Ég held bara að ég hafi ekkert að segja. Velti því fyrir mér hvort ég ætti ekki bara að fara að hætta öllu bloggi. Stundum kemur upp sterk þörf fyrir að setja eitthvað á netið en svo koma dagar þar sem maður setur eitthvað inn af algerri skyldu til að viðhalda síðunni sinni hvort sem hún er lesin eða ekki. Uppfærsluþörf.
Ég vinn bara og vinn. Fyrsta vikan mín og helgin líka. Svo hefst næsta vinnuvika á morgun. Þó svo að þessi vinna sé mjög skemmtileg þá finnst mér eins og ég sé aldrei heima hjá mér. Hvers vegna í ósköpunum höfum við ekki minnkað vinnutímann? Jú það hefur svo sem verið gert en maður mætir seinna til vinnu en kemur seint heim fyrir því. Ég hlakka ekki til að fara út á vinnumarkaðinn þegar náminu líkur. Átta klukkustundir í vinnunni, fjórar klukkustundir vakandi heima hjá sér og restinni eyðir maður í svefn. Þetta er rugl. Síðan er dagatalið skoðað bak og fyrir til þess að hlakka til einhverra frídaga og beðið með óþreyju eftir sumarfríi sem líður hraðar en helgarfrí að manni finnst. Mér finnst þetta ekkert spennandi líf. Ég er allt of heimakær fyrir svona mikla fjarveru frá heimili mínu. Mikið er gott að vera námsmaður þó að það sé aldrei neitt í ísskápunum.
Þetta er nú óttarlegt lúxusvæl hjá mér.
Mér lýst vel á að Seyðfirðingar breyti klukkunni hjá sér til að fá sólina aðeins lengur e. vinnu.
