miðvikudagur, febrúar 02, 2005

Videógláp sökkar feitt



Við þræluðumst í gegnum ruslið sem við tókum á leigunni. Usss....Georg og drekinn reyndist vera barnamynd. Ekkert nema fíflalæti og vitleysa. Colin Firth drullaði upp á bak í Trauma. Eina myndin sem var semigæt var Artúr konungur og kom á óvart svei mér þá. Ég var alveg búin að gefa henni falleinkun en svo var þetta bara allt í lagi. Ekkert lík Excalibur svo maður fékk sögu sem maður kannaðist ekkert við. Alveg sleppt ástarleiðindaþríhyrningnum á milli Gunnvarar, Lanselots og Artúrs. Gunnvör og Artúr ætluðu að fara að kela og við hjónin dæstum en þá kom Lancelot og truflaði þau. Ég hélt virkilega að ég væri að fara á klósettið að kúka í fimm ár á meðan á keleríinu stæði en Lancelot reddaði því. Ef þið eruð að hugsa um hraðspólið þá var það ekki í boði. Bara hægspól a la DvD.

Framundan eru breytingar á svefnherberginu. Nú þarf að fara að koma fyrir litlu rúmi fyrir lítið kríli. Vonandi verður ekki mjög ljótt hjá okkur. Það er svo leiðinlegt að hafa allt troðið inni í einu herbergi. Risa tölvuborð sem við þurfum að færa. Svo er það skúringafatan. Mig langar til þess að reinbó-ryksjúga allt hérna og krúnuraka köttinn en sterelíseringar eru ekki leiðin þó maður haldi það alltaf einhvern vegin. Það er þessi brigðula dómgreind. Ályktanir sem maður er alltaf að draga út frá engum rökum.
Loftið inni í íbúðinni er samt soldið mikið þurrt. Ég var soldið lengi að venjast því þegar ég flutti inn. Nebbilíus var soldið þurr og eftir nokkrar nætur var ég komin með sár í nefið. Fiskarnir sem eru í pössun hérna þurfa endalaust að fá áfyllingu af vatni í búrið sitt. Það er ekki fúi í þessu húsi. Það er Sahara. Svo ef maður væri tuskubilaður þyrfti maður að vera með kuskuklút á 12 tíma fresti því það safnast á mettíma lóin góða sem ég ætlaði að búa til lopapeysu úr þegar ég væri búin að fá mér rokk.
Þreytt, svöng og glöð yfir því að stelpurnar mínar HETJURNAR mínar eru komnar heim eftir mjög vel heppnaða en erfiða ferð. Velkomnar elskurnar mínar. Knús knús knús. Nú bara dúndra ég krílinu út og vonandi leyfir hann mömmu sinni að rokka smá.

Að blogga er að lifa

Maður hálf skammast sín fyrir gömlu færslurnar sínar en mér finnst þær þokkalega skrifaðar og þekki ekki þessa manneskju lengur...ætli hún s...