Hitti annan ófriðagæsluliðann í dag. Spjallaði aðeins við hann. Sagði honum að hafa hemil á gestunum sínum. Ræddi við hann um sorpið sem er alveg efni í heilt blogg. Fyrirgaf honum syndir hans fyrir að koma að máli við mig um hávaðamengun og skelfilega gesti. Ræddi ekki um þvottaefnið. Það var eiginlega eins gott að hann konfrontaði mig því ég var farin að hugsa upp ægilega hernaðarstratigíu. Setja þvottaefniskassa niður sem væri ekki með þvottaefnisdufti heldur einhverju ætandi ógeði. Síðan bæri hver ábyrgð á sjálfum sér...ljót stelpa ég.
Við Dagur ætlum á Agranesið (reykvískur framburður) á morgun. Steini bró ætlar að sækja okkur. Berti er svo heimakær að hann hefur ekki tekið ákvörðun um að koma með. Ég skil hann fullkomlega. Það er ekki mikið að sækja þar fyrir fólk sem er ekki uppalið á stað þar sem ekkert gerist. Ég hins vegar elska friðinn og rónna sem er þarna. Kann vel við Ekkertið. Liggja bara og góna upp í loftið. Í Reykjavík finnst mér eins og ég eigi alltaf að vera að gera eitthvað. Ekki nokkur leið að slaka á í slíku umhverfi. Ég er enginn Reykvíkingur. Mig langar hins vegar ekki að flytja upp á Ekkertið. Fengi enga vinnu af viti þar nema hafa einhverja menntun. En það er rosalega gott að fara þangað og hlaða batteríin og finna sjálfan sig. Maður týnist þegar maður býr í stressi.
