miðvikudagur, febrúar 26, 2003

Gluggaði aðeins í gömul blogg. Ætlaði að láta vita að nefið á mér er á sínum stað. Það er svo vel staðsett að ég finn ekki fyrir því. Sjónvarpið þraukar, bíllinn gengur enn og ég sé aldrei ógeðslega þáttinn Leap Years (man loksins hvað hann heitir) því ég er alltaf full einhversstaðar út í bæ þegar hann er í varpinu. Nóg er af ógeði samt.

Fór í bankann með eitt kíló af krónum. Sagði ekki orð um dóttur mína enda þurfti ég þess ekki því ég kom krónunum svo vel fyrir í snyrtilegu Tupperver plastboxi. Enginn fátæklingur myndi geyma krónurnar sínar í svoleiðis...
Keypti bensín og eitthvað óholt fyrir Brynjólf biskup.

Kroppurinn er farinn að tapa kílóum enda ekkert skrítið þegar kvöldmaturinn er soðnar kartöflur, stappaðar í klessu með smjöri og tómatsósu. Rosalega holt og gott. Bráðum kemur að því að ég fari að stela úr vinnunni. Svona einhverju típísku eins og kaffi og klópappír. Það er það eina sem ekki er talið. Ekki spyrja mig einu sinni hvernig ég get verið full á Laugardögum. Ímyndið ykkur bara að ég sé með 8 til 9 lítra af vatni við hliðina á mér.

Nú er ég komin með heilsudellu. Sundkona mikil þessa vikuna ( það eina sem ég kann að spara er sundkortið). Svo dugleg. Reyndar er þetta tilraun til þess að vinna á leiðindaþreytunni sem vill bara að maður horfi á sjónvarpið sama hvað er í því. Það virkar, ég er farin að geta lesið aðeins fleiri blaðsíður á kvöldin. En eins og allir kostir þá fylgir sundinu stór galli. Það eykur matarlyst!

Ég er eins og þráhyggjusjúklingur. Er alltaf að opna og loka ísskápnum í einhverri von. Þannig að það er spurning hvort sundið sé ekki andlegri-heilsuspillandi. Ef litið er inn í ísskápinn hjá mér akkúrat núna þá mætir manni Síbería. Köld eyðimörk með ljósi sem sloknar og kviknar eftir því hvað maður opnar hurðina mikið. Stórkostleg leið til þess að upplifa ný lönd og nýja menningu. (?!)

Karamazov bræður eru að gera mig að hamingjusamasta einsetubúa í heimi. Hvernig er hægt að skrifa svona? Annars fékk ég skrítna tilfinningu í gær þegar ég var að bóka mig. Ein persónan minnir dulítið mikið á Sveijk. Eiginlega of mikið. En ég hló mig máttlausa engu að síður.

Eitthvað fleira sem mig langar að koma á framfæri út í veröldina?
Nei ekki í bili...jú mig langar í poppkorn og súkkulaði. Einhver?

þriðjudagur, febrúar 25, 2003

Eitthvað takmörkuð í mér tungan þessa dagana. Það er ég sjálf. Ég er ekki alveg inn í mannlífsgleðinni núna. Ég er að telja krónupeninga og það tekur sinn tíma. Það er nefnilega soldið erfitt að halda einbeitingunni þegar maður telur krónur sem eru þúsund talsins. Svo ætla ég með þessar krónur í bankann á morgun og þykjast eiga dóttur sem er að safna fyrir rúmi. Síðan segi ég að dóttir mín skuldi mér hins vegar þúsund krónur fyrir akstur fram og til baka af leikskólanum og nú sé komi að skuldadögum. Eftir það ek ég á bensínstöðina og breyti þúsundkallinum í vökva. Hann ætti að duga fram á lördag.

Fólk afsakar klinkið sitt sínkt og heilagt. Klinkið tekur svo rosalega mikið í, segir það og réttir manni grilljón hundrað og tíkalla. Og þegar fólk er laust við klinkið talar það um að nú hafi létt heilmikið á því. Það segist fá slagsíðu af klinkinu...svo rosalega þung buddan eitthvað...Ég hef nú oft velt því fyrir mér hvort ég eigi að koma með tóma krukku í vinnuna og spyrja klink-liðið hvort það vilji ekki losa sig við meira. Skrifa utan á krukkkuna: NÁMSLÁNAYFIRDRÁTTUR.

Mig langar sérstaklega mikið að fá þessa tegund af slagsíðu. Orðin leið á að tína krónur upp úr götunni. Fá almennilegt gull. Eitthvað sem tekur í svo ég bogri nú almennilega. Í staðinn situr maður uppi með fullt af danskri slagsíðu sem maður getur ekkert gert við. Ekki einu sinni platað sjálfsala til þess að lána manni fyrir einni happaþrennu eða súkkulaðibita. Hálf aumingjalegt eitthvað.

Fólk virðist samt geta platað bankana með útlendingum. Við kassafólkið tökum sérstaklega eftir því á sumrin. Þá fáum við rosalega mikið af bandarískum útlendingum sem eru að þykjast vera krónur og svo eru það dönsku útlendingarnir sem þykjast vera fimmtíukall. Eitthvað slöpp gæsla á sumrin hjá klinkbanka-fólkinu.

