Jæja þá er komið að því að taka þátt samfélaginu í staðinn fyrir að hanga föst upp í rúmi sofandi nú eða að rembast við að taka til í ruslakompunni minni sem er síður en svo auðvelt.
Bakið á mér er að fara til fjandans og mér líður eins og ég hafi engan rass þegar ég sest á stóla. Beinin fara alla leið í gegn. Rófubeinið lengst. Ég er viss um að ég hafi brotið það einhverntíma í æsku því það er hevví stórt og nánast fyrir mér. Brjóstin eru að rifna af í hvert skipti sem ég reyni að rísa á fætur á morgnanna og þó svo að ég hafi drullast í sund núna rétt áðan til þess að athuga hvort það myndi ekki laga eitthvað þá líður mér eins og ég sé um 300 kíló.
Á morgun ætla ég að drullast í vinnuna og athuga hvað ég get gert af viti þar. Ef ég get yfir höfuð gengið þangað. Ég er farin að láta mig dreyma um hjólastól. Vonandi verð ég ekki að endanlegu hraki við að vinna fyrir mér heldur þvert á móti. Hvað er þetta með óléttu? Þarf maður að breytast í aumingja við breytingarnar á kroppnum? Ef svo er þá nenni ég þessu bara einu sinni. Þetta er ekkert grín. Það væri ekki vitlaust að konur ættu bara að vera heima að dúlla við sjálfa sig þegar þær verða þungaðar. Það er alveg nóg.
Finn hvernig augnlokin eru farin að síga verulega. Mér finnst að ég ætti að loka þeim þangað til ég fer á hljónstrængu. Ég er búin að vera svo dugleg að hveljast helling í þessu fríi að ég á allt gott skilið fyrir vikið.
Mæli með: Six Feet Under. Alger snilld. Búin með fyrstu seríuna og nú er að sverma vel og lengi fyrir seríu tvö.
Mæli á móti: Baki, rófubeini, mjaðmagrind og fleiru beinarusli sem maður losnar ekki við nema með að loka augunum í smá stund...zzzZzzz...
