Ég er geðbiluð hetja. Að ég skuli nánast vera að útskrifast með tæplega 3 ára skrímsli er hetjuskapur. Ég ætti að vera með amk 9 í lokaeinkunn og uppeldi ætti að skrifast á allt sem á vantar til að ná 9 í einkunn.
Það er náttúrulega bilun að vera í skóla með ungt barn og halda að maður geti bara massað alla skapaða hluti. Þetta fer alveg með sálartetrið í manni þessi hetjuskapur.
Ég vona að serótónínin fari nú að koma sér í ballans.
Ég mæli ekki með þessu. En það er viss agi sem fylgir því að vera í skóla og eiga barn. Maður rekur sig einhvern veginn áfram en hollusta þess er svo annað mál. Ég væri til í heilsuhælið í Hveró. Hlakka til þegar allt verður venjulegt aftur.
Ég er að tapa mér hérna. Ég er samt að reyna að ímynda mér að ég sé bara í spennumynd og nú er allt í hámarki erfiðleikanna í myndinni. Svo kemur fáránleg lausn á öllu saman og hetjan fer á ströndina og fær sér sundsprett. Í alvörunni er strandarferðin góður kaffibolli og snúður og reyna að taka 100% próf...
Já...ætli ég verði ekki að fara að mæta í það bráðum...
Farin í próf. Oj það er annað á morgun líka! Ahh ég geri mitt besta, hvaða röfl er þetta!?
