Ég hef ekkert að segja en það er aldrei að vita nema að ég böggi lesendur með frumspeki þessa vikuna. Svona bara til að fá útrás sjálf. Ég fékk hins vegar alveg svakalegt tilboð í gær frá vini mínum í litlu heimspeki-klíkunni minni. Tilboðið er gistin í Keflavík og frumspeki-prófs-undirbúningur. Og þar sem vinir mínir tveir eru svo svaklega klárir ætla ég að þekkkkkkjast þetta boð með eins mörgum káum og mögulegt er. Mér veitir ekkert af. Ég er alveg orðin kolrugluð á realisma og anti-realsima og mér finnst textinn í bókunum erfiður því ég er með orðaforða á við gullfisk þegar kemur að öðrum tungumálum.
Ég hef samt lagast heil ósköp en það er ukkað sálrænt sem böggar mig þegar ég les enska texta. Ég held að í undirmeðvitundinni sé ég fyrirfram búin að afskrifa skilning. Það tekur mig t.d. 4 - 6 klst. að lesa 30 blaðsíður í hes. Ég ætti kannski að panta tíma hjá dáleiðara.
Svo er heimspekin nánast með sitt eigið tungumál.
Fyrir utan að eftir því sem textar heimspekinnar eru yngri þeim mun hræddari eru höfundar við að láta hanka sig á orðalagi og notkun orða. Mér skilst að það sé rökgreininarheimspeki en ég hef ekki kynnst henni að neinu ráði. En útkoman er helmingi leiðinlegri texti. Og hvað frumspekina varðar finnst mér hún vera meira rifrildi um hvaða merkingu orð hafa.
Það er stundum eins og maður bendi öðrum á risastórt fyrirbæri út í náttúrunni og segir: "fjall" en þá myndi hinn segja: "nei, kúkur." Og að það sé alveg sama hvað maður segi það skilji mann ekki nokkur hræða. Maður gæti alveg eins sagt: "me", við makann sinn eins og að biðja hann um að fara út með ruslið (reyndar er það svo hér svo ég djóki nú að eins í mínum manni) það skilur mann aldrei neinn hvort eð er.
En svona að mörgu leiti þá er hellings hellings í frumspekinni sem segir manni hversu nauðsynleg hún er. Það er ágætt að fara alveg á bólakaf ofan í frumspeki-hafið og gera sér grein fyrir því hvað það er mikilvægt að við leggjum sömu meiningu í hugtök eins og t.d. umburðalyndi (það eru nefnilega skiptar skoðanir á hvað það er).
En ég vona að ég verði ekki óþolandi þegar upp er staðið og breytist í Sókrates þegar ég á í samræðum við vinkonur mínar. Ef vinkona mín kvartar undan óréttlæti þá væri ekki mikill stuðningur í mér ef ég spyr hana hvað réttlæti sé til að athuga hvort við leggjum sömu merkingu í orðið áður en við förum í kvörtunarhaminn um hvað heimurinn sé stundum vondur við okkur (hér þyrftum við nottlega fyrst að fara í hugtökin um tíma, rúm og orsakasamhengið).
