>Haldiði að ég hafi ekki massað uppþvottavélina loksins eftir að hafa horft á hana núna í nokkra mánuði full skelfingar. Ég drullaðist til að aftengja hana og svo bar ég helvítið út í bíl. Djöfuls þungt. Ég var reyndar búin að mikla það stórkostlega mikið fyrir mér að aftengja. Hélt að téðir hlutir væru miklu meira mál en urðu í raun. Það var hins vegar burðurinn sem fór með mig. Rúntaði með dolluna í viðgerð og bað manninn vinsamlegast um að halda á henni fyrir mig ég væri ekki með kropp sem þyldi meir (þyldi?!).
Þegar ég kom heim fór þvottavélin í fýlu og nú bíð ég eftir viðgerðarkalli og blogga um ósköpin á meðan. Hvernig er þetta hægt?
Ef allt er svo bara ónýtt þá þarf ég að kaupa og kaupa. Mér finnst svo leiðinlegt að kaupa. Nema penna og skrifblokkir. Það er ótrúlega gaman að kaupa slíkt.
