Við litla fjölskyldan fórum í bókasafnið í gær. Ég varð að skila af mér einhverri stórkostlegri klassík og tók nýtt í staðinn. Chopin varð fyrir valinu. Svo ákvað ég að grípa með mér eins og tvær bækur þó svo að ég viti að ég eigi ekki eftir að skoða þær nógu vel (vonandi geri ég það fyrst ég segi þetta). Ég tók Margréti Viðtimbrið og Dummies bók um klassík. Kíkti í hana einmitt í gær og á fyrstu síðu er hljómsveitin kynnt. Einstaklega krúttleg lýsing á sellóinu: Played sitting down, with the instrument between the legs.
Fiðlurnar: The instrument is made of wood; the bow is made of horsehair; the four strings are made of metal;
Algerlega Dummies-bók og jafnvel villandi þetta með að boginn sé búinn til úr hrosshárum því hann er það ekki eingöngu. Fiðluleikarar halda ekki á stífum hrosshárum. Pælið í því ef það væri málið og allir fiðluleikarar þyrftu að fara með hrosshárin í stífingu og jafnvel þurfa að vera með stífingarefni sjálfir þegar þeir eru að spila svona rétt eins og kjuðinn í billjard þarfnast kalks. Í miðri simfóníu þyrftu fiðluleikarar að stífa hrosshárin. Allt í einu væru kannski tíu klútar að vingsast fram og til baka og Wagner á fullu. Gæti verið kallað mood-spillerinn af áhorfendum þetta klútasyndrom.
Ég held að ég sé algerlega komin út af kortinu...
