðunni að skreppa þangað...kostar peninga...ég er enginn Mækll Djakkson.



þriðjudagur, janúar 28, 2003

Ég er hætt við að pæla meira í Kárahnjúkavirkjun. Ég held að ég sé komin með nóg af virkjanahugleiðingum í landanum. Las fyndna grein í vikugömlum mogga og sá ljósið. Best að vera ekki að væla meir.

Fóbíur dagsins: Dagurinn sjálfur, að bíllinn færi ekki í gang og kæmi mér ekki frá a til ö og frá ö til a, að ég færi í fýlu þegar ég kæmi heim yfir engu og að það kvikni í sjónvarpinu

Mæli með: Karamazov bræðrum hans Fjodors. Það er rosa fútt í því að lesa um karlmenn á tilfinningaflippi. Eitthvað sem maður upplifir mjög sjaldan. Fyrir utan fræga kaflann sem ég er ekki en komin að en hlakka mikið til að lesa.

Mæli sérstaklega með: hræðilegum þætti á Skjá einum sem heitir Leap of eitthvað. Ótrúlega vondur þáttur. Eitthvað til þess að tryllast yfir af ógeði. Minnir mig á þegar ég og Sísí lásum ástarsögur og hentum þeim reglulega í vegginn af ógeði. Bókasafnsbækur...ég held að þær hafi ekki hlotið mikin skaða af.

Alla vega þá er þessi þáttur á við veggbækur. Heimskulegar samræður á milli vina um Woody Allen og konur auk dónaatriða til þess að sýna hvað þetta fólk spilaði nú djarft í ungdómnum. Svo er hoppað (leap) svo skemmtilega inn i nútíðina þar sem litið er til þessara vina og stöðu þeirra í dag, hver fékk hvern ossona. Þetta hopp er sérdeilis flott. Maður áttar sig ekki á því fyrr en þátturinn er búin að maður var að horfa á framtíðina hjá vinunum. Einn vinurinn var t.d. búin að ná í flottu gelluna en svo allt í einu er hann á hótelherbergi með hóru! Ég skildi þetta bara ekki. Var nýbúinn að gleðjast með vinum sínum yfir því að hafa náð til erfiðu ríku gellunnar sem hin vinurinn gerði ekki, splæsti bjór á liðið af því að hann átti ekki fyrir kampavíni og endar síðan upp á hótelherbergi með hóru í gleði sinni! Þvílíkur fagnaður. Ég átti ekki til orð.

En svo fór ég að púsla saman. Hóran var í framtíðinni. Og það sem hann sagði við hana ( hórið) það var alveg draumur. Rausaði út úr sér hvað hún hefði verið ömurleg, að hún hefði feikaði fullnæginguna og ég veit ekki hvað og hvað. Þetta er alveg til þess að hrista upp í tilfinningalífinu.
Þáttur sem er svo vitlaus að maður þarf að reyna á hvelin. Þetta er rusl sem verðugt er að fylgjast með.

Annars man ég ekkert fyndið í augnablikinu. Ég ætlaði að vera rosalega skemmtileg skrudda í dag. Kannski fæ ég flippið ef ég rugla nógu lengi í þessari tölvu minni. Stundum er ég fyndin í vinnunni. Það finnst mér vera algert kraftaverk ef það gerist. En ég ætla að skoða Fjodor og passa upp á sjónvarpið.

mánudagur, janúar 20, 2003

Allt ónýtt. Skrifaði svo mikið og eyðilagði snildina! djöhh!!!

fimmtudagur, janúar 16, 2003

...halló...á ég að segja eitthvað núna? Já Kárahnjúkavirkjun. Þegar ég keyrði heim úr vinnunni í dag og hlustaði á Spegillinn þá fór ég að gráta. Og þegar ég kom heim þá hélt ég áfram að gráta og hugsaði um allar heiðargæsirnar sem eiga heima uppi á hálendinu.

Það er ekkert auðvelt að taka afstöðu í þessu máli. Maður situr og hugsar um allt aumingjans fólkið á Austfjörðum sem vantar vinnu, alla Austfirðingana sem vilja eiga heima heima hjá sér. Ég get vel skilið það að maður vilji eiga heima þar sem maður er borinn og barnfæddur.

