Mér finnst erfiðara að blogga, ekki bara út af móðurmissinum heldur líka út af vinnunni. Það er einhvernveginn tabú að blogga sé maður að vinna. Svo ég segi engar vinnusögur eins og þær eru nú oft skemmtilegar nema ef ég plasta sjálfa mig óvart.
Eftir móðurmissirinn hefur dúkkað upp gleymd og grafin félagsfælni. Mér finnst reglulega erfitt að vera innan um fólk og fæ skjálftaköst í margmenni. Áður en ég fór í tíma í gær kom ég við á Háskólatorgi. Ætlaði að fá mér góðan hádegisverð en áður en ég vissi af sogaðist ég inn í Bóksöluna, sem var nánast tóm, og gekk út með penna og blöð, laumaðist inn í kaffiteríuna og greip pínu lítið rúndstykki með osti og skinku og lítinn latte-ræfil. Strunsaði síðan út með þetta allt saman og flýtti mér í Árnagarð. Faldi mig á bak við tölvuskjá og fésbókaði áður en tími hófst. Augun í mér ætluðu út og suður í flóttafælninni innan um étandi háskólafólk. Ég sem ætlaði að fá mér alvuru mat ekki ukkað rúndstykki!
Svo ég fór að mótmæla í dag til að æfa mig. En mér fannst ég ekkert vera að mótmæla. Ég stóð bara skjálfandi úr kulda og horfði á aðra mótmæla. Í tilgangsleysinu leið mér ágætlega hvað varðar félagsfælnina en mér fannst ég vera svikari innan um alla hina af því að ég var ekki með pott og sleif. Átti von á því að svartklætt andlit kæmi í æðiskasti upp að mér og skammaði mig fyrir tillits- og fánaleysið. Svo ég fór heim...í kjallaraholuna mína þar sem ég lagaði mér gott kaffi til að ná úr mér kuldaskrímslinu honum Morra og skreið upp í rúm með skræðu. Sofnaði síðan.