Svo reynir viðskiptavinurinn stundum beint...hann getur nefnilega alltaf hafa “gleymt” gleraugunum sínum og verið í þeirri von að ég sé staurblind.
Hugleiðing: Hvernig ætli boxin í Strætó líti út eftir dagsins önn?

Nema þetta sé hreinlega bara óskhyggja að nota útlendinga sem gjaldmiðil. Smokra nokkrum dönskum útlendingum í boxið hjá strætó og segja eitthvað á hrognamáli með herðatré upp í sér.
Ætli það sé ekki einna helst fólkið í fjarkanum?



sunnudagur, febrúar 23, 2003

Þreyta og andleysi einkenna þessa helgi. Vinnan göfgar ekki manninn heldur rænir hann orku til þess að gera eitthvað skemmtilegt eins og til dæmis að hugsa oná blað eða blogga. Ég er til í sumarfrí í 3 mánuði núna. Ég hef nóg að gera annað en að vera þreyttust. Svoleiðis bókastaflarnir út um alla íbúð af hálf-lesnum skræðum. Man ekki einu sinni lengur hvar ég er stödd í öllum staflanum. Þarf að byrja upp á nýtt á öllu saman! Þetta er spurning um að láta leggja sig inn á bókasafns-hælið. Það hlýtur að vera til einhverstaðar í Bandaríkjunum. Hæli fyrir fólk sem þarf að fá að lesa í friði fyrir lífinu. Það er allt til í Bandaríkjum. Meiraðsegja brjálaðir Runnar. Það þyrfti kannski að klippa þá niður. Snyrta aðeins...kannski bara eitthvað fyrir ofan háls? Eða kveikja í... svona til þess að minnast einhvers manns sem er í ritræpunni frægu.

föstudagur, febrúar 21, 2003

Ég er alltaf að fá hugmyndir. Þær hverfa sumar út í fjarskan. Hinar sitja eftir í nefinu á mér.

Manneskjufýlur eru umræðuefni þessa bloggs. Það þýðir að við verðum að skreppa niður í vinnu einu sinni enn. Sumt fólk sem kemur í vinnuna mína lyktar alveg ferlega. Við erum ekki að tala um kommon svitalykt heldur gróðrarstíu af viðbjóði. Súr gömlu kalla- og kellinga fýla. Hvernig er hægt að gera manni þetta? Blævængur tíðkast á Spáni vegna hita. Blævængs er þörf í vinnunni. Osta- fiski- og loðnubræðslufýla eru ilmur samanborið við...þetta...eitthvað...Deyr fólk úr elli? Er það ekki eitthvað annað sem dregur fólk til dauða? Þess eigin viðbjóðslega súrufýluógeð? Ég held að við þurfum að endurskoða hvort fólk deyr úr elli eður....plís teik jor bisniss somver else!

Hausinn fer á fullt. Sérstaklega í ljósi þess að líkamslykt spilar stóran þátt í makavali! Hverskonar þefskyn hefur súrufýlu-fólkið? Mér dettur eitt í hug og það er að herra og frú Súrufýlus eru án lyktarskyns eða með baðhræðslu. Það er ekki óalgent meðal gamalmenna...en það eru ekki bara gamalmenni sem eru að bræða eitthvað annað en loðnu!

Nú ef ekki blævængur þá verð ég bara að fara og læra köfun. Í köfun þarf maður að læra að anda með munninum. Svo get ég látið gamlan draum rætast...sinkronæst svimmíng...nema ég væri ekki í sundlaug heldur með ljóta klemmu á nefinu að störfum. “Gnóðahgn dnagg, vnildum plnasmpmoka?” Fólk segði já við öllum plastpokum af vorkunsemi við holgóma kassadömu. Gætu jafnvel haldið að ég væri dönsk. No more pokproblems. Og ef ég yrði spurð hvað þetta væri á nefinu á mér og ég svaraði því, þá gæfist fólk bara upp á því að hlusta því það skilur ekki orð í holgómadönsku. Ég myndi mæta hinu fullkomna skilningsleysi og vera frjáls úr viðjum heimskrar kassadömu. Því í staðin fyrir að vera heimsk og vond í reikningi að mati viðskiptaóvinarins með öll sín vandamál, þá verð ég óskiljanleg. Draumur allra dama (Dana?).

Mæli með: að allir sem þurfa að vera á kassa og horfa í augun á kúnnanum mínútu áður en kemur að afgreiðslu fari á Al-anon fundi, læri köfun og noti sinkróneraða klemmu.

Mæli á móti: Hræðslu við hreinlæti. Það er allt í lagi að baða sig endrum og sinnum. Umhverfisvænna...fyrir utan líftíman sem hægt er að kaupa með því. Ef bað er ógeð, byrja að reykja. Hver segir að maður þurfi að lykta eins og þorri allt árið um kring?


fimmtudagur, febrúar 20, 2003

Það eru sko mega pælingar á leiðinni...hvursu miklar...bara sona miklar:

Ef ég gæti talað við köttinn þá myndi ég tala við helvítis köttinn!

