Barnlaus og mér líður eins og það vanti eitthvað á mig og í mig. Loksins þegar maður fær að anda í rólegheitunum án þess að vera á nálum um að krílið manns fari sér að voða þá hætti ég bara anda yfirleitt. Ég sakna hans svo mikið að ég er að springa. Mig vantar svo mikið að knúsa litla krílíð mitt að mér er illt í mömmunni.
Sonurinn er hins vegar í góðu yfirlæti. Búinn að fara á Langasand og hitta krossfisk sem hann reyndi að gefa Svala-súp. Sagði að krossfiskurinn væri með ljótar tennur og ljótan munn. Ég hefði viljað heyra hann segja það.
Ég vona að hann vilji koma heim...sniff.
