Vitiði að ástæðan fyrir því að konur eru settar af stað á 42. viku er ekki vegna þess að barnið á að koma út. Heldur er ástæðan sú að legvatnið er fullt af barnaskít! Þess vegna er ekki beðið endalaust eftir að barnið ákveði að koma út. Alltaf lærir maður eitthvað nýtt.
Vaknaði klukkan hálf sjö í morgun! Ég! Mér finnst það alger óþarfi fyrst ég get ekki tekið til heima hjá mér. Ég get gert ýmislegt annað svo sem eins og að lesa um hann Struensee en ég þoli ekki drasl í kringum mig þegar ég er að gera eitthvað krúttlegt. Ég á náttúrulega allt of mikið dót en ekki nægar hirslur. Eftir að hafa stúderað mikið og pælt hef ég komist að þeirri niðurstöðu að ástæðan fyrir óreiðu á heimilum almennt er vegna hirsluleysis. Hlutir eiga þar af leiðandi ekki sinn stað og þá er ekki hægt að ganga frá þeim eftir notkun. Og við þetta myndast óreiða (lesist með röddu Sigurðar H. Richter).
Ég á hins vegar tvær óhreinatauskörfur. Ég á alveg svakalega erfitt með að nota þær einhverra hluta vegna. Gólfið er alltaf tilvalinn staður fyrir skítugu fötin mín. En þegar kemur að því að þvo þá eru fullt af fötum horfin af gólfinu. Leyndardómurinn á bak við horfnu fötin er ekki ýkja merkilegur. Fötin færast undir rúm þegar íbúar þessa heimilis eru að fóta sig fram og til baka í svefnherberginu. Það má svo sem líta á jákvæðu hliðarnar og segja sem svo að þetta fyrirkomulag ýti undir líkamsrækt. Ég efast samt um að hún teljist holl.
Mér hefur dottið í hug að taka upp mínímalisma og henda öllu furðulegu dóti sem ég nota aldrei nokkurn tíma. Nú eða skreppa í sorpu þar sem Góði Hirðirinn er með gám. Gallinn er sá að með því að tæma íbúðina tapast töluverð hljóðeinangrun á milli hæða.
Á morgun segir sá lati er bók sem ég fjárfesti í. Vondur titill á annars ágætis bók þ.e. miðað við innihald. Þar er manni kennt eitt og annað í sambandi við að geta hreinlega ekki hent hlutum. Til dæmis á maður að fara í gegnum draslið sitt og flokka. Setja í kassa, geyma í hálft ár og athuga hvort maður saknaði eða þurfti nauðsynlega á hlutunum að halda að þeim tíma liðnum. Taka þá drasdísku ákvörðunina um að henda helvítis ruslinu nú eða gefa. Ég sakna tombólu-krakkanna sem komu einu sinni alltaf og dingluðu...
Gallinn við þessa bók er sá að ég var komin með svo örann hjartslátt yfir öllum verkefnunum sem biðu mín að ég gafst upp á öllum frábæru úrræðunum vegna skelfingar. Hvar átti ég svo að geyma þessa kassa? Ef ég færi með þá upp á loft þá myndu þeir dala þar uppi eins og svo margt annað dót sem er þar fyrir. Hvernig átti ég að flokka dótið? Hvað á ég að gera við teiknibóluboxið sem ég nota aldrei? Eða alla litlu límmiðana sem ég þurfti svo endilega þegar ég var í skóla og notaði aldrei. Að ekki sé minnst á pennakaupin min yfir árin...
Ég veit alla vega að næst þegar ég kaupi mér íbúð þá er alveg á hreinu að ég verð að vera með hausinn vel skipulagðan. Eitt af stóru vandamálum þessa heimilis eru nefnilega snúrur og staðsetning innstungna. Simalínan er á hrikalegum stað og ég dett um hana í sífellu. Svo eru ekki innstungur á þeim stöðum þar sem þær ættu að vera. Því eru fjöltengi út um allt sem skapa hættu á íkveikju. Fjöltengi í fjöltengi í fjöltengi. Ég get endalaust flækt hlutina með því að ætla mér að skapa reiðu úr óreiðu. Ég rekst alltaf á hindranir þegar ég ætla mér að skipuleggja og yfirleitt er lausnin í formi einhvers peningaútláts. Kaupa þetta til að geta gert svona o.s.frv.
Svo fer maður út í búð og kaupir hlutinn sem mann vantaði svo ofboðslega en þegar heim kemur verður manni ljóst að hann passar ekki og bætist þar af leiðandi við í safn hluta sem voru keyptir í góðum tilgangi en gátu ekki komið að þeim notum sem maður ætlaði sér.
Pælið íðí. Meiraðsegja fataskápar geta gert manni þennan óleik. Þú ferð út í búð, kaupir eitt stykki fataskáp og lendir í stórkostlegum vandræðum með hvernig þú eigir að brjóta saman fötin þín í nýja fína fataskápnum! Ég er með heila kommóðu sem ég veit ekkert hvað ég á að geyma í vegna þess að föt passa ekkert í hana. Upphaflega átti hún að geyma föt. En undanfarið hefur hún verið stútfull af drasli sem ég veit ekki hvað ég á að gera við. Kannski fær hún sitt rétta hlutverk eftir allt þegar pínu lítill kall kemur í heiminn...en hvað á ég að gera við það sem er í henni nú þegar? Mig sárvantar aur til þess að kaupa inn á heimilið hirslu dauðans. Endalaus bastkörfukaup í Svíkea eru ekki að gera sig. Ju að ekki sé minnst á eldhúsið á þessum bæ sem er eldhús dauðans. Ég er að fá hjartsláttinn...
Eins og sjá má er viljinn fyrir skipulagningu gríðarlegur en hæfileikinn er ekki til staðar, hirslurnar ekki til staðar einungis risastór dílemma. Döhh
