Annað kvöld ætla ég að paufast í gegnum eins og eitt prógram með elskunum mínum í Brúðarbandinu eins vel og ég mögulega get og svo ætla ég bara að fara í fæðingarfrí. Ég veit að ég og bumbi eigum eftir að sakna þess að spila. Bumbi sefur eins og steinn á meðan ég spila en þegar ég set diskinn okkar á "fóninn" þá dillast bumban villi vekk. Brúðarstúlkur halda ótrauðar áfram með massa-trommuleikara hana Dísu. Ég er mjög montin með substitjútið því annan eins dugnað sem hún hefur sýnt er vonum framar. Það er ekki auðvelt að hlaupa inn í hljómsveit tveimur vikum fyrir heilan Ameríkutúr. Hún á svo sannarlega skilið hrós. Svo er hún bara með réttu tilfinninguna fyrir því hvað er að gerast. Massatalent.
Hjá mér er að mörgu að huga, fullt af bókum um börn og barneignir út um alla íbúð og svo þarf ég að gera lista yfir það sem mig vantar. Ég veit ekki einu sinni hvað það er. Það eru engar búðir í göngufæri í þessari borg. Ekki ætla ég að rúnta með strætó út um allt til þess að leita að hagstæðustu kaupunum. Kæmist ekki yfir neitt svosem hvað þá að ég myndi nenna að bera hlutina heim. Böhh...
Systir mín er búin að lofa að koma og fara með mig í bíltúr og bruðla. Hún er með þriggjabarna reynslu. Annað en ég. Ég á kött. Maður skal ekki vanmeta þá reynslu. Vonandi get ég komið barni eins vel á legg og kettinum. Ég hafði þó nokkuð fyrir því að halda henni á lífi eftir að hafa fundið hana blinda og skjögrandi í einhverjum kassa út í rusli. Ég kenndi henni reyndar ekki að sleikja á sér rassgatið eins og sannri kattarmóður sæmir. Ég hef heldur ekki hugsað mér að reyna að kenna neinum það.
Svo ætla ég mér að setja tærnar upp í loft, lesa bækur, borða mikið (ljósó ekki ánægð með hvað ég þyngist lítið undan farið, aldrei ánægð) og njóta þess að vera til síðustu vikurnar sem ég er bara bumbumamma. Bráðum verð ég svo miklu meira og ég hlakka rosalega til. Samkvæmt fræðunum er auðveldara að ganga í gegnum kvalirnar sem bíða manns ef mann hlakkar til. Ég á eftir að ríghalda í hárið og skeggið á manninum mínum. Ég er meiraðsegja búin að heimta að hann komi með mér ofan í vatnsbaðið svo ég geti kúrt andlitið inn í bringuna á honum þegar mér líður sem verst. Ég á svo góðan mann.
Við erum ekki laus við sjónvarpsfólkið. Það ætlar að koma á morgun og athuga hvernig við höfum staðið okkur. Svo erum við vonandi blessunarlega laus við þau. Nó hard fílíngs en við nennum ekki meiru pöbblisitíi.