Djísús kræst, Djöfuls kuldi! Hver samdi þetta land? Og hvað með þessa kalla sem flúðu fagra hárið og þóttust nema land? Gone With The Wind on Mescaline? (Stolið úr bíómynd með Kevin Spacy sem er fallegri en Blönni...en hvað er þetta með mig og kalla sem eru að missa hárið? Auglýsi eftir Haraldi hárfagra hér með...þarf ekki að heita það endilega en það er plús ef sá er ungur svo ég verði þokkalega ánægð þrátt fyrir hármissinn þegar árin líða.)

Þið sem horfðuð á Batselor (Pétur Blöndal) í kvöld...tókuð þið eftir gleraugunum sem foreldrarnir báru á nefjum sér? (Að sjálfsögðu þau sem notuðu gleraugu) Kinnarnar sáu betur heldur en augun! Af hverju að fá sér ekki gleraugu niður á maga? Ég meina fólkið gekk ekki með gleraugu...það gekk í gleraugum.
Öfgar í Ameríku. Ameríka er alltaf að sanna sig betur og betur hvað hún er timbruð.

Íslensk stjórnmál eru nett á leiðinni inn í Ameríku fylleríið. Stjórnmálaflokkarnir eru svo uppfullir af sjálfum sér að þeir eru ekki lengur í tengslum við mannlífið í landinu heldur fluttir út í Kolbeinsey...mig minnir að það sé eyjan sem er að drukkna og það er steypt í hana reglulega svo hún drukkni ekki og setji landhelgi Íslendinga í uppnám! Fiskiparadísin.

Hvað á það að þýða að taka svona ákvarðanir fyrir okkur hin þ.e. að samþykkja stríð við Írak? Hver kaus þetta lið sem situr í leisíbojonum í grjótnámunni? Í staðin fyrir að hugsa inn hugsa stjórnmálamennirnir út. Eins og Kaninn. Green Peace siglir um heimsins höf til þess að drulla yfir skít annarra þjóða í stað síns eigin. Heimskuleg utanríkisstefna er að gera útaf við okkur hin sem viljum eiga fyrir mat, skuldum, bjór hvað þá að maður komist í leikhús fimm sinnum á okkar skitnu ævi. Við erum lítil skitin eyþjóð í einhverju stórmennsku brjálæði. Stjórnmálin eru að fara fram úr sjálfu sér og auðhyggjan er allsstaðar. Á maður að nenna að kjósa? Fyrir hvern eru flokkarnir. Tökum sem dæmi drenginn hann Sigurð Kára. Er hann að höfða til ungra sjálfstæðismanna eða er hann að tala til aldraðra Bjarna Ben-ista? Eru stjórnmálamenn ennþá að velta sér upp úr Marshall-aðstoðinni sem sukkað var fyrir á sínum tíma? Pési Blönn hefði betur verið fjármálaráðherra þá.

Íslendingar sukkuðu svart með marsjalinn. Fóru mjög illa með þessa pé-ninga sem við fengum á sínum tíma og áttum ekki skilið. Svo þykist Pési Blönn getað ásakað okkur láglaunafólkið fyrir að taka lán fyrir lifnaðarháttum! Pétur kann ekki staf í félagsfræðum. En kannski vegna þess að Íslendingabúar kunna ekki að búa til byltingu heldur kjósa þeir að fara eftir reglum kúgaranna. Óbeij kos ví rúl!

Enginn vill vera öðruvísi og reiður. Það verður enginn Gúttó-slagur héðan af. Okkur vantar leiðtoga sem storkar stjórnvöldum verulega og er ógn af. Leiðtogann vantar fylgismenn sem eru tilbúnnir til að fórna. Fylgis mennirnir eru ekki tilbúnnir til þess að fórna. Ef maður skoðar Sturlungu þá snýst hún einmitt um þankagang Íslendinga. Alltaf passandi mannorðið.

Ef heiðarleikinn er auðlind hvað er þá siðferði? Þá meina ég siðferði okkar sem sitjum og lútum reglunum og klórum í lögmannabakkana?

Mæli með: Að við mætum full á kjörstað. Þá fáum við ekki að kjósa og þurfum ekki að hugsa um hvort við ættum að skila inn auðu eða hvern á að kjósa. Engin skömmustu strik þar. Hva ma var bara fullur, demit mar!



miðvikudagur, febrúar 19, 2003

Bráðavaktarkvööööld! Grét úr mér augun. Þvílíkur unaður þá sjaldan sem maður tárast.

Hvað get ég röflað um í dag? Mér dettur ekkert í hug þegar ég líð Pétursskort. Ég er ekkert að gefast upp á fátæktinni sem er aðal áhugamál mitt en engu að síður þá er vöntun á manninum svo ég tali frábæra stjórnmállýsku.

Settist á tóarann og leit í blað sem ég hef ætlað mér að skoða í heila viku. Ég er svo framtakssöm...Í blaðinu var auglýsing frá Námsflokkum Reykjavíkur og þar komst ég í feitt. Það er anti-bruðlaranámskeið í boði! Kostar reyndar 13 Brynjólfa og einn Nonna eða tvær Ragnheiðar, þrjá Brynjólfa og einn Nonna. Eða eins og í mínu tilfelli 13 þúsund og fimmhundruð þoska! Vandamálið er að það er lauuungu byrjað. Það á að auglýsa svona með stórum stöfum á síðunni hans Blönna. Annars ætti Blönni sjálfur að halda námskeið. Og lokaverkefni okkar nemendanna væri að kaupa banka.

