Jæja, þá eru tveir sólahringar liðnir af vatnsdallaveseni. Því líkur vonandi seint í kveld. Ég sé eftir því að hafa ekki talið lítrana en ég held að það séu ca 5 lítrar á klukkustund sem við erum búin að setja ofan í klósettið. Það er frekar pirrandi að þurfa að standa upp úr prófalestrinum til þess að hella vatni. En hvernig haldið þið að það sé að sofa innan um drippiríið?! Hvað þá að þurfa að vaka yfir þessu?!
Heilinn á mér funkerar frekar illa en ég viðurkenni þó að frummyndakenning Platons og bullu-kvíarnar hans Aristótelesar heilla mig fyrir vikið. Verst að þurfa alltaf að rjúfa tengslin vegna þess að allt í einu fær maður tak í hjartað yfir því að vera að gleyma sér í bókum þegar fossinn er handan herbergisins.
Ég sver það ég held að ástandið sé alltaf að versna. Það er eins og ókunn öfl séu að reyna að passa upp á það að ég útskrifist ekki á réttum tíma eða hafi súperléilegar einkunnir þannig að ég þurfi að taka upp fullt af fögum til þess að hækka meðaleinkunina mína. Það er alltaf eitthvað.
Hvers konar líf er það ef maður á alltaf að vera að spá í hvað geti hugsanlega farið úrskeiðis þegar maður þarf síst á því að halda? Til dæmis þegar ég fór í prófið í vor og þurfti að hlaupa út í bíl með barnið í fanginu og 20 kíló af glósum (gagnapróf sko) og það var loftlaust eitt dekkið. Þetta sagði mér: ekki fara af nöglunum fyrr en prófin eru búin. Frekar að fá sekt hjá löggunni nappi hún þig. Ég hélt ég yrði ekki eldri þar sem ég stóð þarna úti í vorinu, klifjuð lífveru og gögnum. Fyrir utan það að þegar ég fór glöð að skipta voru sumardekkin ónýt og ég þurfti að gera svo vel að versla ný! Þakkaði Vísu mikið fyrir að vera til þá.
Get ég ekki bara sleppt þessu og farið að þýða fúlar ástarsögur sem lífsviðurværi? Sitja bara heima og forðast veröldina í kringum mig? Ég er orðin soldið þreytt á að fá alltaf einhverja tilgangslausa verkefnapoka þegar ég á að vera að sinna mér.
Svei mér þá...best að kíkja í balann og hella sér út í frummyndir: hugtök óháð tíma.
