Ég er að bíða róleg eftir að fá dugleguna. Hún poppar upp stundum. Dagarnir þjóta áfram og ég bíð í ofvæni eftir að fá vinkonu mína heim. Hún hefur átt heima Danmörku í a.m.k 100 ár og nú er hún að flytja aftur til Íslands. Best af öllu er að hún kemur til með að búa þremur götum fyrir ofan mig. Ég get því hlaupið til hennar hvenær sem mér dettur í hug. Nákvæmlega eins og í gamla daga en þá var aðeins eitt hús á milli okkar.
Við erum búnar að vera vinkonur síðan við vorum í sex ára deild. Brölluðum heilmikið saman og getum endalaust rifjað upp ótrúlega fyndin atvik. Nágranni okkar var til dæmis alveg tilvalinn til þess að gera at hjá. Hann var með svo stuttan kveikiþráð auk þess sem hann þurfti að fara niður stiga til þess að svara þegar við dingluðum hjá honum. Sá var kallaður Svanahálsinn af því að hálsinn á honum var svakalega langur. Einu sinni sem oftar gerðum við at hjá honum og ég hljóp eins hratt og ég gat í burtu en vinkona mín panikeraði alveg og komst ekki lengra en í garðinn sinn sem var við hliðina á húsinu hans og faldi sig á bak við bíl mömmu sinnar. Svanahálsinn fann hana og varð alveg vitlaus og spurði hvern djöfulan hún væri að gera. Vinkona mín pissaði barasta í buxurnar af hræðslu við hann.
Við vorum gjörsamlega órjúfanlegar. Ef önnur okkar þurfti að kúka í miðjum barbí-leik fór hin með henni. Ég uppgötvaði ráð svo hægt væri að rembast í friði þó svo við værum tvær inni á klói. En það var að setja handklæði á hausinn á þeirri sem var að kúka. Þá fékk hún næði til þess að gretta sig og rembast án þess að það sæist. Einu sinni vorum við niðrí kjallara heima hjá henni og það kom upp þessi blessaða þörf fyrir að kúka. En til þess að fara á kósettið þurfti að fara úr kjallaranum sem var náttúrulega hið versta mál og truflaði gjörsamlega það sem við vorum að sísla. Ég rak augun í rosalega flottan hjólkopp af Volfswagen sem mamma hennar átti og stakk upp á að hún notaði hann. Jújú hún skellti sér á hann og þessi myndarlegi kúkur kom sér hæglega fyrir ofan í hjólkoppnum. Við lékum okkur ekki mikið lengur niðrí kjallara. Líklega vorum við að kafna úr fýlu en ekki tengt það við að missa leikþörfina. Ég veit ekki hversu lengi kúkurinn beið ofan í hjólkoppnum eftir að láta fjarlægja sig en mamma hennar fann ansi skrítna og vonda lykt úr kjallaranum. Þegar hún fór að kanna málið rambaði hún á mannaskít í hjólkopp. Hún skammaði okkur a.m.k. ekki. Alla vega ekki mig.
