Það hefur verulega staðið á mér þessa dagana eða vikurnar eins og bloggið mitt gefur til kynna. Svona er þetta bara. Lífið er nákvæmlega svona. Stundum gerast hlutir og stundum vilja þeir ekki gerast. Kisa er svo sammála mér að hún sleikir á mér handarbakið á meðan ég er að pota puttunum ofan á takkana á lyklaborðinu. Hún veit sínu viti elsku krúttið mitt. Hún elskar mig. Enda kaufti ég svo rosalega góðan mat handa henni.

Ég held að það séu margar ástæður fyrir því að ég hef verið í andnauð en sú helsta er að bloggsíðan mín er allsber án Blönna...
Svo hef ég verið algerlega inní hausnum á mér svona eins og í textanum hennar Bjarkar: “Þegar mér leiðist þá sný ég bara augunum inn...” og maður bloggar varla mikið þegar augun í manni snúa inn í heila.

Núna er efst á mínum geislabaug-i fólk. Vinnan mín þ.e.a.s.
Er fólk gott eða vont? Er til gott fólk? Vinir manns falla ekki undir það að vera fólk. Vinirnir eru vinir. Vinir eru góðar manneskjur. En fólk? Ég held að ég hafi einhverntíma áður talað um fólk í blogges. Þá að fólk væri fífl og eitthvað þessháttar. Ég held að fólk sé líka frekt, tilætlunarsamt, með egósetrík upp að ellefur, illilega veikt á geði og keyri ölvað út um alla borg.

Þegar ég var búin að komast að þessari niðurstöðu eftir tveggja vikna fólksathugun brunaði ég á bílnum beint niðrá bókasafn og réðst á Kafka. Passar vel við fólkapælingarnar mínar að lesa allt um Þegar ég var padda [svo] eftir Franz. Og svo náttúrulega uppáhaldssagan mín sem er Í refsinýlendunni. Hún er nú svo frábær að það ætti að búa til bíómynd upp úr henni! Þannig útrásar maður. Finna eitthvað nógu fríkað til þess að geta feisað kúnnan með öll sín alkólísku frávörp og klór.

Maður þarf að setja sig í mannfræðigír þegar maður vinnur í verslun. Setja upp gleðifrontið til þess að gera fólkafíflin glöð og ánægð með kaupin sín og pokana sína. Fólk í búð, eins og ég hef áður talað um, eru FRÍK!
Vinkona mín sagði mér alveg yndislega sögu af því þegar hún var einu sinni að vinna í búð. Ég man hana ekki í díteil en það kom kúnni til þess að kaupa brauð. Kúnninn spyr um brauðið og vinkona mín sagði að það væri ekki til (ég held að það hafi verið búið). Kúnninn eipaði af reiði og hótaði að sjá til þess að hún yrði rekin.
Út af BRAUÐI.
Er lífið ekki dásamlegt?

Það er svo mikið af undarlegum hlutum sem gerast í búðarvinnu. Ef maður situr og afgreiðir og talar við vinnufélagana á meðan þá finnur maður fyrir því að kúnnafólkið verður alveg gígantískt móðgað yfir því að fá ekki óskerta athygli manns á meðan maður er að blíba glundri í gegnum þar tilgerðan skanna. En svo þegar kúnnafólkið talar í símann á meðan ég er í blíbingum þá á ég helst að halda á tólinu fyrir það á meðan það setur í pokann og heldur áfram að tala nú eða ég á að setja í pokann á meðan það er ómissandi í símanum. Bara í gær ætlaðist einn kall til þess að ég setti í pokann fyrir hann á meðan hann var að tala!
Er ekki í lagi heima hjá FÓLKI?

Ég er eiginlega orðin þreytt á að vera skítur út í búð. Ég held að ég þurfi að leggja höfuð í bleyti og finna eitthvað annað. Það er kominn tími til að ég skeri af þá putta sem eru eftir. Ég er ekki orðin leið á vinnunni heldur fólkinu sem labbar inn og labbar út. Það er svo ljótt...í höfðinu.