Nú ríkir loksins friður í húsinu. Granni hrýtur (já ég heyri það líka), sonurinn sefur í sakleysi sínu, og maðurinn að vinna fyrir okkur. Ég er ein með sjálfri mér og myndi njóta þess stórkostlega ef ég væri ekki frekar lúin og með varaþurrk efst á efri vörinni.
Kíkti á bloggið hjá henni Hörpu og las mér til um það sem er að gerast í kláminu á Barnalandi. Fann tengil í tengil og hló að fyrstu færslunum svo nennti ég ekki að lesa mikið meir. Í rökræðum af þessu tagi, ef hægt er að fella slíkar umræður undir hugtakið rök (líklega ekki hægt), þá er nokkuð ljóst að ég á í erfiðleikum með að taka alvarlega manneskju sem ritar orðið eitthvað, eikkað.
Eikkað?! Eikkað kað?
O kað me manninn? Er ann iggi sekur físt hann drap sig?!
Ætli kennarar fái slíkt á prenti í ritgerðasmíðum?
Fullt af siðfræðilegum pælingum handa Íslandsfólki til að glíma við í kjölfarið á þessu DV máli.
Hvað t.d. ef DV hefði lent á manni sem væri skósmiður á Sauðafriði og það kæmi forsíðufrétt með mynd af honum og skó sem hann hefði gert illa við og hann væri svikaskósmiðurinn í þorpinu og maðurinn myndi fyrirfara sér í kjölfarið? Skósmiðurinn hefði ekki höndlað slíka umfjöllun um sig.
Er munur á því hvort maður sé meintur barnaníðingur eða meintur óvandaður skósmiður? Það er ekki einu sinni víst að fólk myndi tengja sjálfsvíg skósmiðsins við forsíðufrétt á DV. Kannski var hann bara þunglyndur.
Sá til að mynda mann klökkna í Kastljósi í kvöld yfir að hafa misst vinnuna sína. Hann grét fyrir framan alþjóð yfir því. Ég fann til með honum.
Kannski er ómögulegt að starfa með honum ég veit ekkert um það. Ég fann samt til með honum.
Kannski er þetta ótrúlegt bull sem ég birti hér með. Ætti að segja sem minnst. Hef ekkert sett mig inn í þessa hluti eða spjallað við neinn um þessi ósköp. Tók ekki þátt í kosningunni um illmennin á Dé Vaff vegna þess að ég bara gat það ekki. Það gerðist allt svo hratt að ég var rétt farin að átta mig á að einhver hefði dáið af því að hann birtist á forsíðu þeirra (lesist með hissískum tón og glenna vel upp augun, hressa upp á hrukkurnar á enninu, koma so, einn, tveir þrír, fjór).
Ji ég er farin að sofa...eitt sjókúddú...svona til að hressa hausinn fyrir aðferðafræðina.