Á heimasíðu Blönna má lesa fyrirlestur sem nefnist Heiðarleikinn er auðlind....yeahh...wright. Ef ég kemst ekki á fátækranámskeið þá verð ég að komast á námskeið þar sem manni er kennt að stela úr búðum og svíkja undan skatti. Svo væri ekki úr vegi að vera skráður íbúi í sömu skattaparadís og Nonni Ól og Björk rafvirkjadóttir.

Ég gerði alveg ótrúlega skömm af mér í fyrra sumar. Kaufti tölvuleik til þess að læra allt um markaðshyggju...CAPITALISM II...skil ekki bofs í þessari peningahungruðu sýndarveröld og hefði betur farið á gott fyllerí. Ég er fólk, fólk er fífl...ef fólk er fífl og ég er fólk þá er ég fífl. Viltu plastpoka?

Endalaus andleysa er þetta Pétur minn.

Að lokum góð og gild kínversk speki sem ég heyrði fyrir mörgum árum:

Ef þú vilt vakna brosandi að morgni sofnaðu þá með herðatré þversum upp í þér að kveldi.


þriðjudagur, febrúar 18, 2003

Hætt að vera timbruð. Nú er ég drullu þreytt alla helvítis daga! Hvað á það að þýða, á maður ekki að blogga? Það er nett rokk í því.

En ég er eitthvað svo auð og tóm inn í mér. Síðasta vika var ekkert vika en fullt af sól inn í mér. Nú er ekkert vika og engin sól. Þarf að fletta upp í Hawkings og athuga með tóm og sólarleysi. Byrjar annars ekki einhver fræg ritræpa á auðn, tómi og sólarleysi? Hljómar eitthvað svo úrelt og guðað...mmm ég finn kaffilykt!

Mig minnir að ég hafi einhverntíma reynt að lesa ritræpuna margfrægu. Það var eitthvað í byrjuninni sem meikaði ekki sens svo ég lagði ræpuna frá mér. Skildi ekki alveg hvernig hægt er að segja að það verði ljós og verða svo að búa til önnur tvö til þess að greina nótt frá degi. Ég hélt á tímapunkti að það væri búið að búa til daginn. Það hefur sem sagt á ákveðnum degi í sköpunarsögunni bara verið dagur allan tíman á jörðinni. Ég áttaði mig ekki heldur á því hvernig gróður jarðar þreyfst (?) í myrkrinu áður en stærra ljósið var búið til....æi nei ég er hætt. Ég ætla ekki lengra með þetta.

Ég er samt svo veik fyrir rökræðum. Mig hefur alltaf langað til þess að geta sagt eitthvað í líkingu við: Já, en ég er góður og gildur þjóðfélagsþegn, Lúkas 5, 11 eða soleiðis. Sett svona fínar endingar í rökræðurnar mínar...svo ég ákvað að reyna að lesa ræpuritið. Álíka leiðinlegt og að fara í ræktina!

Svo er það bara vinnan. Alla daga. Í hvert einasta skipti sem ég geng inn á þennan vinnustað verð ég alltaf jafn undrandi á því að ég skuli vera þarna. Ég spyr mig í sífellu: Er ég virkilega komin hingað aftur? Ég var hérna í gær...

...þetta kallar á sögu úr vinnunni:
Einu sinni skar ég mig í puttann, þurfti að fara á slysó og rétt slapp við saumana. Mæti aftur til leiks með risa umbúðir og kem mér fyrir framan afgreiðsluborðið tilbúin til að mæta óréttlæti heimsins hjá öðrum (af hverju kosta pokarnir? Af hverju er þetta ekki til hér bara þar? Þetta kostar ekki svona mikið úti í Danmörku, Svíþjóð, Bandaríkjunum eða nokkrum stað í heiminum, REYNDU EKKI AÐ ÞRÆTA VIÐ MIG!) þá kemur fastakúnni. Hún vill ekki plastpoka bara bréf. Svo segir hún: Hva ætlarðu ekki að setja ofan í pokann fyrir mig? Ég sagðist ekki geta það og sagði henni að ég væri slösuð (og sýndi henni puttann). Þá sagði hún: Þú varst það ekki um daginn...UM DAGINN!!! Á ég líf fyrir utan opnunartíma ég bara spyr?

Ef fólk er fífl, hvað er fólk þá þegar það fer út að versla? Vitiði hvað Íslendingar tala mest um? Veðrið og plastpoka!

Mæli með: Fara snemma að sofa svo maður hafi fullt af orku um helgina til að blogga.

