Fór í Rúmfatalagerinn í gær og eyddi peningum í plasthirslur til þess að fylla af drasli og stinga undir rúm. Þegar maður á amerískt rúm duga skókassar ekki því þeir komast ekki undir rúmið. Eru of háir! Svo er ég engan vegin allaf að kaupa mér skó og á enga slíka kassa. Ég hef gefist upp fyrir fullkomnunaráráttunni sem segir að allir hlutir verði að fá sinn stað hvað sem það kostar, sagt þeim stríð á hendur og ákveðið að sinn staður sé kaos ofan í plastboxi. Ég hef engan áhuga á að vera að kaupa húsgögn undir draslið mitt svo ég geti gengið að einhverju vísu eftir fimm ár þegar mér dettur í hug að nota hlutinn.
Ég komst loksins í bók sem ég tæti í mig af fídóns-krafti. Alger konubók sem er ægilega vinsæl núna. Mamma er áskrifandi að bókum svo hún lánaði mér þessa og ég er hæst ánægð með afþreyjinguna. Þegar ég er búin að lesa slatta finnst mér ég hafa verið ægilega dugleg og gert heil ósköp enda fjallar bókin um konu sem hefur yfirdrifið nóg að gera. Vælið í mér um vandræði með barnapössun er erótískt nudd miðað við það sem persónan í bókini þarf að gera til þess að vera sátt við sjálfa sig enda kona á framabraut. Ég er mjög spennt að sjá hver afdrifin verða í lífi kynsystur minnar í bókinni. Ég vorkenni henni heil ósköp og spyr hvort hún þurfi ekki að fara að velja og hafna áður en hún endar á geðdeild. Spurning hvort hún hefði átt að vera að eiga börn.
Síðan mætir henni algert skilningsleysi af því að hún er kona sem vill vinna. Kynsystur hennar hvað harðastar.
Hana, svona hefur þessi bók áhrif á mig. Stórskemmtilegt lestrarefni fyrir þau sem vilja finnast þau hafa verið dugleg án þess að hafa snert gólfið. Upp í sófa og lesa Móðir í hjáverkum. Hún er svo hröð að heilinn fer á fullt.
