Dagurinn í dag er leti og lestur. Svo gerði ég heiðarlega tilraun til þess að horfa á sjónvarpið. Laugardagskvöld með Gísla Marteini. Það er nú eitt...píanóleikarinn í þáttunum annað. Hann er á leiðinni á dauðalistann hjá mér. Kannski ekki hann sjálfur heldur hljóðið sem puttarnir hans búa til. Stef sem benda til þess að puttarnir eiga erfitt með að hætta þegar þeir byrja á annað borð, ferlega æstir eitthvað. Svo eiga puttarnir hans það til að byrja að spila inn í miðju samtali Gísla og viðmælandans. Ferlega undarlegt. Þegar Gísli og viðmælandinn sitja hlæjandi og skellandi sér á lær, hljómar skyndilega grafalvarleg dramatískt dinnergutl gjörsamlega úr takti við gleðina hjá Gísla og gestum. Píanóleikarinn er líklega ekki í sama herbergi og þeir.

Og meira af fátækt. Sjálfstæðismenn fara hamförum í að skilgreina hvað fátækt sé. Þeir viðurkenna ekki að fólk sé fátækt á Íslandi fyrr en það fer að leggja sjálft sig til munns. Hér eftir lít ég hornauga á fólk sem vantar á putta og handleggi...tala nú ekki um ef fólk lítur út fyrir að hafa lent í eldsvoða!

IKEA gengur svo langt að í auglýsingu frá því (IKEA) í Fréttablaðinu er spurt hvort fötin manns séu fátæk. Fötin!!! Who cares? Gemmér að éta!

Sísi gaf mér eitthvað til þess að pæla í eftir það sem hún skrifaði í kommenta-kerfið hjá mér. Þ.e. að Pétur hefði eytt 70 þúsund í jólagjafir. Hausinn fór á fullt og niðurstaða mín var sú að hann gefur 7 hundruð manns jólagjafir. Annað væri bruðl!

Það er ekkert sem bendir til þess að ég sé manneskja í dag. Engar hrakfarir eða mannleg mistök. Í gær eftir vinnudagsins pínu og miklar vangaveltur um hvað ætti að borða sér til ánægju skrölti ég á skrjóðnum í næstu verslun. Spurningin var sú hvort ég ætti að elda sjálf eða finna eitthvað sem eldaði sig sjálft. Ég er ekki fyrr komin inn í búðina þegar mér verður óvart litið í rekkann þar sem geymdir eru 1944 réttir. Það fyrsta sem ég kom auga á var hrísgrjónagrautur. Djöfulsins viðbjóður! Bara myndin utan á pakkanum fyllti mig hryllingi. Mynd af hrísgrjónum með rúsínum út í sem hafa litað útfrá sér í grjónin svörtum geislabaug. Ég kaus að elda sjálf. Pétur hefði bilast þegar hann hefði séð ofan í körfuna hjá mér. Kjúlli og rjómi!

Svo endar kvöldið mitt á bjór og Nick nokkrum Cave.