Ég á 2 susstkin...eftir af 4...og þau eru 12 og 13 árum eldri en ég. Ég er sum sé litlan þeirra en ég er líka stóran því ég á ekki sama pabba og þau. Ég er stóran hans pabba. Ég get því bæði verið stóran systkina minna sem þeim finnst ágætt en ég get líka verið litlan þeirra sem þeim finnst stundum betra að ég sé þegar þeim finnst ég vera orðin einum of stór með mig.
Á laugardaginn hringdi bró í mig frá Kuhhpmannahöbn og spjallaði smá við mig. Svo þegar ég var hætt að tala við hann vildi systurdóttir mín endilega að ég spilaði fyrir sig lag af því að við vorum að skála fyrir engu. Ég vissi ekki hvort ég ætti þetta tiltekna lag svo ég hringdi í númerið sem bró hringdi úr og þá svaraði danskt skroll ...hótel eitthvað. Mér var gefið samband við bró og þegar hann svaraði spurði ég hann hvort ég ætti lagið til. Hann sagð nei og tók það fram að það væri líka bannað að spila þetta lag*. Svo sagði hann að ég væri djöfulli góð að hringja sí svona bara til baka og mér finnst gaman að bróinn minn skuli segja að litlan hans væri"djöfulli góð".
Í gærmorgun var ég að lesa þessa bók sem ég bloggaði um í gær og fékk þessa þvílíku hugmynd. Mig langaði svo að gera eitthvað fyrir hana systur mína af því að hún hefur hjálpað mér svo mikið (lét mig fá bílinn sinn og ég má borga þegar ég get!) og er massa klettur. Ég ákvað að fara og kaupa handa henni þessa bók, hvað svo sem hún kostaði, og senda henni í pósti í gamni og koma henni reglulega á óvart. Fólk er ekki beint að senda í pósti lengur. Ég var beggja blands með þessa hugdettu. Þetta væri nú kannski bara vitleysa og svo eru bækur svo dýrar. Kannski kæmi þetta illa við hana. En bókabúðin opnar kl. 10 og ég ákvað að fylgja instínktinu mínu og rauk af stað í bæjinn svo ég gæti gert þetta áður en ég færi að vinna. Ég fann bókina og tilheyrandi til að setja utan um og þegar ég kom að afgreiðslunni græddi ég amk 3000 krónur því bókin kostaði ekki eins mikið og ég hélt.
Svo hljóp ég yfir á pósthúsið, krotaði með ókunnugri skrift utan á pakkann og fór í afgreiðsluna. Þar voru stúlkurnar með ægilega neon-bleik frímerki að klína á bréf. Og ég spurði: Ó má ég fá svona á pakkann?! Jú það héldu þær nú. En ég sá aldrei frímerkin fara á heldur rauk í vinnuna og nú var bara að bíða spennt eftir að sys hringdi.
Ég hélt að ég þyrfti að bíða þangað til í dag en sys hringdi í gærkvöld og sagði mér þessa dásamlegu sögu:
Hún kom heim af næturvakt og það var einhver miði um það að pakki biði hennar á pósthúsinu. Hún hugsaði mér sér hvaða djöfulsins gjaldfallna rusl þetta gæti nú verið en ákvað að drulla sér á pósthúsið áður en hún færi í bankann til að redda þessu. En henni fannst afskaplega undarlegt að það stóð pakki en ekki bréf eins og er með ábyrgðarbréf með haturstilkynningum. Hún fer á pósthúsið og fær þennan þvílíka böggul. Hún varð alveg gapandi og spurði konuna hvort þetta væri virkilega til hennar. Jú svo var og auk þess frímerki með blómum á og frímerki sem voru svo bleik að hálfa væri nóg, og merkt Kvennréttindafélagi Íslands. Hvað skildu þær vera að senda mér?! Spurði hún sjálfa sig og opnaði pakkann og sá að í honum var bók. Hún var viss um að þetta væri einhver kvennréttindabók þegar hér er komið en þegar betur var að gáð var þetta ekkert kvennréttinda-tengt. "Mikið ógeðslega ertu sniðug", sagð'ún svo við mig og ég varð svo glöð því það er svo gaman að vera "ógeðslega sniðug". Þannig að ég fékk eiginlega meiri og stærri pakka heldur en hún. En henni datt aldrei í hug að svona hlutum gæti ég tekið upp á. Eiginlega ekki ég heldur því ég hef aldrei þorað að akta á instínktinu því ég hef slæma reynslu af því. Oftast nær hefur það mislukkast. Það gat gerst núna þó svo að þetta væri mín eigin systir.
En pakkinn kom víst samdægurs! Hún var bara sofandi þegar póstmaðurinn kom heim til hennar því hún átti næturvaktina framundan.
Það skemmtilegasta við þetta allt er að hún sagði mér söguna af pakkanum eins og ég hefði ekki komið þar nærri og það var rosalega flott og skemmtileg saga hjá henni. Svo við gátum deilt saman sitthvorri sögunni í kringum þennan pakka minn og var orðin algert aukaatriði.
En mikið er rosalega gaman og gefandi að fá svona hrós frá susstkinum sínum. Það er bara allt öðruvísi einhvern vegin. Maður er ekkert sínkt og heilagt að hrósa þeim sem standa manni nær. Það fólk er einhvern vegin svo sjálfsagt og í raun hið mesta klúður að gera það ekki.
