Er ekki tími til kominn að blogga, er ekki tími til kominn að blogga, blogga blogga blogga a aahhh

Lífið gengur sinn vanagang. Svona eins og hæna.
Plastpokarnir eru ennþá út í bíl, kosta ennþá fimmtán krónur, og eru með auglýsingu sem sumir geta bara hreinlega ekki látið sjá sig með úti á götu. Þeir sem lenda í vandræðum með vöruna vegna mikils magns snúa þar af leiðandi pokanum við nú eða fara í búðina við hliðiná og kaupa sér poka með bleiku svíni. Hagsýna fólkið kemur með poka með sér (ÉG ER MEÐ POKA!!!). Nýjasta tískan er að vera með frekju svo allir sjái og heyri. Ég held að fólk (fíflin) sé eitthvað pirrað yfir kosningunum. Samkvæmt skoðanakönnunum þá getur fólk ekki ákveðið sig og það bitnar á öllum í kringum það.

Kafka er hreint ekki eins skemmtilegur og hann var fyrir tíu árum síðan. Þá var fílingur fyrir martraðafyllerí vakandi en núna þegar maður er búin að lifa í martröð vakandi alla daga án þess að lesa staf í bók eftir kallinn þá er hann ekki eins spennandi. Þó svo maður sé nú ekki alveg að upplifa sömu vitleysuna og persónurnar í bókunum hans þá held ég að lífið sé eitt risastórt bölvað bull. Maður lifir til þess að ekkert þangað til að maður deyr og verður ekkert. Furðulegt.
Nú svo er alltaf hægt að troða sér á spjöld sögunnar með einhverri vitleysu. Fara í pólitík til dæmis…svona til þess að vera eilífur (ólífur).

Kannski ætti ég að hætta að lesa einhverjar snobbbækur og snúa mér að Pollýönnu. Allt svo rosalega gaman alveg sama hvað. Ég elska til dæmis höfnun. Hún er það besta sem fyrir mig hefur komið. Ef mér væri aldrei hafnað þá hefði ég ekki fengið að upplifa höfnun! Nú veit ég allt um það. Og líður alveg feikilega vel. Nauðsynlegt nokkrum sinnum á dag. Annars meika ég ekki daginn og verð að fara veik heim.
Þegar heim er komið þá skoða ég öll nei-in sem ég hef fengið um ævina, finn hvernig þakið lyftist af húsinu og fyllist notakennd.

Hvað ætli Pollýanna myndi segja um stríðið í Írak? Hvernig myndi hún útskýra hungursneyðina í heiminum? Ætli hún sé öll útötuð í tómatsósu eins og Friðráður jólatvöþúsund?

Sem betur fer þá hef ég haus og nota hann stundum. En stundum vildi ég að ég hefði engan haus, hugsaði einungis um sílikonbrjóst, föt og Selin Dísjón og nýjasta diskinn með henni. Lífið væri svo einfalt. Bara vakna, vinna, kaupa föt og segja juminn, hva segiru og vúbbsí dúbbsí, alla daga. Halda að jörðin sé flöt og að langafi bróður míns fylgi mér hvert sem ég fer. Já, svo eru það allir miðlarnir og spákonurnar sem ég þyrfti að fara til. Ekki má gleyma Barböru Cartland, Rauðu seríunni, Sidney Sheldon (gardínur)…neim it.

Svo má náttúrulega bara…fara á fyllerí.