...hef ég ekki getað bloggað. Og þegar ég er ekki sofandi er lítill kútur sem vill BARA vera á handleggnum mínum. Mér dettur í hug skáldsagan Ilmurinn og hvort það sé hægt að framkvæma það sem söguhetjan reyndi. Las aldrei alla bókina á sínum tíma. Fékk einhvern leiðindasting í kokið eftir nokkrar blaðsíður. En núna væri ég alveg til í ilmvatn sem hefði mína lykt og ég gæti spreyjað til dæmis á köttinn svona rétt á meðan ég skrepp í sturtu til þess að þrífa mig nú eða knúsa kallinn minn.
Ég er svo ný mamma að ég veit ekki alveg hvernig maður snýr sé í svona "háðu-málum". Ég er aðeins farin að fatta hvernig hann er farinn að nota brjóstið á mér fyrir svefnmeðal. Gaurinn er að springa eftir matinn en heimtar samt brjóst og brjóst annars neitar hann að loka augunum. Snuð vill hann ekki sjá. Þykist vera að kafna geðveikt þegar ég reyni að plata það upp í hann. Það er ekkert svo stórt þetta snuð...
Svo vill hann alls ekki sofa í vöggunni. Ég veit ekkert af hverju. Hann vill vera í rúminu okkar með og án okkar og núna sefur hann á teppi í sófanum inni í stofu en í vöggunni vill hann ekki vera. Hvað gera Danir þá? Það er ekkert hægt að sofa með lítið barn í rúminu sínu. Það er ekkert pláss. Ég hef sko fært hann en þá vaknar hann bara. He's in contról.
En þar sem dýrið litla sefur akkúrat núna ætla ég ekki að eyða tímanum mínum lengur í tölvunni. Finna eitthvað annað skynsamlegt að gera. Til dæmis knúsa kallinn sinn.