*Lagið sem um var rætt er Stairway to Heaven og það er rétt hjá bró að það er STRANGLEGA BANNAÐ að spila það.
Á laugardaginn hringdi bró í mig frá Kuhhpmannahöbn og spjallaði smá við mig. Svo þegar ég var hætt að tala við hann vildi systurdóttir mín endilega að ég spilaði fyrir sig lag af því að við vorum að skála fyrir engu. Ég vissi ekki hvort ég ætti þetta tiltekna lag svo ég hringdi í númerið sem bró hringdi úr og þá svaraði danskt skroll ...hótel eitthvað. Mér var gefið samband við bró og þegar hann svaraði spurði ég hann hvort ég ætti lagið til. Hann sagð nei og tók það fram að það væri líka bannað að spila þetta lag*. Svo sagði hann að ég væri djöfulli góð að hringja sí svona bara til baka og mér finnst gaman að bróinn minn skuli segja að litlan hans væri"djöfulli góð".
Í gærmorgun var ég að lesa þessa bók sem ég bloggaði um í gær og fékk þessa þvílíku hugmynd. Mig langaði svo að gera eitthvað fyrir hana systur mína af því að hún hefur hjálpað mér svo mikið (lét mig fá bílinn sinn og ég má borga þegar ég get!) og er massa klettur. Ég ákvað að fara og kaupa handa henni þessa bók, hvað svo sem hún kostaði, og senda henni í pósti í gamni og koma henni reglulega á óvart. Fólk er ekki beint að senda í pósti lengur. Ég var beggja blands með þessa hugdettu. Þetta væri nú kannski bara vitleysa og svo eru bækur svo dýrar. Kannski kæmi þetta illa við hana. En bókabúðin opnar kl. 10 og ég ákvað að fylgja instínktinu mínu og rauk af stað í bæjinn svo ég gæti gert þetta áður en ég færi að vinna. Ég fann bókina og tilheyrandi til að setja utan um og þegar ég kom að afgreiðslunni græddi ég amk 3000 krónur því bókin kostaði ekki eins mikið og ég hélt.
Svo hljóp ég yfir á pósthúsið, krotaði með ókunnugri skrift utan á pakkann og fór í afgreiðsluna. Þar voru stúlkurnar með ægilega neon-bleik frímerki að klína á bréf. Og ég spurði: Ó má ég fá svona á pakkann?! Jú það héldu þær nú. En ég sá aldrei frímerkin fara á heldur rauk í vinnuna og nú var bara að bíða spennt eftir að sys hringdi.
Ég hélt að ég þyrfti að bíða þangað til í dag en sys hringdi í gærkvöld og sagði mér þessa dásamlegu sögu:
Hún kom heim af næturvakt og það var einhver miði um það að pakki biði hennar á pósthúsinu. Hún hugsaði mér sér hvaða djöfulsins gjaldfallna rusl þetta gæti nú verið en ákvað að drulla sér á pósthúsið áður en hún færi í bankann til að redda þessu. En henni fannst afskaplega undarlegt að það stóð pakki en ekki bréf eins og er með ábyrgðarbréf með haturstilkynningum. Hún fer á pósthúsið og fær þennan þvílíka böggul. Hún varð alveg gapandi og spurði konuna hvort þetta væri virkilega til hennar. Jú svo var og auk þess frímerki með blómum á og frímerki sem voru svo bleik að hálfa væri nóg, og merkt Kvennréttindafélagi Íslands. Hvað skildu þær vera að senda mér?! Spurði hún sjálfa sig og opnaði pakkann og sá að í honum var bók. Hún var viss um að þetta væri einhver kvennréttindabók þegar hér er komið en þegar betur var að gáð var þetta ekkert kvennréttinda-tengt. "Mikið ógeðslega ertu sniðug", sagð'ún svo við mig og ég varð svo glöð því það er svo gaman að vera "ógeðslega sniðug". Þannig að ég fékk eiginlega meiri og stærri pakka heldur en hún. En henni datt aldrei í hug að svona hlutum gæti ég tekið upp á. Eiginlega ekki ég heldur því ég hef aldrei þorað að akta á instínktinu því ég hef slæma reynslu af því. Oftast nær hefur það mislukkast. Það gat gerst núna þó svo að þetta væri mín eigin systir.
En pakkinn kom víst samdægurs! Hún var bara sofandi þegar póstmaðurinn kom heim til hennar því hún átti næturvaktina framundan.
Það skemmtilegasta við þetta allt er að hún sagði mér söguna af pakkanum eins og ég hefði ekki komið þar nærri og það var rosalega flott og skemmtileg saga hjá henni. Svo við gátum deilt saman sitthvorri sögunni í kringum þennan pakka minn og var orðin algert aukaatriði.
En mikið er rosalega gaman og gefandi að fá svona hrós frá susstkinum sínum. Það er bara allt öðruvísi einhvern vegin. Maður er ekkert sínkt og heilagt að hrósa þeim sem standa manni nær. Það fólk er einhvern vegin svo sjálfsagt og í raun hið mesta klúður að gera það ekki.
*Lagið sem um var rætt er Stairway to Heaven og það er rétt hjá bró að það er STRANGLEGA BANNAÐ að spila það.
