Ég er búin að vera alveg vekk undanfarið eins og gefur að skilja. Hef setið og barið saman minningargrein í tvo daga, grátið, staðið upp frá tölvunni og sest niður aftur. Eftir allan grátin og orðin kemur í ljós að ég þarf að stytta greinina mína um 2577 slög! Eins og ég er búin að hafa fyrir því að vera hnitmiðuð. Ekki sátt. Ég held að það sé erfiðara heldur en að gráta og skrifa að setjast niður og meta hvað má missa sig. Það er fáránlegt einhvern veginn að glíma við slíkt í sorginni þegar manneskjan stendur manni svona nærri.
Svo við vinkona mín fórum með tvo litla drengi í sund. Þar fékk ég slatta af súrefni og fersku lofti og líður eins og hreinsuð. Kannski tekst mér að klippa þetta niður í frískleikanum.
Vá hvað ég er geðveik! Ég er að blogga.