En hvað kemur það álveri við? Álver er álver. Til hvers er álver? Jú fólki vantar potta og pönnur. Stríð, það þarf að berjast með hinum ýmsu vopnum. Bílar, það er sjálfsagt ál í þeim. Mamma kom með ágætan punkt hvað varðar umhverfismatið: maðurinn þarf að þrífast og lifa, dýrin aðlagast breyttum aðstæðum, af hverju ekki að nýta landið í þágu mannsins. Ég var nefninlega að benda henni á það að ég skildi ekki af hverju maðurinn hugsaði alltaf fyrst og fremst um sjálfan sig en ekki dýrin sem geta ekki greitt atkvæði. Það væri frábært ef dýrin gætu greitt atkvæði. Það væri svo spennandi að sjá útkomuna. Kisu væri alveg sama svo lengi sem ég kæmi heim.

Manneskjan er svo frek. Sjáiði Bússið!!! Sniðugt hjá ríkisstjóranum að afnema dauðarefsingar í fylkinu sínu (man ekki hvaða kall eða hvaða fylki) meðan Bússi er á kafi í utanríkisolíupólitík. Þvílíkt innlegg!!!. Bússi hefur ekki tíma til að spá í hvað er að gerast í sínu eigin landi fyrir olíu.

Ég vildi að við hefðum svona flotta leiðtoga í sveitastjórninni. Sem gerðu eitthvað frábært fyrir okkur almenning á meðan ríkið er á kafi í Kárahnjúkavirkjun.

Við sitjum uppi með fullt af menntuðu fólki sem fær ekki vinnu og ríkið skapar fleiri störf fyrir láglaunaðann verkalýðinn!!! Sem í staðinn fær ekkert útborgað því það er búið að hækka skattana, hækka allt svo að hægt sér að virkja. Maður fær skítlega 3% hækkun sem fer í vasann á virkjun! Þetta land er aumingi. Sjáum svo bara til...hverjir fá vinnu á Austfjörðum. Verkalýðsforystan er nefnilega úti að skíta líka. Hætt að berjast fyrir félagsmenn. Rukkar þá bara. Það vantar nefnilega svo mikið útlendinga sem vilja vinna þau störf sem Íslendingar vilja ekki. Til dæmis álverið á Austfjörðum.

Ég er að vinna með stelpu sem á heima á Austfjörðum. Hún varð voðalega æst þegar hún komst að því að ég væri á móti virkjuninni (ég bar mig þannig). Það voru þessi blessuðu rök um að það vantaði vinnu fyrir fólkið á Austfjörðum og að hana langaði ekki til að flytja þaðan, hún vildi eiga þar heima í framtíðinni. Þetta er nefnilega allt spurning um það. Að geta átt heima heimahjásér. Ég spurði hana hvort hún ætlaði að vinna í álverinu. Hún svaraði ekki spurningunni. Mamma spyr nefnilega þessarar spurningar (því hún er eins og ég, veit ekki hvaða afstöðu hún á að taka í þessu máli) en ætla allir Austfirðingar að vinna í álverinu? Og hún spyr enn fremur hvort unga fólkið vilji eiga þarna heima og vinna í álverinu? Er það framtíðin? Aldrei fór ég suður söng Bubbi út af fiskinum. Nú fer enginn suður vegna álvers.

Er virkilega ekki hægt að gera neitt annað en að virkja? Hverjum datt þetta í hug þetta með að búa til álver? Var það Austfirðingur? Er þetta eina lausnin? Af hverju mótmæla allir þessari virkjun og koma ekki með lausn fyrir Austfirðinga? Ef ég væri Austfirðingur, kæmi ég auga á lausn? Eða er þetta pólitískt mál þar sem lausn er í sjónmáli en menn kjósa að fara ekki þá leiðina vegna pólitískra ástæðna? Ég held að ég lumi á slíkum upplýsingum að það er til önnur leið menn vilja bara ekki fjármagna þá leið...kona sem ég er að vinna með sagði mér frá henni... og eins og vinur minn sagði: Ef að landsvirkjun á svona mikla peninga sem eru penignar sem landsmenn eru búnir að borga í formi orkuverðs...af hverju fáum við ekki að sleppa við það að borga orku í eitt ár sem verðlaun fyrir að borga alltaf? Það erum við sem eigum þessa peninga ekki Landsvirkjun. Landsvirkjun væri ekkert án okkar landsmanna ekki satt?

föstudagur, janúar 03, 2003

Ókei, ég er til í bloggið. Mitt eigið og fyrsta. Vonandi verður þetta skemmtilegra en sjónvarpið er akkúrat í kvöld. Föstudagur og vinkonur minar eru að hittast í kvöld langt í burtu frá mér. Ég verð bara að sætta mig við félagskap við mig...en elsku kisa er nú ekki langt frá.