Nú er aðeins farið að örla á subbuskap bókarinnar...ég sat í leisíbojinum mínum með teppi vafið utan um mig og fann hvernig heilinn fór að framleiða eitthvað sem ég veit ekki hvað heitir, sjálfsagt eitthvað boðefni, sem maður finnur einungis fyrir þegar subbusetningar birtast augunum. Þetta tiltekna boðefni, sem væri gaman að vita hvað heitir, blandaðist hræðslutilfinningu og ég þorði ekki að klára kaflann. Færði mig inn í stofu fyrir framan andlausan landsleik og steinsofnaði.
Nú er ég fersk og södd, tilbúin í slaginn og á val fyrir höndum: Shining, sem ég nenni ekki að horfa á því mér finnst hún ekkert skemmtileg, eða American Psycho-bók.
Mjööög líklega vel ég leisíbojinn. Ég er búin að dreyma svo lengi að sitja svona og lesa að það er fáránlegt að láta framhjá sér fara forréttindi sem maður hefur skapað sér sjálfur með góðri hjálp Góða hirðisins. Fallegt ljós (Svíkea reyndar...) í hillu sem er að springa af bókum sem vilja láta lesa sig á þessari öld, stór blóm í glugganum og trén sem blasa við manni þegar maður lítur upp úr lestrinum...frönsku hurðirnar tvær í herberginu, lágvært píanógutl Franz Lizt í hljómtækjunum...alveg eins og í sögu! Ekkert mál að búa til hugguleg heit. Erfiðara að njóta þeirra hins vegar í amstrinu öllu. Tími til kominn að læra það Bunna Sjörk!
