Éti maður vissa tegund af lyfjum getur það breytt lífi manns alveg stórkostlega. Hætti maður síðan að taka þau af því að maður nennir ekki alltaf að vera í apotekinu að endurnýja skammtinn sinn (heitir frestunarárátta) hefur það líka stórkostlegar afleiðingar.
Ég held að ég sé að ganga í gegnum það núna og það sé orsök þess að ég er voðaleg í skapinu og mig hálf svimar alla daga og ég held að ég sé að verða veik en verð ekkert veik. Ég var farin að halda að ég væri komin á breytingaskeiðið svona korn-ung af því að það getur alveg gerst en svo las ég um hækjuna mína góðu og hún kemur í veg fyrir hitt og þetta í sambandi við tíðarhringinn. Hins vegar hef ég aldrei átt slík vandamál. Aldrei orðið brjáluð nokkrum dögum áður en klæða-vesenið og sóðaskapur kroppsins míns hefst. En svo virðist vera að hætti maður að taka hækjuna sína þá hefur reiðin og ósköpin læðst inn í líf mitt í formi frákvarfseinkenna. Ég sé RAUTT. Ég sé yfirleitt ekki rautt og gerði það ekki áður en hækjan kom inn í líf mitt til að hressa upp á serótónínforðan og gera hann virkan og glaðan.
Núna sit ég hér alveg viðþolslaus að bíða eftir að ódýrasta apotekið í bænum fari á fætur. Það nennir enginn á fætur fyrr en kl. 10 á morgnanna orðið. Og ég ætla að éta og éta þetta fjandans lyf þangað til það dregur mig til dauða. Af hverju í fjandanum er ekki hægt að fá serótónín úr ristuðu brauði með gúrku og tómötum? Það myndi spara fjandans fullt! Vesen er þetta. Ég hélt að heilinn væri náttúrulegt fyrirbæri en hann er greinilega verksmiðjuframleiddur fyrst hann þarf svona sérhæfðar mannaísetningar. Við erum kannski þrátt fyrir allt heili í krukku stjórnuð af illum anda?!
