Svei mér þá! Allt í einu langar mig alveg svakalega í hund. Fyrir viku síðan keyrði ég fyrir aftan bíl með þessum stórglæsilega seppa í aftursætinu. Hann var svo mannalegur og glæsilegur þar sem hann sat með gyllta kollinn sinn lítandi í kringum sig eins og hann væri túristi í stórborginni að mig langaði að taka frammúr bílnum stoppa þversum fyrir framan hann og segja seppa að koma og bæta sér við fjölskylduna mína litlu.
Ég sem hef alla tíð verið hrædd við hunda eftir að hafa verið bitin all svakalega af púdul-hundi.
En ég veit að fólkið sem ætlaði að kaupa þessa íbúð á sínum tíma fékk ekki að hafa hund í húsinu og því hættu þau við kaupin. Svo ég á fallegu íbúðina út af hundinum þeirra. Þess vegna langar mig svo mikið til að þakka öðrum hundi fyrir að hafa grætt þessa íbúð með því að fá mér hann...eftir á.
Fyrst var farið í hundabók sem til er á heimilinu. Síðan skoðaðar reglurgerðir þar sem segir að hafi fólk sérinngang geti aðrir í húsinu ekki sagt neitt um hvort maður fái sér hund eða ekki.
Í hundabókinni er fjallað um reglugerðir og hvernig hlutirnir hafa þróast frá ákveðnu tímabili (nenni ekki að gá að því) til ca 1988. Það sem vakti hins vegar athygli mína var þetta:
Þá gerðist það [sic] að Rafn Jónsson fréttamaður hjá Sjónvarpinu kærði Albert Guðmundsson ráðherra fyrir ólöglegt hundahald, eftir að hann lýsti því opinberlega í sjónvarpi að hann héldi hund, tíkina Lucy, og bryti þannig lög. Kæra Rafns var upphaflega hugsuð, sem mótmæli gegn því ójafnræði til laganna, að almennir hundaeigendur sættu ofsóknum og háum sektum, meðan vitað var að yfirvöld héldu verndarhendi yfir hundum fína fólksins, þó þeir væru alveg jafn ólöglegir. En Alberti tókst að snúa málinu þannig við, að hann varð einskonar fulltrúi allra hinna réttlausu hundaeigenda og hafði mjög á orði, að hann væri til þess reiðubúinn að sitja í fangelsi fyrir tíkina sína fremur en að greiða sektina. En auðvitað kom aldrei til greina að svo háttsettur maður væri fangelsaður, heldur stuðlaði þetta að því að lausn var fundin á vandanum [leturbreyting mín].Ég fór því að velta því fyrir mér hvort það sé eitthvað fleira í okkar samfélagi nú sem aðeins fína fólkið kemst upp með og lýsi hér með eftir því svo það sé hægt að fiffa lögin til fyrir okkur hin sem njótum ekki sömu réttinda af því að við erum ekki hátt settir þjóðfélagsþegnar sama hvað við rembumbst við að borga skattana okkar svo þeir sem svíkja undan skatti geti notið heilbrigðiskerfisins á sama hátt og við hin. Og allur annar skítur sem ég veit ekki af en er að auglýsa eftir.
Þorsteinn Thorerensen, Stóra hundabókin, bls. 234.
Hvað hundinn varðar langar mig ennþá í hann. En hann étur eflaust mikið, er óþekkur, enginn vill passa hann því hann er svo stór (nei ég vil ekki eldspýtustokk í bandi). Og ég verð grátandi þegar ég fer að heiman yfir að þurfa að skilja hann eftir. Svo hundurinn er át í bili.
