Forríkur hárkollu-heimspekingur frá 17. öld. Svona hefði ég verið flott mar.
...eru á dagskránni í dag. Senn líður að prófum þ.e. næsta vika. Svo ég fæ geðveikiköst sem sjást ekki utan á mér næstu klukkustundirnar í þessari viku.
En mónöðufræði eru einmitt fyrirbæri sem nóta bene ríkur 17. aldar kall fann upp í hausnum á sér til að útskýra allt. Kallinn hét Leibniz og flestir hafa heyrt hans getið á lífsleiðinni en vita sjálfsagt ekkert endilega neitt um hann. Enda ekki nauðsynleg sannindi þegar mann langar í heimabíó.
Samkvæmt Leibniz situr Guð í sófa sínum og blaðar í Séðu og Hurðu. Hann er búin að skapa hinn fullkomna heim og þarf ekkert að blanda sér neitt meir í hann. Allt er skráð fyrir fram. Það að ég sé að pota í lyklaborð akkúrat núna var hann lifandislöngu búinn að massa. Þegar Guð grípur inn í þ.e. skiptir sér að sköpunarverkinu, köllum við það kraftaverk. Ég hlakka til að lesa um þau kraftaverk hjá Leibba. Skildi hann útskýra þau?
Af því að Guð hefur lokið sköpunaverkinu þá getum við með ákveðnum aðferðum, löngunum og skynsemi, nálgast visku hans með vísindalegu aðferðunum sem við höldum að við höfum uppgötvað. Guð er sum sé ekkert leyndardómsfullt fyrirbæri sem er að fela sig fyrir okkur. Við nálgumst Guð meir og meir með þekkingu okkar. Jamm.
Hress hann Leibbi. Farin að uppgötva mónöðurnar hans.