Mæli á móti: Plastpokum. Skapar furðulegustu leiðindi ever að þurfa að selja þá. Nag nag nag


sunnudagur, febrúar 16, 2003

Fyrsti í þynku. Átti frábært kvöld í góðum félagskap. Ætla að vera timbruð í dag.

laugardagur, febrúar 15, 2003

Í kvöld ætla ég að rokka í góðum félagsskap á Dömustöðum. No blogging today þess vegna því ég er að setja upp rokklúkkið. Góða helgi!

föstudagur, febrúar 14, 2003

Það er alltaf pláss fyrir kúkabrandara í tilverunni. Fyrst þegar maður er á aldrinum þriggja til tvítugs og síðan rétt áður en midlæfkræses taka við.

Ég er búin að komast að því hvar Pétur Blöndal hefur falið sig. Á útvarpi Sögu hjá Arnþrúði Karlsdóttur. Ég var upplýst um þetta í vinnunni. Ég fékk fleiri merkilegar upplýsingar um Blönna. Hann býr með syni sínum! Hann kann sko að spara drengurinn. Ég frétti líka að það er búið að auglýsa eftir tannlausa pizzu-bóndanum. Fólk vill berja undrið augum.

Og svo er það fátæktin
Ég hef ekki borðað mat í tvo daga. Ég er alveg að læra að spara. Allt tekur sinn tíma. Þannig að ef þið vinir mínir sjáið beinahrúgu á gangi þá er það líklega ég í hrísgrjónagrauts verkfalli. Síðan les ég sjálfshjálparbækur sem segja manni að líða eins og maður sé skuldlaus því þá verður maður skuldlaus. Ég..ég skulda ekki krónu! Bara nokkur hundruð þúsund upp í tvær millur...samt er ég ekki dópuð! Ef maður er ekki að dópa og skuldar hættir maður að skulda ef maður dópar?

Mæli með: Þránni Bertels á bakhlið Fréttablaðsins (blaði fátækra, skuldara og fátækra skuldara)
og að elska sjálfan sig í botn í smá stund. Það virkar í smá stund.

Mæli á móti: djammi ef maður á að vinna daginn eftir.

fimmtudagur, febrúar 13, 2003

...og hérna kemur ða þó lítið C (ein af heimspekilegu vangaveltum vikunnar)...

Ég er búin að vera að melta vikuna. Þetta var einskonar ekkert vika. Ekkert gerðist og engin sagði neitt. Ég sá engar kómískar hliðar á mannlífinu. Vikan leið bara sí svona. Það liggur við að ég lesi Stephen Hawkings aftur til þess að átta mig á hvað tímanum gengur til með þessu. Ekki það að ég botni neitt í skammtafræði heldur er það bara kúl upp á intelektúal lúkkið.

Til þess að útskýra enn frekar þessa viðburðalitlu viku þá er ég búin að gera uppgötvun. Einu sinni fattaði ég það hvernig átti að pissa án þess að það heyrðist. Nú er ég búin að fatta hvernig á að kúka án þess að það sjáist...þ.e. skítaskánin sem situr eftir ef kúkurinn er efnafræðilega manni í óhag og kýs að sitja eftir í skálinni þrátt fyrir marg-endurtekna sturtun. Það er svona eitt og annað sem maður dettur niðr’á í tilbreytingarleysinu.

En þó svo að umhverfið sé rólegt þá er ekki þar með sagt að það sé rólegt inn í manni. Fullt af pælingum hingað og þangað um veröldina. T.d. af hverju hefur Pétur Blöndal ekki komið í sjónvarpið? Hann ber uppi bloggið mitt! Sumir dópa til þess að koma sér í skuldir. Aðrir dópa til þess að koma öðrum í skuldir. Sumir skrifa upp á til þess að aðrir geti dópað. Pétur talar, ég blogga. So what is blogging about? Pésa Blönn.

Sísí er alveg að gera útaf við reiknisdæmið mitt “hvað varðar” jólagjafir Blönna. Samkvæmt mínum upplýsingum þá á hann sex börn og einhver barnabörn. Ef hann gaf bara sjö gjafir (samkvæmt Sísí) þá rekur mann í roga...hvernig deildi hann þessu niður? Vinur kom með snilldar hugmynd. Hann gaf bara börnunum sínum. Hann gaf ekki barnabörnunum því þau eru ekki nógu skyld honum. Það segir mér aftur á móti að hann gaf gjöf með fullt af aukastöfum (deiling) þannig að jólagjafirnar hafa verið í formi hlutabréfs eða einhverju arðbæru. Ef hann á konu þá gaf hann henni ekki neitt því hún er ekkert skyld honum. Hmm....soldið langsótt en samt það má gera mikið úr fullt ekki satt?

Ég ætla samt að viðurkenna að mér finnst nokkuð til í sumu sem hann Blönni segir. Ætla ekki að rekja það hér. Stundum velti ég því fyrir mér hvað myndi gerast í heimspólitíkinni ef hann yrði fjármálaráðherra!!!

Mæli með: Ísköldum stórum bjór og taflborði með hvítum og svörtum köllum á og prufa að tefla eins og Fisher vill að allir tefli.

Mæli með: Að einhver finni upp skákforrit til þess að uppfylla ósk Fishers.

