Á meðan allir eru á fylliríi sit ég við tölvuna og hugsa til allra sem eru á fylliríi í góða veðrinu og langar pínu lítið til þess að vera þar líka þangað til á morgun. Þá er mér nokk sama. Berti ætlar hins vegar að taka vel á þessari helgi og trompar bæði kvöldin. Hann á það alveg skilið en ég ætla samt að rukka hann seinna.
Ég glugga bara í bækur. Er í augnablikinu að lesa Mín káta angist eftir Guðmund Andra. Svo eru náttúrulega fleiri bækur út um alla íbúð sem bíða mín t.d. Hinrik 8. og hirðin hans. Doðrantur sem ég keypi fyrir löööngu síðan og kostaði maaarga peninga. Mjög skemmtilegur höfundur sem skrifar þá bók enda á ég nokkrar eftir hana. Alison Weir heitir hún og er á bólakafi í Túdorum og þeirra tíma enskíngjum.
Mig langar svo að hola mig niður með allar bækurnar og lesa bara og lesa og koma svo upp úr holunni og fá mér ískaldan bjór. Gulan með froðu...ís ískaldan...mmmmmm....bjór.
Takmarkið þetta sumar er að losa mig við MER-syndromið (Man Ekki Rassgat). Hélt á tímabili að ég væri komin með Alzheimer en svo er ég bara að springa úr streitu og er eitt risastórt streituhormón. Ég man samt að sexan er 13 33 og 53 á Hlemmi. Ég þarf ekki að taka sexuna og hef ekkert við þessa vitneskju að gera. Skil ekki af hverju þetta er í hausnum á mér svona lengi. Þurfti að taka strætó um daginn en af hverju þetta fór inn í langtíma minnið það veit ég ekki. Það væri ekki ónýtt ef skóladót festist svona inn í hausinn á mér. Ég kann ekki að læra utan að. Þarf alltaf að skilja allt ofan í raðskat. Mjög forvitnilegt. Ég ætti kannski að snúa 53 við og prufa þessar tölur í lottói...kannski er þetta sæn...(nó its a shoe, follow the shoe).
