Vegna þess hve fataskápurinn minn er orðinn tómur og fötin sem ég á ljót og úrsérgengin og buddan fitnar ekkert ákvað ég að horfa á þátt í von um að sjá fólk í ljótum en nýjum fötum. Dömurnar í Innliti Útliti sviku mig engan vegin. Meiri háttar hörmung mætti mér á sjónvarpsskjánum.
Málfarið batnar ekki. Vala var svo stálslegin yfir skáp með hlutum ofan á að hún gat ekki kallað hann sínu rétta nafni heldur talaði hún um hvítt með glæru og smá stáli. Við Berti erum enn að eipa yfir þætti þar sem hún fylgdi eftir framkvæmdum á stigagangi einhverntíma í fyrra. Í stigaganginum var gluggi og í honum vasi með grænum stilk. Vala sagði vá yfir öllu saman, leit svo í gluggann og sagði: "já og svo ertu með svona grænt".
Vandræðagangurinn um hvor eigi að tala þegar þær eru að reyna að skipta með sér rullunni er enn við lýði þannig að þátturinn er farinn að vera vel þess virði að horfa á. Ég fæ yfirleitt ulluna yfir því hvað fólk getur framkvæmt mikið og get eiginlega ekki horft á þá því mér finnst þættirnir ógeðslegri en ryk, fólk eyðir svo miklum peningum. En dömurnar í Innliti Útliti bæði klæða sig sorglega og tala sorglega. Og það finnst mér gaman að horfa á.
Ég er týpan sem hef gaman af því að sjá fólk detta á skíðum og hlusta og horfa á fólk syngja falskt. Söngvakeppni framhaldsskólanna er hrein unun. Þegar fólk fer svo að radda falskan söngvarann...það slær öllu út. Ég hlæ mig máttlausa.
Ég átti mjög bágt með mig þegar ég horfði á James Hetfield syngja Nothing Else Matters á Freddí Merkúrí minningartónleikum sem sýndir voru í kassanum '92 minnir mig. Hann heyrði ekki rassgat í sér og hékk u.þ.b. hálftón hærra en grúbban allt lagið. Gerist stundum hjá Jay Leno að mónítorarnir eru ekki að þjóna tilgangi sínum og stjörnurnar skíta upp á bak án þess að vita af því. Og ég hlæ bara...gott að hlæja. Svo er það líka svo hollt.
