Mér finnst rosalega skrítið að vera í námi sem getur ekki ákveðið sig. Alltaf verið að breyta. Nú er búið að færa ritgerðina í heimspeki fram um 6 daga svo ég þarf að fokka upp í skipulaginu mínu og hún sett í forgang.
Ég ætla að rembast við að skrifa um feminisma og mér til halds og trausts hef ég smá bút úr Hinu kyninu e. Simone de Beouvoir en sá doðrantur eftir hana er víst skyldulesning feminista. Ég er ekki búin að gera upp við mig hvort ég sé feministi eða hvað ég er. Sumar konur halda því fram að allar konur séu femínistar af því að þær séu konur. Eitthvað stingur við þessa röksemdafærslu...
Held samt að það verði gaman að glíma við þetta og komast að því hvort ég sé "já" við öllu sem Simone segir eða hvort ég finni eitthvað sem ekki gengur upp.
Simone sá sér ekki fært að eignast barn af því að það var svo mikið sem hana langaði til að gera, skrifa og svona.
Við Bedda héldum að við myndum baka kökur á hverjum degi af því að heimavinnandi húsmæður gera slíkt og hugsa um ungana sína. Ég spring af hlátri þegar ég hugsa til allra hlutanna sem ég ætlaði að gera þegar ég væri heima að hugga mig með litlu barni. Svo ægilega margt hægt að dunda sér. Var svo rómantísk að ég sá mig fyrir mér með þvottabretti og svona ál-bala og hvítan klút um höfuð mér...næstum því komin í Hagkaupsslopp en ég var alla vega með svuntu!
Annars líst mér feykivel á Hitt kynið hennar Simone enda er hún tilvistarheimspekingur. Þeir eru svo skemmtileeeeggiiiiir.
