Íbúðin lítur nú út eins og það sé búið í henni. Mér líður ennþá frekar skringilega eftir allt fjörið. Þori ekki að lesa bók nema skila henni aftur í hilluna. Svo eru komnar dósir inn í eldhús og ég er alveg stjörf yfir því. Langar mest til að henda þeim. Verst er þegar ég missi hluti í gólfið því það er svo rosalega erfitt að beygja sig með rúm tólf kíló framan á sér og lífbein sem sveiflast út og suður eins og pendúll með tilheyrandi kvölum. Ég vona að það verði ekki einhver taugahrúga sem skröltir upp á Skaga til þess að fæða eitt stykki unglamb.
Það er hins vegar hægt að ganga frá hlutunum núna án þess að fara í tilvistarkreppu yfir því hvar á að setja þá. Meira hvað fullkomnunarárátta getur skemmt í manni heilann. Hann steikist alveg.
Hins vegar má ég ekkert þrífa. Berti verður að gera það aleinn. Mér finnst það svo sorglegt eitthvað. Furðuleg viðkvæmni sem fylgir óléttu að þurfa að gera allt saman. Ég vil helst leiða hann hvert sem ég fer. Meiraðsegja þegar ég geng örna minna vil ég að hann haldi í hendina á mér. Ef hann þarf að skreppa út í búð er ég alveg miður mín yfir að missa hann í 5 mínútur. Aðskilnaðarkvíði dauðans.
Mér til mikils happs hefur það aldrei verið til siðs í minni fjölskyldu að loka að sér klósetthurðinni þegar maður situr þar inni nema rétt þegar það eru gestir til þess að særa ekki blygðunarkennd þeirra. Ég get beðið hann um að standa yfir mér rétt á meðan svo mér finnist ég ekki vera ein.
Þegar sjónvarpsfólkið fór spurði ég það hvort það þyrfti þess nokkuð.
