Ég er stöðugt hugsandi um allt.
Þegar maður er hugsandi um allt fyllist heilinn af litlum kögglum og stíflast. Kögglarnir hrannast upp og pompa niðrí maga á manni og búa til illt í hann.
Það er svo margt sem mig langar til þess að gera, finnst ég þurfa að gera og get ekki gert. Ég er orðin hálf úrræðalaus. Það er ekki hægt að slappa af fyrir svona endalausum hugsunum. Hvað er með þetta hugs endalaust. Það er eins og maður bjargi hlutunum ef maður hugsar stöðugt um þá. Eins og maður sé að koma í veg fyrir sektarkennd yfir því að gera ekki eitthvað í málunum. Maður er alla vega að hugsa þá og getur réttlætt fyrir sjálfum sér.
En þegar hugsanirnar eru komnar í kraðak (hvaðan í ósköpunum er orðið kraðak?) og streyma inn í hausinn á manni eins og auglýsingar á very fast forward myndi ég halda að um algert stjórnleysi væri að ræða. Maður verður bara hræddur við þetta streymi. Þori ekki að slappa af til þess eins að eyða þessu ef ég skildi vera að horfa fram hjá einhverju sem þarf að gera og ég er að gleyma mér í einhverri afslöppun. Samt veit ég að það kemst ekki lag á hugsanakögglana ef ég slappa ekki af. Óþægilegur vítahringur.
Það væri nú gott ef að maður hefði on/off takka á svona stundum. Slökkva í svona klukkustund á hausnum á sér. En skildi maður geta ýtt aftur á on ef maður slekkur á heilanum sínum? Úff...nýtt verkefni til þess að vinna úr...hvernig get ég ýtt á on?!!!
