Það er svo undarlegt þetta líf. Í hvert einasta skipti sem ég þarf virkilega á því að halda að sinna mér sjálfri, eins og að læra fyrir próf og klára lokaskýrslu, þá koma alveg undarlegir hlutir upp á.
Um miðja önn tókst mér að verða veik svo ég komst ekki í 50% lokapróf sem þá voru haldin. Fæ að taka 100 % í öðru námskeiðinu. Svo átti ég að skila ritgerð til þess að öðlast rétt til þess að taka hitt prófið auk þess að fara í munnlegt próf. Þá varð sonurinn lasinn svo ég var með hann í fanginu í stað þess að pikka inn ritgerð. Þannig að þar fauk það námskeið til fjandans.
Nú þegar ég hef hugsað mér gott til glóðarinnar og hef þó nokkuð marga daga framundan til þess að lesa á meðan barnið er á leiksskólanum...þá eru svo mikil veikindi á leikskólanum að óskað er eftir því að ég sæki hann fyrr en vanalega.
Hvað næst?
Stundum held ég að ég sé eitthvað biluð að hafa haldið það að nám og barn sé frábær blanda. Hvað var ég að pæla að fara í skóla með lítið barn? Ég er eitthvað klikkuð og kann ekki alveg að forgangsraða hlutunum. Mig langar helst til þess að loka augunum og opna þau aftur og allt er bara í góóðu standi. Að minnsta kosti líkja ekki stöðu minni við helvíti.
Ég er að hugsa um að baka bara köku yfir þessu öllu saman. Og skafa skítinn á milli tánna. Nenni ekki bölinu. Þetta væri allt svo frábært, ef ekki væri fyrir Lánasjóð íslenskra námsmanna. Að standa í skilum við bankann og mega ekki einu sinni verða veikur heldur manni algerlega stífum og tæpum á geði. Ég ætla samt að segja það að það er ótrúlegt að ég skuli hafa náð svona langt eins og það er búið að vera erfitt í kringum mig. En ég er heldur ekki með einkunnir upp á tíu. Þær bera þess alveg merki að ég er að klóra í bakkann hverja einustu önn.
En stundum er bara eins og hlutirnir hafi tilgang. Kannski gerist eitthvað ótrúlegt t.d. það að í millitíðinni á meðan ég er að grenja og vola yfir þessu, að félagsvísindadeild drullist til þess að viðurkenna BA gráðu upp á 2x 60 og ég geti tekið heimspeki til 60 eininga. Það væri óskandi. Nú eða eitthvað annarskonar mannlegt kraftaverk sem er mér hliðholt. Þetta snýst allt um það sé mér hliðholt. Hvað annað?! Ég trúi því að ég sé heppin...já sem minnir mig á það...ég lottaði og fékk 3 rétta. Eins gott að leysa það út.
Og þá baka ég marmaraköku (ekki bumbuköku!)