Mæli á móti: Svefni, það er svo leiðinlegt að vakana aftur.

miðvikudagur, febrúar 12, 2003

Ég er aðeins að hugsa...þetta kemur allt saman

laugardagur, febrúar 08, 2003

Dagurinn í dag er leti og lestur. Svo gerði ég heiðarlega tilraun til þess að horfa á sjónvarpið. Laugardagskvöld með Gísla Marteini. Það er nú eitt...píanóleikarinn í þáttunum annað. Hann er á leiðinni á dauðalistann hjá mér. Kannski ekki hann sjálfur heldur hljóðið sem puttarnir hans búa til. Stef sem benda til þess að puttarnir eiga erfitt með að hætta þegar þeir byrja á annað borð, ferlega æstir eitthvað. Svo eiga puttarnir hans það til að byrja að spila inn í miðju samtali Gísla og viðmælandans. Ferlega undarlegt. Þegar Gísli og viðmælandinn sitja hlæjandi og skellandi sér á lær, hljómar skyndilega grafalvarleg dramatískt dinnergutl gjörsamlega úr takti við gleðina hjá Gísla og gestum. Píanóleikarinn er líklega ekki í sama herbergi og þeir.

Og meira af fátækt. Sjálfstæðismenn fara hamförum í að skilgreina hvað fátækt sé. Þeir viðurkenna ekki að fólk sé fátækt á Íslandi fyrr en það fer að leggja sjálft sig til munns. Hér eftir lít ég hornauga á fólk sem vantar á putta og handleggi...tala nú ekki um ef fólk lítur út fyrir að hafa lent í eldsvoða!

IKEA gengur svo langt að í auglýsingu frá því (IKEA) í Fréttablaðinu er spurt hvort fötin manns séu fátæk. Fötin!!! Who cares? Gemmér að éta!

Sísi gaf mér eitthvað til þess að pæla í eftir það sem hún skrifaði í kommenta-kerfið hjá mér. Þ.e. að Pétur hefði eytt 70 þúsund í jólagjafir. Hausinn fór á fullt og niðurstaða mín var sú að hann gefur 7 hundruð manns jólagjafir. Annað væri bruðl!

Það er ekkert sem bendir til þess að ég sé manneskja í dag. Engar hrakfarir eða mannleg mistök. Í gær eftir vinnudagsins pínu og miklar vangaveltur um hvað ætti að borða sér til ánægju skrölti ég á skrjóðnum í næstu verslun. Spurningin var sú hvort ég ætti að elda sjálf eða finna eitthvað sem eldaði sig sjálft. Ég er ekki fyrr komin inn í búðina þegar mér verður óvart litið í rekkann þar sem geymdir eru 1944 réttir. Það fyrsta sem ég kom auga á var hrísgrjónagrautur. Djöfulsins viðbjóður! Bara myndin utan á pakkanum fyllti mig hryllingi. Mynd af hrísgrjónum með rúsínum út í sem hafa litað útfrá sér í grjónin svörtum geislabaug. Ég kaus að elda sjálf. Pétur hefði bilast þegar hann hefði séð ofan í körfuna hjá mér. Kjúlli og rjómi!

Svo endar kvöldið mitt á bjór og Nick nokkrum Cave.

föstudagur, febrúar 07, 2003

Sísí mætti í heimsókn og gerði heimasíðuna að guðdómlegu gulli. Eins og kallinn hann Sesar, fór hún léttilega yfir Rúbíkon fljótið og veni vidi vici: Pési fallegi er kominn á réttan stað í lífinu þangað til ég fæ nóg!

Ég ætlaði mér líka guðdómlegt gull, kom glorsoltin heim úr vinnunni, þefaði af Blöndalsglundrinu og skellti því í örbylgjuna. Kvöldmaturinn lyktaði undarlega, einhverskonar form af ælulykt, svo ég spýtti honum út úr mér og fann Seríos-hringi í pakka í staðinn. Þannig að ég verð eitthvað skrítin á morgun í maganum. Ekki út af Blöndalsglundrinu heldur vegna vannæringar. Ég er alltaf skrítin í hausnum þannig að ég er ekkert að taka fram hvaða áhrif vannæring hefur á hausinn á mér.

Það er ekki séns að ná í mig þessa dagana í gegnum síma. Ég er að breytast í bloggfíkil. Ekki það að margir séu að skoða í mér ruglið...það er bara eitthvað við það að vera loggaður. Hálf dópað...allir vinirnir eru á netinu og fullt af öðru fólki. Það einmannalegasta í heimi er þegar maður loggar sig í burtu því þá hverfur maður úr sambandi við umheiminn. Svo ég ætla að blogga þangað til hjartað segir ekki meiri blogg. Pétur blessi bloggið.

Annars getur Pési minn verið stoltur af mér. Ég er búin að komast að því að símreikningurinn hækkar talsvert ef ég fæ mér Adéessell. Síminn minn myndi hækka sirka tvöhundruðprósent ef ég fengi mér SULLIÐ.

Bloggidí bloggidí blogg. Nú væri gott að hafa hann Nasa Gríms við hliðina á sér. Hann myndi vera drullu fullur og kasta fram stórkostlegri rímu sem myndi verða sannkallað íslenskt samtímaljóð. Hann væri í trekk svo að brotið myndi gróa rétt saman og hann yrði sannarlega glaður þegar hann kæmist á lappir því þá gæti hann gleymt kóngsins köben því nóg er af knæpum. Í staðinn er hann löngu dauðaður.

