Það er spurning hvort ég sé endanlega laus við óreiðuna á heimilinu. Ég sendi inn umsókn um þátttöku í ALLT Í DRASLI þætti sem Skjár einn ætlar að sýna og viti menn! Ruslakompan mín var valin í þáttinn. Fólkið ætlar að mæta hingað galvaskt eldsnemma á mánudagsmorgun í herlegheitin. Það á að drífa íbúðina mína af áður en litli bangsinn okkar Engilberts kemur í heiminn. Það er sko hugsað um mann. Svo verður maður niðurlægður á léttu nótunum fyrir alþjóð. Ekkert að því. Við þrjú þurfum að flýja. Sísí ætlar að taka loðnu hvítu frekjuna okkar og Bedda ætlar að hýsa okkur skötuhjúin. Við eigum nefnilega að verða hissa þegar við komum til baka og ég get nú ekki séð það gerast nema að það sé alvöru.
Bedda er líka búin að bjóðast til þess að vera "vinurinn" sem segir hvað við erum miklar druslur en ég veit ekki hvort ég eigi að þora að hleypa henni í kameruna með það. Hún myndi toppa þáttastjórnendur í niðurlægingunni og ég færi sjálfsagt aldrei út á meðal fólks eftir slíka útreið.
Mamma var nú ekki hrifin þegar ég sagði henni fréttirnar. En þar sem hennar nýtur ekki við vegna veikinda er þetta barasta lausnin. Mamma er nefnilega snillingur í að taka til.
Okkur Berta hlakkar til og kvíðir fyrir. Við erum frekar spennt að sjá hvort fólkinu tekst að gera eitthvað hérna. Það er nefnilega ekki hægt að mínu mati nema henda öllu og byrja algerlega frá grunni. Svo er það sjónvarpið...úff. Hvernig kemur maður eiginlega út?
