Fékk niðurstöðurnar úr hinu prófinu mínu í dag. Og eru þær vonum framar svona miðað við allt. Ég er aðallega ánægð með að hafa mætt og geta skrifað eitthvað á blað. En ég fékk falleinkunn. ÉG af öllum! ÉG ofurkvenndið...
Svo langar mig til þess að eyða deginum í að blogga um allt sem mér dettur í hug. Ég get nefnilega ekki sofnað á kvöldin þó svo að ég vakni eldsnemma að morgni. Svona er öll vikan búin að vera. Ég andvaka upp í rúmi að huxa.
Hux mín eru ótrúleg (eins og allra sem leggjast út af og huxa).
Ég rífst við ímyndaða einstaklinga um heimspeki; fer að hugsa um heimspeki í Ísrael, hvort Ísraelar hafi kantískar hugmyndir yfirleitt; þá dettur mér í hug Dorit Mússajeff og fer þaðan yfir í að hanna ullarkjóla og kann ekki einu sinni að prjóna kjól; Kjóllinn raknar upp og festist í bíl og dregur mig út um allt svo fer hugurinn í að búa til ljót umferðaóhöpp þar sem sonurinn er í aðalhlutverki. Ég er svo hrædd um að það verði keyrt á hann að ég ímynda mér fáránlegustu aðstæður mögulegar til að varast í umferðinni; til dæmis að trukkur sé að koma á fullri ferð á móti umferð niður Ártúnsbrekkuna og stýmir beint á minn bíl og ég sé allt hægt og hef tíma til að taka ákvörðun um að fara úr bílnum en þá er bara annar sem kemur úr réttri átt sem keyrir á okkur. Skyndilega slekk ég á þessari umferðarpælingu (líklegast af því að þá man ég eftir bolla sem er í aftursætinu á bílnum) og fer að telja upp allt sem mig vantar til að halda afmælisveislu (vonandi verða gestir, það er ekki afmælisveisla ef það eru bara kökur og matur á borði, gestir eru partur af þessu) og út frá því er ég farin að gera tékklista í huganum sem ég kæfi við fæðingu þar sem ég eigi að fara að sofa og sé ekki með blað og penna við hönd til þess að skrifa allt þetta niður.
Hausinn á manni og krullið sem í honum býr er mjög merkilegt fyrirbæri og heil veröld út af fyrir sig þar sem allt getur gerst. Þannig að hugmyndin um aðra mögulega heima á örugglega rétt á sér.
