Hráskinkan í höfðinu á mér er í ballanseringu í rólegu umhverfi æskustöðvanna. Reykjavík fer þannig með landsbyggðarpakk eins og mig að maður verður að komast í burt.
Afskaplega girnilegt að flytja til baka að námi loknu þ.e. ef ég get hætt í skóla. Svo óskaplega gaman ukkað. Ég fæ kvíðahnút í magan af tilhugsuninni um að klára námið. Hræðilegt! Kannski ætti ég að glíma við að taka tvær gráður...bara svona...bara. Fer kannski á hausinn við það en ef valið stendur á milli hausar og hamingju þá vel ég...hmm...
Bak við mig rífast frændur um nammi. Minn karl segir: þett'er minn nammi! Stóri frændi segir: Nei. Og svo kemur litli kútur og klagar í mömmu sína sem svarar: Það er til fullt af nammi. Annað hljóð í strokk og apað upp eftir mér:...fjullt af nammi...og þar með lauk klögum þeim í bili.
