Í fyrra voru teknar upp sjálfsafgreiðsluvélar í nokkrum (ef ekki öllum) bókasöfnum borgarinnar. Mikil gremja gaus upp meðal lánþega. Þau puffuðu og dæstu yfir að þurfa að læra eitthvað nýtt, skömmuðust yfir hvað vélarnar væru ómögulegar. Sumir, ekki margir, höfðu orð á hvað þetta væri nú sniðugt en endalausar spurningar dundu yfir okkur í afgreiðslunni hvort við værum að missa vinnuna og hvað það ætti að þýða að fá ekki að hafa samskipti við fólk/bókaverði/fræðinga á meðan skil og útlán ættu sér stað.
Ástæðan fyrir þessum litla pistli er bók sem ég myndi alls ekki vilja afgreiðslu bókasafnsins sjá að ég ætlaði mér að taka (væri ég óbreyttur lánþegi og aldrei unnið á bókasafni) og er það bók siðapostulans Þorgríms Þráinssonar...svo og allur 152 flokkurinn! Hvað þá AA bækurnar og tólfsporakerfið. Eða líf handan lífs (sem mér finnst algert rugl en sé nálgunin frumspekileg gef ég því séns). Það eru þessar bækur sem eru svo afskaplega viðkvæmt mál fyrir lánþegann að koma með til manneskju í afgreiðslu að ég er alveg viss um að sjálfsafgreiðsla er hið besta mál. Þangað til að vélin klikkar og lánþegi neyðist til þess að fara með bækurnar til manneskju...