Íslendingar sáu sér leik á borði (skák) og búttuðu til dag honum til heiðurs. Nema þeir klikkuðu á einu. Fylleríinu sem ætti að fylgja þessum degi. Á afmælisdegi Jónasar er menningarfyllerí og það eru sko ekki allir Íslendingar sem fá að fara inn í einhverja menningarhlöðu og drekka eins og Nasi hvað þá að spreyta sig á tröppum til þess að detta í. Hvers konar menning er það? Mér finnst að á hverjum Nasa-degi þá skuli almenningur fá að spreyta sig á því að falla niður stiga ofurölvi. Sleppa tívolíinu á hafnarbakkanum. Vera soldið íslensk.

Ég er á því að fyrst Íslendingar eru svona mikil bókaþjóð þá ættum við að fá viku frí frá öllum starfa til þess að lesa bækur. Ekkert að þessari uppástungu. Því svo ættu allir Íslendingar að gefa út skýrslu sem þeir þurfa hvort eð er að gera í formi skattframtals, og segja allt um bókina sem þeir lásu á Nasa-vikunni.

Halló!!! Það er líka svikið undan skatti!

Af hverju ekki að leggja niður páskana, klína bókalestrinum yfir á jólin og færa jesúdagana sem eru bara um páska, yfir á jólin, sem eru heiðin og einmitt sá tími sem maður vill lesa og éta konfekt og afganga? Af hverju ekki? Það er fullt af fólki að lesa tölur yfir einstaklinga en það er líka til fullt af fólki sem les hundleiðinlegar ritgerðir eftir háskólanema. Fá nýtt blóð í skattinn.







miðvikudagur, febrúar 05, 2003

Boraði í nefið í vinnunni í dag. Reyndi að láta lítið á því bera. Það er ekki kúl að vera nappaður með nefið úttroðið af fingri. Ég er alltaf að reyna að klára sáratægjurnar eftir leiklistar-dettið mitt. Sjálfsagt ekki mælt með þessari aðferð í læknabókum. Mér skilst að það sem er undir nöglunum á manni sé ekki neitt til þess að hrópa húrra fyrir heldur eitthvað fyrir líffræðinga og heilbrigðiseftirlitið. Spurning hvort maður vilji koma einhverjum sýklahernaði af stað í nefinu á sér. Kannksi eitthvað sem Blairwitch og Bússi ættu hugleiða. Sleppa því að fara í stríð við Írak heldur reyna að fá Saddam til þess að bora í nefið á sér eftir að hafa dýft höndunum í eitthvað ógeðfelt.

Haldiði að hann Pétur minn Blöndal hafi ekki komið í sjónvarpið í kvöld. Hvað var umræðuefnið? Fátækt! Hvað annað? Hvað haldiði að hann sé búinn að gera? Finna fólk sem er hæstánægt með 70 þúsund! Einhvern bóndakall sem er kominn á eftirlaun og skilur ekki bruðlið í Reykjavík en kýs að búa þar í dag. Pétur tók það skýrt fram að þessi maður borðar ekki pizzur! Er víst að bóndinn geti yfirleitt borðað pizzur? Pétur sagði að bóndinn gæti líka lagt fyrir. Líklega fyrir tönnum. Svo koma pizzurnar...

Og svo kom Bráðavaktin. Ég jarðaði mig fyrir framan skrímslið tilbúin með eldvarnarteppi ef eitthvað skildi fara úrskeiðis hjá mér eins og í þættinum. En varpið hafði það af. Fullt af starfsmannaástum í Bráðavaktinni! Óaði og æaði með kisu yfir allri spennunni. Ég ætla að gifta mig í læknaslopp það er alveg á hreinu. Starfsmannagallinn minn er sko ekki verðugur til þess að láta hneppa sig í varðhald. Gæsluvarðhald væri nær í lagi þegar maður er klæddur eins og vínber.

Sturta og Fjodor bíða eftir mér. Ég á stefnumót við rússneska kalla í kvöld. Sturta er ekki rússnesskur kall. Það er bara sturta. Þar sem maður þrífur sig...ef eitthvað er ennþá óljóst. Vantar karllæga væmni og rómantík í líf mitt svo ég ætla á rússnesknt tilfinningaflipp. Fjodor er það mikið konfekt að maður þarf að hafa sig alla við þegar maður byrjar að gæða sér á orðunum. Þess vegna er ég svona hundlengi að lesa hann. Læt vita þegar ég er búin að lesa fræga kaflann.

Svo á ég eftir að gæða mér á Blöndal sem bíður eftir mér ofan í pottinum. Ég er samt ekki alveg að meika grjóna. Ég held að ég kjósi heldur lifrarpulsuna svona rétt fyrir svefninn.

þriðjudagur, febrúar 04, 2003

Braut odd af oflæti mínu og hækkaði ofninn upp í þrjá. Skreið upp í rúm í ullarsokkum og flíspeysu. Svaf svefni hinna ranglátu (skuldarar/fátæklingar) alveg þangað til í morgun. Útvarpið æpir á mig klukkan sjö á morgnanna ef ég skildi vilja heyra fréttirnar klukkan þá. Svo sofna ég aftur þangað til hin klukkan vekur mig til vinnu.

