miðvikudagur, maí 24, 2006

Til Serol

Stundum á maður ekki sína eigin daga.

  • Uppþvottavélin biluð
  • Sjónvarpið er ónýtt
  • Ruslatunnan er horfin
  • Týndi fokdýra strætókortinu mínu í morgun...
Það er dýrt að vera fátækur.

Kaffivélin ætlaði að kóróna þennan morgun með því að pakka saman kaffipokanum svo kaffið myndi flæða út um allt en ég sá við henni. Helvítis píkan!

Fór til læknis í gær sem lét mig hafa farseðil til Serol. Þar kem ég til með að búa næstu 30 daga í betablokk. Ég ætlaði ekki að þora að fara þessa ferð vegna nágrannanna sem fylgja en Prozack húsvörður, Zack eins og hann vill láta kalla sig, hughreysti mig og sagði að maður verði bara að taka nágrönnunum eins og þeir eru. Nágrannarnir eru ekki eins slæmir og þeir sem ég hef hitt áður við þessar kringumstæður. Svitnaði í nótt en finn ekki fyrir neinu nema kannski smá syfju. Það er himnaríki á við það sem ég hef gengið í gegnum. Bölvaðar sumar töflur.

Kaffið er tilbúið. Namm namm...
Syrgi strætókortið næstu klukkutímana.

Að blogga er að lifa

Maður hálf skammast sín fyrir gömlu færslurnar sínar en mér finnst þær þokkalega skrifaðar og þekki ekki þessa manneskju lengur...ætli hún s...