Fyrst ég er nú byrjuð á einhverri reglu hérna þá er að reyna að halda henni áfram.
Í dag er svo fallegt veður að það er synd að eyða honum inni í ritgerðasmíð. En ég ætla að klára hana. Tók smá pásu frá þekkingarfræðilegum pælingum eftir árshátíðina. Þurfti að jafna mig eftir hana. En mér til mikillar ánægju fékk ég vinning á happadrættismiðann sem var undir disknum mínum. Birting eftir Voltaire, þokkalega. Get sum sé skilað bókinni á bókasafnið sem ég er með í láni. En nú tekur alvaran við og engin brjóstbirta á næstu vikum takk fyrir.
Það er rosalega gaman og leiðinlegt í þekkingarfræði. Stundum er maður komin kriss og kross en svo smella sumir hlutir ótrúlega. Þrátt fyrir að virka á stundum sem bölvað bull er þekkingarfræði alger undirstaða alls. Að færa rök fyrir hinu augljósa er einhvern veginn jafn undarlegt og það er nauðsynlegt. Samt sem áður er þekkingarfræðin þannig úr garði gerð að maður situr með tóma blöðru í tíma, blæst lofti í hana og þegar maður gegnur út úr tíma fer loftið úr blöðrunni eða hún svífur á braut til allra hinna þekkingafræði- blaðrnanna. Og eins og fuglabúrið hans Platóns þá kemur fyrir að það liggi ein blaðra fyrir utan stofuna næst þegar maður mætir í tíma, hálf loftlaust og krumpuð, og maður getur tekið hana með sér og bætt í hana lofti. Ekki þar með sagt að maður tapi henni ekki að tíma loknum.
Þekkingarfræðin er full af sjálfsögðum hlutum sem maður nennir ekki að færa rök fyrir.
Af því bara.
