Ég er að lesa svo mikið af bókum að ég má ekki vera að þessu. Og svo dettur mér ekkert skemmtilegt í hug. Bankamálin ekki til umræðu. Fiskabúrið er orðið skítugt aftur og húsið er smá fatlað vegna framkvæmda. Svo eru að koma próf djísúss minn góður. Og ég er ekki tilbúin.
Kosturinn við að fara í skóla þegar maður telur sig vera orðinn skynsamur í kollinum er sá að maður hefur gaman af því sem maður er að fást við. Ókosturinn er að vera ekki á l'Hotel Mama þar sem hugsað er fyrir öllu fyrir mann, hrein föt inn í skáp og matur á borðinu, gætt að því að síminn sé ekki að svindla á manni, allir reikningar greiddir á tilsettum tíma o.s.frv. Praktískir hlutir í höndum einhvers annars alfarið og maður þarf bara að hafa áhyggjur af að skila verkefnum á réttum tíma eða í mínu tilfelli AÐ SKILA VERKEFNUM!
Ég held að ég sé með of mikið að gera. Kannski ætti ég að fara að taka gulu möppurnar í hausnum á mér og gera það sama við þær og maður gerir stundum við spilastokk: sprauta þeim upp í loft. Helst ekki inni hjá mér samt. Fara út í Gróttu og dæla þeim út í sjó. Keyra svo úthreinsuð heim aftur. Jamm ég væri til í það.
Stóð mig að því um daginn að vera að telja loftbólur í kaffibollanum mínum. Tók eftir því að þær voru mismunandi að stærð svo ég tók að flokka: stóru sér og litlu sér...
Þá er nú einum of langt gegnið!
