Enn og aftur kvarta ég yfir því að hafa fullt af tíma og vita ekkert hvað ég á að gera við hann. Reyndi að lesa í gærkveldi og mér fannst það hundleiðinleg bók. Ég ætla samt að rembast í gegnum hana. Hún er öll um það hvernig það er að yfirgefa heimaland sitt. Milan Kundera með uppgjör í gegnum kvenpersónur amk. finnst mér það. Ég er að reyna að setja Skaganes í samhengi en ég held að fólk sem hefur flutt til útlanda í lengri eða skemmri tíma eigi eftir að samsama sig.
En mér var óvænt boðið í leikhús í gær. Sýningin var dásamleg og ég er hæst ánægð. Fékk bréf í lokin frá mömmu og ég trúi öllu sem stendur í því þó svo að einhver annar hafi samið það. Mjög gott að vita hvað mömmu finnst þrátt fyrir allt. Hún er varla fær um að segja mér það sjálf blessunin. Ji hvað ég sakna hennar mikið. En hún er bara ekki sama manneskjan lengur. Það glittir í það stundum en svo hverfur það. Svona er lífið. Bara sí svona. Maður þarf bara að átta sig á því hvað maður er valdalítill og sætta sig við það. Sumu getur maður ekki stjórnað. En löng sorgarferli eru varla holl nokkurri manneskju. Mjög þreytandi. Hins vegar er alveg ótrúlegt hvað maður getur rifið sig upp á stundum. En það getur verið reglulega erfitt að lifa sínu eigin lífi án þess að fá samviskubit. Það er auðveldara að kóa með þessu heldur en að bíta á jaxlinn og segja: uss ég á eftir að lenda í þessu, best að njóta lífsins.
Jæja, best að halda áfram í sumarfríi.
