Og það snjóar! Og það er gott að vera inni hjá sér að horfa á þetta og hlusta á konurveraldar-tónlist. Ég er að þykjast vera veik í dag. Er með kvef sem er skárra í dag en í gær og fyrradag. En ég er skrópari í dag. Og langar ekki til að lesa heimspeki eða neitt skóla-tengt. Mig langar bara til að liggja í skáldsögum og glamra á píanóið og hlusta á tónlist og vera eins og ég sé unglingur á heimili foreldra minna.
Maður fer alveg í klessu við að verða fullorðinn. Það er svo boooring. Fullt af leiðindum. Taka til, reyna að láta enda ná saman, taka hundleiðinlegar ákvarðanir um hvað eigi að vera í matinn, elda matinn, taka til eftir matinn...þvo föt, þurrka föt, brjóta þau saman og setja inn í skáp. Skipuleggja allt þangað til að maður fær pásu til að liggja í leti. En listinn er endalaus. Þegar maður er búinn að maður heldur, byrjar allt aftur. Ef ég væri ægilega rík væri heimsendur matur á hverjum degi. En þá myndi ég fara í fýlu yfir því að þurfa að hringja í matinn og segja honum að koma. Svona er ég ferleg.
Stundum finnst mér voðalega gaman í fullorðins-leik, set í brýrnar og massa á fullu...en svo á dögum eins og þessum, vil ég ekki þurfa að hugsa heila hugsun um að gera gera. Alltaf gerandi eitthvað. Svo slakar maður pínu ponsu lítið á...horfir á fegurðinga í kringum sig...allt svo yndislegt...og rólegt...og svo allt í einu í afslöppuninni rísa á manni hárin, augun glennast upp í skelfingu, hjartað fer á fullt: Það er ennþá í þvottavélinni síðan í gær!!! Og maður skammar sig fyrir að vera að slaka á. Maður gleymir hlutum ef maður slakar á. Ég er hætt að slaka á. Það gengur ekki! Ég verð bara að vera á taugum svo ég muni allt sem ég þarf að muna.
Til dæmis muna það að lesa utan á klósettpappír í búðinni um að hann sé klósettpappír en ekki eldhúsrúllur. Óþolandi eins umbúðir fyrir skussa eins og mig.
Mæli með: Women of the World Acoustic sem fæst í kaffibúðum og og og ukkustaðar fleiri stöðum.
