Einhverjir muna þann tíma þegar til þess var ætlast af manni að skrifa dagbók í barnaskóla. Ukkurskonar dulbúin skriftaræfing. Hver einasti dagur var á þá leið:
Ég vaknaði klukkan hálf átta, fór á fætur og svo klæddi ég mig og síðan fékk ég seríjós í morgun mat og svo fórum ég í skólann (með tveimur N-um rembdist maður við að muna) og mamma í vinnuna.
Í dag þegar ég var vakin af þvagblöðrunni góðu (í dag?! Í morgun!) og fór fram með hana varð mér hugsað til þessara einföldu tíma. Núna myndi slík færsla hljóma öllu lengri. Hér er til dæmis ein:
Vaknaði klukkan sjö fimmtíu fimm við að þvagblaðra talaði í gegnum son minn og sagði: Mamma.......eigum vi a koma hramm? Ég samþykkti það en sonurinn ætlaði sér ekki að losa sig við þvagið, heldur fór beint inn í stofu hvar hann fann nammi í poka er gladdi hann mjeg. Ég fór í hótunar-gírinn og sagði að fyrst ætti að pissa morgun-pissið og eftir smá baráttu sagði sá litli: jæja þá. Eftir morgunpiss var kveikt á barnaefni Rúf sem er ótrúlega leiðinlegt sjónvarpsefni. Á meðan sonurinn hámar í sig viðbjóðslegan morgunmatinn fer ég inn í eldhús og laga mér kaffi. Meðan kaffið gerir sig klárt til drykkjar (þvílíkur lúxus) set ég í uppþvottavélina. Þegar kom að því að setja uppþvottaduftið í litla hólfið sitt, laust niður þeirri hugsun að ég sé alltaf að setja í þessa uppþvottavél og hvort ég eigi líf fyrir utan hana; svona hugsanir minna mig á að gefa serótónín-riddurunum mínum að borða og ég opna skáp sem er troooðfullur af fáránlegu drasli og krafla með fingrunum þar til ég finn réttan kassa þar sem búa tvílit hylki, gul og græn.
Skrúfa frá krananum og skelli Hemúlnum (nýji blollinn minn :D ) undir bununa, skelli hylkinu upp í munn, kyngi og minni mig á að tími sé kominn að kaupa meira uppþvottavéladuft.
Ég fer inn í lúxusherbergi heimilisins og kveiki á tölvunni. Þar fer ég að tvístíga vegna þess að litli frændi minn gleymdi tölvuleiknum sínum hjá mér. Ég var búin að finna diskinn en ekki hulstrið. Nú er ég búin að finna hulstrið en tapa disknum.
Ég bölva vísum stöðum í vísri óreiðu og fer að bora í nefið. Það er ekkert að finna í nefinu af viti. Þetta eru litlar horkleprur sem ekki er hægt að snýta og ekki hægt að bora út en eru óþolandi og ég gefst ekki upp. Græði ekkert.
Kaffið er til og ég finn Hemúlinn og fylli hann af ilmandi vökvanum. Tölvan er vöknuð og ég blogga nútíma barnaskóla-dagbókar-færslu með fullorðinslegu ívafi enda tel ég mig ekki vera orðin fullorðin. Veit ekki hvað það er eða hvenær sá hluti hefst þ.e. við hvað er miðað. Aldur? Mánaðarlega reikninga? Eða hugsunarhátt? Veit ekki. Mér finnst það alla vega ekki mjög heillandi hlutverk sem samfélagið æskir af mér, bæði erfitt og flókið. Hvar ætli ég geti sýnt ábyrgðarleysi sem mér yrði fyrirgefið?
Lausn:
Með því að hætta að setja í uppþvottavélina!
