Sit alein vakandi klukkan rúmlega fjögur um nótt. Svaf í allan dag og allt kvöld af því að ég var svo rosalega þreytt. Rotaðist algerlega.
Böggar mig geðveikt að ég skuli vera með járnskort því að ég þarf að borða einhverjar ferlegar járnforðatöflur sem valda því að kúkurinn inn í mér þarf að fara í sjúklega tollskoðun og fær ekki að fara sína leið. Líklega eru þetta einhverjir fordómar að hálfu "tollstjóra" hver sem hann nú er því kúksi er svo voðalega svartur á litinn. Hann minnir á lakkrísrör sem hefur verið lengi ofan í kóki, loksins þegar hann fær litið dagsins ljós. Ég er að reyna að redda honum fölsuðum vegabréfum með því að borða sveskjur sem mér finnst alveg hryllilega vondar og drekka sorbitól en það ætlar ekki að vera nóg. Nú væri bara allt í lagi mín vegna að fá smá ræpu bara ekki á meðan ég sef og ekki ótímabæra þ.e. ef ég skildi standa við kassann í Bjánus.
Hmm....svo leiðist mér bara. Er farin að verða óþolinmóð og vil fara að fá kroppinn minn aftur svo ég geti lifað lífinu. Soldið langt þangað til það gerist. A.m.k. 6 vikur eftir í krúttið mitt litla. Maður þarf eiginlega að hafa bíl til umráða þegar maður er svona lamaður í lífbeini og nára. Ég hef komist einu sinni í baddnastúss og ég skreið upp í rúm dauð eftir það. Var orðin svo rugluð að ég keypti fyrirburableyjur. Get kannski notað þær sem dömubindi nú eða fundið dúkku svo Berti geti æft sig.
