Rólegur sunnudagur í dag. Búin að þvo tvær vélar og er að lesa í heimspekinni. Dagur er farinn að sofa. Vonandi fram á morgun en ég býst alveg við því að hann vakni eftir 20 mín. Ég ætla samt að taka sénsinn á því að hann sé farinn að sofa yfir nóttina en það þýðir að ég þurfi að fara einstaklega snemma á fætur. Það er ekki spennandi. Hjálpi mér. Ekkert eins hryllilegt og að þurfa að fara á fætur klukkan sjö. Oj. Ég vek hann bara ef ég er eitthvað stressuð. Æi það er svo ljótt. Meira samt hvað barnið þarf lítinn svefn. Hann vaknar milli 9 og 10 á morgnanna en fer að sofa kl. 10 á kvöldin þ.e. ef við svæfum hann. Annars ekki fyrr en 11. Það er ekki mikill tími aflögu fyrir okkur Berta. Við skiptumst á að hafa ofan af fyrir honum svo það sé hægt að heimilisverkast. Það er svolítið skrítið að hafa ofan af fyrir svona litlum dreng. Ég viðurkenni að ég hlakka til þess þegar maður sest niður með bók og litlum akkuru spurningum.
Dagur er s.s hættur að vakna á nóttunni til þess að fá sér sopa af tittsum því hann hefur uppgötvað stellingu sem foreldrum hans hryllir við. Hann sefur á maganum og sefur dýpri svefni. Mér skilst að það sé stórkostlega óholt. Tannsi sagði mér eitt sinn að það væri um tvennt að velja þegar maður svæfi á maganum: Annarsvegar að kafna eða snúa sig úr hálsliðnum. Frekar óhugnanlegt. Hana ég heyri einhver hljóð. Litli ætlar að halda sig við 22 núll núll.