Eftir að hafa setið í vinnunni og fengið fullt af upplýsingum sem ég kæri mig ekkert um að vita (til dæmis að fólk vill ekki poka því það á nóg af þeim út í bíl!) fór ég heim og eldaði Blöndalsgraut sem dugir mér alveg þangað til að ég fer að hata hrísgrjón. Langar samt í ADSL. Ætla að kanna málið. Ég fékk nefnilega góða hugmynd. Fjarlæga Pétur úr veskinu þegar mig langar að bruðla.

Hef ekki verið að fylgjast vel með deiglunni (þ.e. allur fréttaflutningur) því ég er að hugsa...stanslaust um allt og ekkert. Ef maður hugsar of mikið þá fer maður að tvístíga og snúast í hringi. Einhverskonar líkamsrækt séð úr fjarska. Ég er ekki viss um að Muller myndi viðurkenna slíkar hreyfingar.

Heyrði þó að Blairwitch project hafi flogið í fangið á Frakklandsforseta til þess að bjóða honum í darraðadans sem á að fara fram í Austurlöndum fjær en Sjak Sírak hafi afþakkað boðið. Líklega getur hann ekki verið með. Frakkar kláruðu ábyggilega allar kjarnorkusprengjurnar sínar í tilraunum sínum í Indlandshafi á sínum tíma. Þá hættu allir í heiminum að drekka frönsk vín í smá stund. Franskir vínbændur eru sjálfsagt með heygafla í rassinum á Sjakk til þess að minna hann á að útflutningsafurðin gæti verið í hættu ef hann svo mikið sem hlær af bröndurunum hans Mister Bitch Blairwitch

Ég nenni nú ekki að fylgjast með þessu stríðstali. Hef meiri áhyggjur af afleiðingum þess en eins og þorri almennings þá hef ég enn meiri áhyggjur af buddunni. Hvernig ætli buddan komi út í stríðinu? Hækkar bensínverð, hækka strætófargjöld (ef bíllinn deyr)? Fá flóttamenn frá Írak vinnuna við Kárahnjúka? Það er af nógu að taka. Sægur sjór af samfélagshræðslu.


mánudagur, febrúar 03, 2003

Skrifpúkinn hefur eitthvað látið á sér standa eftir allt hammboltafylleríið. Maður getur orðið dasaður eftir æsinginn. Nú er það bara fyrsti í bömmer. Í dag er dagurinn sem maður situr með sárt ennið eftir að hafa borgað alla þá þjónustu sem maður tekur ekki eftir að maður noti. Til dæmis rafmagnið og hitinn. Í mínu tilfelli er synd að ég skuli borga fyrir einhvern hita. Í hvert sinn sem kólnar og verður vindasamt rýkur hitinn út í kuldann. Eins og það séu einhver not fyrir hann þar!

Meira um fátækt
Pétur Blöndal er í uppáhaldi hjá mér þessa dagana. Reyndar hefur hann verið það lengi. Ég er að hugsa um að verða mér úti um mynd af honum og setja hana í veskið mitt. Hvar er Pétur betur geymdur en nákvæmlega þar? Í hvert sinn sem ég opna veskið og ætla að byrja að bruðla þá er Pétur þar til þess að minna mig á áramótaheitið mitt en það er að ég ætla að vera óttalegur nirfill þetta árið. Læra eitthvað af manninum svo ég geti keypt mér einn banka í lok ársins. Það er nefnilega búið að selja þennan sem ég átti einhverjum körlum út í bæ.

Gott dæmi um hvað Pétur gæti gert fyrir mig: Ef ég ætla að verða alvöru bloggari þá er spurning hvort ég ætti að fá mér ALSD eins og einhver frægur íslenskur poppari myndi orða það. Og af því að ég er svo hrifin af spurningum þá þyrfti ég að horfa á myndina af Pétri og spyrja hvort ég hefði efni á því. Pétur segði samstundis nei. Hann segði mér að skrifa niður í word allt sem ég ætlaði að segja næstu daga og senda síðan allt þvaðrið inn í einu. Hann myndi segja mér að sleppa því að blogga yfir höfuð og jafnvel sleppa því að hafa síma! Sjóða sjö kíló af hrísgrjónum á mánudegi, setja í frysti og skella í örbylgjuna þegar hungrið segði til sín.

Nú svo má náttúrulega gera trúarbrögð úr honum. Stækka myndina og koma henni fyrir á heimagerðu altari með tilheyrandi skrauti. Af hverju trúarbrögð? Jú til þess að hafa ástæðu fyrir að fasta heilu mánuðina og fela þannig fyrir öðrum að maður sé fátækur það þykir svo mikil skömm af því í þessu samfélagi. Maður þyrfti ekki einu sinni að borga fyrir djammið. Það er nú þokkalegt rugl sem yrði í hausnum á manni bara af góðu næringarleysi.
Í upphafi var orðið og orðið var hjá Pétri...hljómar mjög vel.


Kæru fátæklingar, setjum Pétur í veskið en ekki í eitthvað sæti í næstu kosningum